لحظه‌های ماندگار جام نوزدهم از نگاه آلن هنسن

Image caption این لحظه شاید ماندگارترین لحظه از جام جهانی امسال بود

بهترین جنبه رقابت های جام جهانی امسال حداقل تا امروز، فضای حاکم بر مسابقات و جو آفریقای جنوبی بوده است. در مقایسه با این جام جهانی تمام مسابقات مهم دیگری که من در آن حضور داشته و یا شخصا بازی کرده ام هیچکدام تا این حد فضای خوبی نداشته اند.

شاید تنها جایی که جام جهانی امسال تا حدی ناامید کننده بوده خود زمین مسابقات است چون تا این لحظه ما مسابقات هیجان انگیزی که انتظارش را داشتیم ندیده ایم.

یک دلیل ساده آن این است که تیم های ضعیف تر به نسبت رقابت های گذشته منظم تر و با دفاع بهتری بازی می کنند. به عنوان مثال سوئیس در مقابل اسپانیا و یا کره شمالی در برابر برزیل به خوبی دفاع کردند. تعدادی از این تیم ها به خوبی نشان دادند که با دفاع مستحکم و ضد حمله های کوتاه و سریع هر چقدر هم که ضعیف تر باشند در مقابل تیم های قوی تر می توانند به نتایج خوبی برسند.

بارها و بارها شاهد بودیم که تیم های ضعیف با هشت بازیکن در دو لایه دفاعی عملا مانع گل زدن حریف های قوی تر شدند و خوب این وضعیت تا حدی از هیجان مسابقات می کاهد.

ولی آیا به این خاطر باید حلقه شرکت کنندگان در رقابتهای جام جهانی را تنگ تر کرد و فقط تیم های عالی را پذیرفت؟ به عنوان مثال در جام ملت های اروپا فقط 16 کشور به مرحله نهایی می رسند و شاید بتوان همین کار را در مورد جام جهانی هم انجام داد.

Image caption مردم آفریقای جنوبی هنوز هم با شور و هیجان و شیپورهای گوشخراش خود مسابقات را دنبال می کنند

ولی در آن صورت روح جام جهانی که عرصه ای برای رقابت همگان است آسیب خواهد دید. در عین حال این نکته خوبی است که تیم های ناشناخته تر به ما نشان دادند که به چه راحتی می توان کار را برای تیم های معروف و پرطرفدار دشوار کرد.

البته بازی های خسته کننده و نه چندان هیجان انگیز فقط مختص تیم های به اصطلاح ضعیف نبود. به عنوان مثال بازی برزیل و پرتغال با در نظر گرفتن کیفیت و استعدادهای موجود در این دو تیم، واقعا بازی خوبی نبود و باید افزود که این ضعف کیفیت در مسابقات به آفریقای جنوبی کشور میزبان جام جهانی ربطی ندارد.

همه چیز در این جام جهانی به خوبی سازماندهی و مدیریت شد و مردم آفریقای جنوبی با وجودیکه تیم کشورشان در همان مرحله اول از رقابت ها حذف شد هنوز هم با شور و هیجان و شیپورهای گوشخراش خود مسابقات را دنبال می کنند.

مسابقات جام جهانی 2006 در آلمان نیز عالی بود ولی تجربه آفریقای جنوبی چیز دیگری است. مردم آفریقای جنوبی نه تنها از جام جهانی استقبال کرده بلکه بر آن افزودند و این باید به عنوان یکی از بهترین دوره های جام جهانی در تاریخ ثبت شود.

از نکات جالب دیگر این جام جهانی پیشرفت تیم هایی بود که انتظار آن نمی رفت. به عنوان مثال هیچکس حدس نمی زد که گذشته از اسپانيا، آلمان و یا هلند و یا اوروگوئه به نیمه نهایی برسند.

