نادال غیبت پارسال را تلافی کرد

رافائل نادال
Image caption در حالیکه سیطره چند ساله راجر فدرر بر ورزش تنیس رو به افول است، رافائل نادال با پیروزی‌های خیره کننده‌اش در مسیر تثبیت موقعیت خود به عنوان مرد شماره یک تنیس جهان گام برمی دارد

رافائل نادال غیبت سال پیشش در ویمبلدون را با یک پیروزی فوق العاده در فینال امسال جبران کرد. نفر اول رده بندی جهانی از اسپانیا در تنها دو ساعت و سیزده دقیقه حریفش توماس بردیچ از جمهوری چک را در سه ست شکست داد و برای دومین بار قهرمان ویمبلدون شد.

حالا نادال می تواند با خیال راحت، بدون نگرانی از مسابقه و تمرین، پیروزی خود را جشن بگیرد و چهارشنبه شب با فراغ خاطر تیم اسپانیا را در مرحله نیمه نهائی جام جهانی آفریقای جنوبی تشویق کند. دو سال پیش که نادال برای اولین بار قهرمان ویمبلدون شد، تیم ملی فوتبال اسپانیا هم در فینال مسابقات قهرمانی اروپا به پیروزی رسید. اسپانیائی ها امیدوارند که پیروزی مجدد نادال در ویمبلدون نشانه ای باشد برای موفقیت اسپانیا در جام جهانی.

نادال که سال گذشته به سبب آسیب دیدگی زانو نتوانست در ویمبلدون شرکت و از مقام قهرمانی ای که سال ۲۰۰۸ به دست آورده بود دفاع کند، امسال از همان آغاز مسابقات نشان داد که خود را قهرمانی می داند که مشغول دفاع از عنوانش است. او دو بار در مراحل اولیه با مشکل روبرو شد اما توانست در لحظات حساس سطح بازی خود را بالا ببرد و از شکست بگریزد، کاری که فقط قهرمانان بزرگ قادر به انجامش هستند.

در فینال با این که نتیجه بازی نشان دهنده سلطه کامل نادال بود اما بازی اصلا یک طرفه نبود و هر ست با اختلاف بسیار کمی به نفع او تمام شد، شش بر سه، هفت بر پنج و شش بر چهار. توماس بردیچ که با رسیدن به فینال ویمبلدون از ردیف سیزدهم رده بندی جهانی به مقام هشتم صعود کرد و جزء ده نفر اول تنیس مردان جهان شد، سهم خود در این فینال پرهیجان را به خوبی ادا کرد. او نشان داد که پیروزی اش بر راجر فدرر و نوواک جوکوویچ اتفاقی نبوده است.

البته برای من عجیب ترین جنبه فینال امروز غیبت راجر فدرر بود. هفت سال بود که هر سال قهرمان سوئیسی را در فینال ویمبلدون دیده بودم که شش بارش هم سربلند از زمین بیرون آمده بود. بهمین جهت امسال اینطور به نظر می آمد که فینال یک چیزی کم دارد، بخصوص وقتی که فینال ۲۰۰۸ را به یاد بیاوریم که نادال و فدرر در طولانی ترین و شاید زیباترین فینال ویمبلدون مبارزه کردند.

تنها من نیستم که خاطره هفت فینال گرانداسلمی که بین نادال و فدرر برگزار شد را فراموش نمی کند، سه بار در ویمبلدون، سه بار در رولان گاروس و یک بار در استرالیا. و درست است که در این هفت رویاروئی پنج بارش را نادال پیروز شد اما نباید فراموش کنیم فدرر صاحب شانزده جام گرانداسلم است و نادال تنها هشت جام را به خانه برده یعنی درست نصف فدرر.

این را هم بگویم که برخلاف خیلی از کسانی که از حالا این کار را شروع کرده اند، به نظر من هنوز خیلی زود است که این دو بازیکن فوق العاده عالی را با هم مقایسه کنیم و نتیجه بگیریم کدام یک بهترین بازیکن تاریخ تنیس است و کدام بیشتر مقام قهرمانی از آن خود خواهد کرد. یادمان باشد که فدرر پنج سال بیشتر از نادال در تور حرفه ای ها بازی کرده چون دقیقا پنج سال از او مسن تر است.

برای این که مقایسه ما در شرایط مساوی انجام شود یا باید فدرر پنج سال پیش را در نظر بگیریم یا پنج سال صبر کنیم تا نادال به سن امروز فدرر برسد. اگر به پنج سال پیش یعنی ماه ژوئیه سال ۲۰۰۵ بازگردیم، در آن زمان فدرر ۲۴ ساله پنج جام گراند اسلم و نه جام ماسترز برده بود در حالی که امروز نادال ۲۴ ساله صاحب هشت گرانداسلم و هفده ماسترز است. پس اگر همینطور و بهمین نسبت ادامه پیدا کند وقتی نادال ۲۹ ساله شود باید چندین برابر فدرر ۲۹ ساله جام برده باشد.

اما این محاسبه با این که به نفع نادال بازیکن محبوب من است، مقایسه درستی نیست. چون در آن اتفاقات دیگر نظیر آسیب دیدگی و بیماری مثل آنچه که پارسال نادال را برای حدود یک سال دست خالی نگاه داشت منظور نمی شود. باید صبر کرد تا هر دو نفر تنیس را کنار بگذارند و بازنشسته شوند آن وقت می شود آنها را در شرایط مساوی مقایسه کرد. تا آن زمان اگر زنده باشیم بهتر است سعی کنیم از زیبائی تنیس این دو قهرمان ارزنده لذت ببریم.

مطالب مرتبط