عکس:‌ داستان مشعل المپیک

به روز شده:  09:49 گرينويچ - سه شنبه 07 ژوئن 2011 - 17 خرداد 1390

(none)

قابل کلیک برای اطلاعات بیشتر روی عکس مشعل ها کلیک کنید.

برلین ، تابستان ۱۹۳۶

Photo: The torch design for the 1936 Olympic Games

مشعل المپیک اولین بار در آستانه مسابقات برلین به صحنه آمد. والتر لمکه مجسمه ساز آلمانی آن را طراحی و توسط شرکت آلمانی فردریش کروپ، غول صنایع فلزی و تسلیحات آن را تولید کرد. در آن دوره ۳۸۴۰ مشعل برای ۳۳۳۱ دونده ساخته شد.

این مشعل ها دو مجموعه فیوز جداگانه داشتند تا به محض خاموش شدن شعله، با جرقه ای دیگر مشعل دوباره شعله ور شود. طول آنها ۲۷ سانتیمتر، وزن آنها ۴۵۰ گرم و از جنس فولاد ساخته شده بود

لندن، تابستان ۱۹۴۸

Photo: The torch design for the 1948 Olympic Games

بار آخری که مسابقات المپیک و مشعل این مسابقات به بریتانیا آمد تابستان سال ۱۹۴۸ بود. طراح آن مشعل رالف لیورز بود که به معماری دوران باستان علاقه فراوانی داشت. او می بایست مشعلی را طراحی می کرد که تولید آن بسیار ارزان می بود و سراسر طول اروپا را طی می کرد. آن دوره از مسابقات المپیک به خاطر دشواری های اقتصادی پس از جنگ جهانی دوم « مسابقات ریاضت » نام گرفته بود.

دو نوع مشعل تولید شد، یکی از جنس آلومینیوم که سوخت آن ترکیبی از هکزامین و نفتالین بود و دیگری برای بخش نهایی حمل مشعل در داخل ورزشگاه، از جنس فولاد با سوخت منیزیم ساخته شد تا شعله آن در نور روز نیز قابل رویت باشد.

اسلو، زمستان ۱۹۵۲

Photo: The torch design for the 1952 Winter Olympic Games

مشعل اولین بازی های المپیک زمستانی نه در یونان باستان بلکه در مورگدال ، محل برگزاری مسابقات پرش با اسکی در نروژ مورد استفاده قرار گرفت. در کشور نروژ مردم قرن های متمادی از مشعل برای اسکی در شب استفاده می کردند. طرحی که در این سال اجرا شد این بود که با شعله های مشعل به شهر اسلو « پیام تبریک ارسال شود». ۹۵ مشعل با دسته های ۲۳ سانتیمتری زیر یک تسمه طاق مانند و بیضی شکل قرار داده شد و پیکانی درخشنده بین شهر اسلو تا مورگدال آنها را تزیین می کرد.

هلسینکی ، تابستان ۱۹۵۲

Photo: The torch design for the 1952 Summer Olympic Games

به جای صدها مشعل، این بار فقط ۲۲ مشعل و ۱۶۰۰ کپسول گاز تولید شد تا این مشعل ها را روشن نگاه دارد. هر دونده مرد یک کیلومتر و دونده های زن مسافت کوتاه تری بامشعل می دویدند. مشعل ها بین این دوندگان دست به دست می شد و پس از هر ۲۰ دقیقه با مشعل دیگری که کپسول گاز آن پر بود تعویض می شد. کاسه مشعل ها از جنس نقره و وزن کل آن حدود ۶۰۰ گرم بود. دسته ها از جنس چوب بودند که خراطی های منحنی شکل داشت. پس از پایان مسابقات این مشعل ها به کمیته بین المللی المپیک و سایر نهادهای ورزشی اهدا شدند.

کورتینا دامپتسو، زمستان ۱۹۵۶

Photo: The torch design for the 1956 Winter Olympic Games

آتش مسابقات المپیک زمستانی این سال در شمال ایتالیا، در معبد ژوپیتر بر فراز کاپیتول یکی از هفت تپه حومه شهر رم برافروخته شد. دلیل آن این بود که کمی قبل از شروع این مسابقات، شهر رم به عنوان میزبان مسابقات المپیک تابستانی سال ۱۹۶۰ انتخاب شده بود. یک مشعل سه پایه ای که از المپیا یونان فرستاده شده بود، مورد استفاده قرار گرفت. اولین ورزشکاری که مشعل این مسابقات را حمل کرد آدولفو کونسولینی، دونده بازی های المپیک بود. بخشی از مسیر حمل مشعل توسط افرادی که اسکیت به پا داشتند طی شد.

ملبورن، تابستان ۱۹۵۶

Photo: The torch design for the 1956 Summer Olympic Games

گفته می شود که مشعل این دوره المپیک از طراحی رالف لیورز برای مشعل المپیک لندن الهام گرفته است. در شهر استکلهم مراسم اسب دوانی برگزار شد و بنابراین مشعل به سوئد و از آنجا به استرالیا سفر کرد. در خود استرالیا مسیر حمل مشعل به خاطر وقوع سیلاب و برای پرهیز از جاده های خاکی به ناگزیر تغییر کرد. در این مشعل یک چراغ مخصوص کار در معادن نیز نصب شده بود که در صورت خاموش شدن شعله، نور آن قطع نشود.

