سلطه اروپا بر تنیس جهان

جان مک انرو و جیمی کانرز
Image caption روزی بود که تنیس جهان در تنیس‌بازان آمریکایی‌ای مثل جان مک انرو و جیمی کانرز خلاصه می‌شد

در حالی که جام جهانی فوتبال در آفریقای جنوبی عرصه جولان تیم های غیر اروپائی و نشان دهنده قدرت گرفتن فوتبال قاره آمریکا است، اروپائی ها همچنان از نظر کمی و کیفی سلطه ای بر تنیس جهان دارند که به نظر نمی آید به این زودی ها از بین برود.

امسال از هشت تیم آمریکائی که به آفریقای جنوبی رسیده بودند، هفت تیم یعنی ۸۸ درصد به یک هشتم نهائی صعود کردند، در حالی که از ۱۳ تیم اروپائی هفت تیم حذف شدند و تنها ۴۶ در صد تیم های اروپائی به دور بعد رفتند.

کارنامه اروپا در جام جهانی امسال با این که از آفریقا و اقیانوسیه بهتر است، حتی به آسیا هم نمی رسد. امسال از سه تیم آسیائی تنها کره شمالی در مرحله مقدماتی حذف شد و کره جنوبی و ژاپن به یک هشتم نهائی صعود کردند یعنی ۶۶ درصد.

این عقب ماندگی برای اروپائی که ثروتمندترین و قدرتمندترین باشگاه ها و لیگ های فوتبال جهان را دارد، دور از انتظار است، آن هم در مقایسه با قاره آمریکا که می دانیم به غیر از ایالات متحده، دیگر کشورها حتی برزیل و آرژانتین به دلایل مالی باشگاه های درست و حسابی و توانائی مالی برای تربیت بازیکن ندارند.

اما در تنیس کاملا برعکس است. اگر به صد نفر اول رده بندی جهان در قسمت مردان نگاه کنیم تنها نام هفت آمریکائی را می بینیم که سرشناس ترین آنها اندی رادیک در رده هفتم جهانی است. بقیه به غیر از تعداد انگشت شماری، همه اروپائی هستند.

در قسمت زنان هم به جز سرینا و ونوس ویلیامز نفرات اول و دوم جهان، تنها چهار بازیکن دیگر آمریکائی در میان صد نفر اول جهان هستند. البته درست است که در ده سال گذشته این دو خواهر آمریکائی کم و بیش در صدر تنیس جهان بوده اند و سلطه شان همچنان ادامه دارد، اما بالاخره به سنی رسیده اند که در دو سه سال آینده ناگزیر به بازنشستگی هستند.

علاقمندان تنیس هم سن و سال من هرگز دورانی را فراموش نمی کنند که تنیس جهان در وجود جیمی کانرز و جان مک انرو خلاصه می شد. پس از وقفه کوتاهی، نسل جدیدی از بازیکنان آمریکائی چون جیم کوریر، آندره آغاسی و پیت سمپراس یک دهه افسار تنیس را در دستان خود گرفتند. آخرین موفقیت آمریکائی ها در تنیس پیروزی اندی رادیک در جام آزاد آمریکا در سال ۲۰۰۳ بود و پس از آن دیگر هیچ.

این در حالی است که بهترین آموزشگاه های تنیس جهان در آمریکا است و آمریکائی ها تربیت بازیکنان تنیس را مثل همه ورزش ها از سطح مدارس آغاز می کنند و بعد دانشگاه و سرانجام دنیای حرفه ای.

اگر بازیکنان جوان و نوجوان تنیس را در نظر بگیریم بیش از پنجاه درصد آنان آمریکائی هستند. اما در حال حاضر هنوز بازیکنی در سطح جهانی در میان آنان دیده نمی شود.

شکی نیست که آمریکائی ها با سازمان دهی منظم و برنامه ریزی دقیقی که در ورزش دارند و با روحیه مبارزی که در ورزشکاران آنها هست، همانطور که در ورزش های دیگر از جمله فوتبال نشان داده اند، نخواهند گذاشت که فقر فعلی در تنیس ادامه پیدا کند و دیر یا زود بر این مشکل غلبه خواهند کرد، اما تا آن زمان اروپائی ها با بازیکنانی چون راجر فدرر، رافائل نادال و دیگران به یکه تازی خود ادامه خواهند داد.

مطالب مرتبط