از نظر من تا قبل از شروع مسابقات نیمه نهایی، تیم آلمان با توجه به تمام کاستی ها و تجربه بازیکنان آن بهتر از هر تیم دیگری بازی کرده است. ممکن است آرژانتین و انگلستان از شکست خود دلخور باشند ولی حقیقت این است که تیم آلمان به بهترین نحو ممکن از استعداد و توانایی خود بهره برداری کرد و بازیهای تماشایی و پر گلی را ارائه داد.

Image caption لوئیز فابیانو، زننده گل دوم تیم برزیل در برابر شیلی بود

در مورد گل های ارزنده باید به گل جووانی برونکهورست، کاپیتان هلند اشاره کرد که با شوتی از فاصله حدود 40 متری دروازه اروگوئه را شکافت. گل های تیم آلمان در ضد حمله های مکرر علیه آرژانتین بخصوص گل میروسلاو کلوزه روی پاس مسعود اوزیل هم بسیار عالی بود.

ولی برای من بهترین گل رقابت ها تا به امروز گل دوم تیم برزیل در برابر شیلی بود. پاس تکنیکی و حساب شده کاکا و ضربه لوئیز فابیانو، بهترین از این نمی شد.

البته برزیل در مجموع ناامید کننده بود. هیچگاه من ندیده ام که یک تیمی به این شکل – در مسابقه یک چهارم نهایی در برابر هلند – یکباره فرو بریزد. در نیمه اول من چنان قانع شده بودم که حاضر بودم تمام ملک و املاک خود را روی پیروزی برزیل در آن مسابقه و قهرمانی جام جهانی شرط بندی کنم. ولی حقیقتا نمی دانم که بعد از گل تساوی هلند چه بر سر برزیل آمد.

تا این لحظه شاید ماندگارترین لحظه از جام جهانی امسال خطای هند لوییس سوارز بازیکن تیم اروگوئه در آخرین لحظات مسابقه با غنا بود که در نهایت باعث شد کار به پنالتی کشیده و اوروگوئه با پیروزی به نیمه نهایی برسد.

مطمئنا در مورد نحوه برخورد داور با این خطا می توان بحث های فراوانی کرد اما هر کس که در زمین فوتبال و در یک چنین موقعیتی قرار داشته می داند که او نیز حتما همین خطا را می کرد به هر قیمتی که باشد. این خطا یک واکنش طبیعی بود و اگر دقت کنید می بینید که یک بازیکن دیگر اوروگوئه هم می خواست توپ را با دست رد کند.

Image caption بازی های خسته کننده و نه چندان هیجان انگیز فقط مختص تیم های به اصطلاح ضعیف نبود

دلیل بداقبالی تیم ملی غنا این نبود که پنالتی حاصل از این خطا به ثمر نرسید. نکته در این بود که سوارز بازیکن خاطی اوروگوئه در دقیقته 90 اخراج شد. اگر این در اواسط مسابقه اتفاق افتاده بود مسلما غنا به راحتی اوروگوئه ده نفره را شکست می داد و در آن حالت کارت قرمز واخراج سوارز یک مجازات عادلانه تر به نظر می رسيد.

البته این موضوع را هم یادآوری کنم که نمی توان مجازات هر خطا را متناسب با مشخصات هر بازی تعیین کرد و گذشته از این مجازات هر چه که باشد باز نمی توان مانع از آن شد که بازیکنان یک تیم روی خط گل حتی با دست هم که شده جلوی ورود توپ به دروازه خود را نگیرند. در عین حال نباید حد و حدود مجازاتها را به خاطر بداقبالی یک تیم تغییر داد.

در پایان باید گفت که اگر این خطا و پیامد آن به عنوان ماندگار ترین لحظات جام جهانی امسال ثبت شود جای تاسف خواهد بود. چون درمجموع جام جهانی آفریقا جزو بهترین دوره های این رقابت ها بوده و من امیدوارم که در دو مسابقه باقی مانده لحظات تاریخی دیگری را شاهد باشیم.

مطالب مرتبط