تیم فوتبال ایران و امیدواری بازگشت به روزهای اوج

Image caption ایران پس از 39 سال کره جنوبی را در خانه اش شکست داد

پیروزی "تاریخی" برابر کره جنوبی، دست کم دستاوردش این بوده که این امیدواری را به وجود بیاورد که شاید تیم ملی‌ فوتبال ایران بتواند پس از ۳۵ سال جام ملت‌های آسیا را فتح کند.

در تمام این چند سال اخیر و در تمام نمایش‌های نا‌ امید کننده ایران، این تیم به عنوان تیمی شناخته شد که به راحتی‌ توپ از دست می‌‌دهد و به سختی آن را به دست می‌‌آورد.

تیم ملی‌ ایران پس از جام ملتهای ۲۰۰۷، به جز یک پیروزی ۶-۱ برابر قطر در بازی‌های فدراسیون غرب آسیا ۲۰۰۸ ، هیچگاه حریفی را تحت تاثیر قرار نداده است. حتی در بازی‌هایی‌ که پیروز شده است، با حریف‌های درجه دو و سه آسیایی به مشکل برخورده است و این نگرانی‌ را برای ایرانیان به وجود آورده که دیگر این تیم یکی‌ از بهترین‌هایی‌ قاره شناخته نمی‌‌شود.

اما حالا به نظر می‌‌رسد که پس از پیروزی در تمام هفت بازی خود در سال جاری میلادی امید به بازگشت فوتبال ایران به سطح اول فوتبال آسیا زیاد شده است. البته بازگشتی با هویتی تازه: این بار تیم ملی‌ ایران نه فقط توپ را به راحتی‌ از دست نمی‌‌دهد، که آن را از حریف می‌گیرد، و حتی حریفی چون کره جنوبی را با حمله‌های خطرناک تحت تاثیر قرار می‌‌دهد.

پیش از پیروزی در خانه کره جنوبی پس از ۳۹ سال، ایران در بازی برابر ارمنستان و چین، نشان داد که چقدر در حفظ توپ تواناست و می‌‌تواند با به گردش در آوردن سریع آن بر روی زمین برای هر حریفی خطرناک باشد.

ایران ۱۰ نفره و با ۳ گل از پس ارمنستان در ایروان بر آمد، جایی‌ که هفته پیش از آن تیم ملی جمهوری ایرلند به سختی توانست راهی‌ به دروازه میزبان بیابد و پیروزی برابر چین وقتی‌ بیشتر خیره کننده به نظر می رسد، که می شنویم این تیم پاراگوئه، از تیم های نسبتا موفق در جام جهانی‌ ۲۰۱۰ را متوقف کرده است.

اما نشانه‌های پیشرفت در بازی با کره جنوبی بیشتر نمایان شد، جایی‌ که ایران نشان داد که می تواند با دوندگی زیاد فضا و توپ را از حریف خود دریغ کند. این نمایش خوبی از کار تیمی در دفاع از نوک خط حمله تا خط دفاع بود.

از همه مهمتر این بود که بر خلاف سنت‌های تیم ملی‌ و اتکا بر روی بازی‌های فردی، در این دو بازی بازیکنان تیم در شمایل مجموعه ای از یک گروه همگن و یکدست به چشم آمدند، که نمی‌‌توان از این بین کسی‌ را به عنوان بهترین یا موثر‌ترین انتخاب کرد و به جرات می‌‌توان ادعا کرد که آنها "یک گروه واقعی‌" بودند که در بد و خوب بازی به یک اندازه سهیم اند.

با این حال نباید نا‌ دیده گرفت که چند بازیکن فراتر از آن چه بودند که انتظار می رفت.

محمد غلامی ،مهاجم ۲۷ ساله استیل آذین،در بازی اول ملی‌ خود برابر چین درخشید بد اقبال بود که نتوانست تا پایان بازی برابر کره در زمین باشد.

غلامرضا رضایی، مهاجم پرسپولیس، نشان داد که می توان در بازی‌های بزرگ به او و بازی اش اعتماد کرد. آندرانیک تیموریان نیز نشان داد که در تمرین‌های انفرادی هنوز خود را آماده نگاه داشته است.

احسان حاج صفی، بازیکن سپاهان، هم به مربی‌ تیم ثابت کرد که می‌‌تواند خیالش از بابت گزینه همیشه خالی در کناره چپ خط دفاع راحت باشد.

تمرکز بیشتر

Image caption افشین قطبی در ۱۹ بازی که مربی تیم ایران بوده به ۱۰ پیروزی رسیده است

البته که این نمایش‌های اخیر تیم ملی‌ برای همه امیدواری را هدیه آورده است اما برای افشین قطبی، مربی‌ تیم، چیزی بیشتر به ارمغان آورده است و آن "تمرکز بیشتر " است، او تا به حال آماری درخشان دارد؛ در ۱۹ بازی که او مربی تیم ایران بوده به ۱۰ پیروزی رسیده است.

شاید ناکامی در راهیابی به جام جهانی‌ و در ۳ بازی که او هدایت تیم را بر عهده داشت. اما پس از پیروزی برابر کره جنوبی منتقدین همیشگی او هم به نظر می‌رسد کمی‌ نرم تر شده اند.

پیش از سفر به خاور دور، و بازی برابر چین و کره جنوبی، منتقدین او به انتخاب‌هایش خرده می‌‌گرفتند، خیلی‌ها با اشاره به بازی‌های داخلی او را متهم می‌‌کردند که چشمانش را بر شایسته‌ها بسته است.

آانها در این چند روز به طور خاص به این اشاره می‌‌کردند که در آخرین هفته از لیگ، در بازی نمایشی استقلال- سپاهان آنهایی که خوش درخشیدند چون میلاد میداوودی و فرهاد مجیدی از استقلال و احمد جمشیدیان و محرم نوید کیا از سپاهان جایی‌ در تیم نداشتند، اما کسی‌ چون ایمان مبعلی که حتی در روی نیمکت تیمش نبود با تیم ملی‌ به سفر دعوت شد.

حالا شاید این ۴ ماه، ماه‌های آرامتری برای قطبی باشد. اما او نه فقط نباید چشم‌هایش روی بازیکنان شایسته لیگ به ویژه با تجربه‌هایی‌ که می‌‌توانند در رقابت‌های بزرگی چون جام ملت‌ها به کمکش بیایند ببندد، که نه روی ضعف‌های تیم که حتی در این سه بازی امیدوار کننده، آشکار بود: در سراسر بازی با ارمنستان و در دقایق پایانی بازی‌های برابر چین و کره.

ضعف‌هایی‌ در کار‌های دفاعی انفرادی که همیشه از مهدی رحمتی، دروازبان تیم، یک "بهترین بازیکن میدان" در هر بازی می‌‌سازد، اما شاید دروازه بان سپاهان همیشه نتواند اشتباهات فردی مردان اصلی‌ دفاع تیم چون جلال حسینی و هادی عقیلی را جبران کند، درست مثل بازی استقلال و سپاهان که ۴ بار دروازه اش باز شد.