مدت زمانی که هر یک از حمل کنندگان مشعل مسیر یک مایلی خود را طی کردند بسیار متفاوت است چون بخشهایی از این مسیر از مناطق استوایی و یا آب و هوای ناملایم عبور می کرد. این مشعل به نوبت توسط ۳۱۱۸ دونده حمل شد و پس از طی بیست هزار و ۴۷۰ کیلومتر بالاخره به ملبورن رسید.

اسکوا ولی ، زمستان ۱۹۶۰

Photo: The torch design for the 1960 Winter Olympic Games

مسئولیت جشن و تزیینات این دوره از مسابقات المپیک زمستانی که در ایالت کالیفرنیای آمریکا برگزار شد به شرکت سینمایی دیزنی سپرده شد. جان هنچ یکی از طراحان ارشد این موسسه در طراحی مشعل این المپیک تا حد زیادی به طرح مشعل المپیک های لندن و ملبورن وفادار ماند. مثل مسابقات المپیک زمستانی اسلو، اینبار نیز مشعل در روستای مورگدال در کشور نروژ و در اتاق سوندره نورهایم، پایه گذار اسکی مدرن روشن شد.

رم ، تابستان ۱۹۶۰

Photo: The torch design for the 1960 Summer Olympic Games

مشعل این المپیک از جنس برنز، وزن آن ۵۸۰ گرم ، شکل آن به صورت یک استوانه بسیار باریک و فلوت مانند بود و از نمونه هایی که در بناهای دوران باستان دیده می شد، الهام گرفته بود. حمل مشعل از یونان شروع شده و همان مسیری را طی کرد که در عهد باستان مردم یونان برای تصرف سیسیل، حرکت به سمت شمال شبه جزیره ایتالیا و سکونت در « ماگنا گرسیا» یا یونان بزرگ در پیش گرفته بودند.

اینزبروک، زمستان ۱۹۶۴

Photo: The torch design for the 1964 Winter Olympic Games

ژوزف ریدر قهرمان اسکی مسابقات المپیک زمستانی ۱۹۵۶ با حمل مشعل به جایگاه آتشگاه، شعله های آغاز این مسابقات را برافروخت. این دوره از المپیک زمستانی، تحت تاثیر مرگ دو ورزشکار به هنگام تمرین و کمبود برف کافی قرار گرفت.

توکیو، تابستان ۱۹۶۴

Photo: The torch design for the 1964 Summer Olympic Games

مشعل این دوره از مسابقات المپیک از طریق هوایی، زمینی و دریا از المپیا دریونان به توکیو سفر کرد. در خود ژاپن مشعل در چهار مسیر متفاوت به طور همزمان حمل شد و در توکیو این مسیرها به یکدیگر پیوستند. یوشینوری ساکای، مرد جوانی که همزمان با بمباران اتمی هیروشیما در روز ششم ماه اوت ۱۹۴۵ متولد شده بود، آخرین دونده ای بود که مشعل را حمل کرده و آتشگاه را برافروخت . به هنگام ورود مشعل به ورزشگاه، عطرافشان های بزرگی که در جایگاه تماشاچیان نصب شده بودند عطر گل داوودی را در فضای ورزشگاه پخش کردند.

گره‌نوبل.، زمستان ۱۹۶۸

Photo: The torch design for the 1968 Winter Olympic Games

مشعل این دوره مسابقات المپیک که از جنس برنز و استیل ساخته شده بود سفر پرماجرایی را در خاک فرانسه طی کرد. حمل کنندگان مشعل مسیر کوهستانی پوی دو سانسی را در اوایل ماه ژانویه و همراه با برف و بوران شدید طی کردند. این مشعل توسط یک قهرمان شیرجه که آن را با دست خود از آب بیرون نگاه داشته بود از آب های بندر قدیمی مارسی نیز عبور کرد.

مکزیکو، تابستان ۱۹۶۸

Photo: The torch design for the 1968 Summer Olympic Games

سه هزار مشعل این مسابقات به شکل یک دسته درهم تنیده از شاخه های گیاهان طراحی شده و لوگوی این دوره از مسابقات نزدیک دهانه سوزان مشعل نصب شده بود. این مشعل مسیر حرکت کریستف کلمب کاشف قاره آمریکا، از خاک اسپانیا تا مکزیک را طی کردند. برای اولین بار در تاریخ المپیک آتشگاه توسط یک ورزشکار زن مکزیکی به نام انریکیتا باسیلئو روشن شد. ترکیب سوخت جامدی که برای این مشعل ها تهیه شده بود بسیار خطرناک بود . در طول مسیر حمل مشعل، چند مورد انفجارهای کوچک روی داد و تعدادی از ورزشکاران دچار سوختگی سطحی شدند

ساپورو، زمستان ۱۹۷۲

Photo: The torch design for the 1972 Winter Olympic Games

مشعل های این دوره از مسابقات در ژاپن در چند مسیر گوناگون و همزمان حمل شد تا تعداد هر چه بیشتری از دوستداران بتوانند شاهد این رویداد باشند. حمل کنندگان مشعل کودکان و جوانان بین سن ۱۱ تا ۲۰ سال بودند . شکل مشعل مثل یک کوره کوچک استوانه مانند به طول ۵۵ سانتیمتر بود. دسته های این مشعل آلومینیمی شبیه به دسته های ماهی تابه داشت. طراح آن مونه میچی یاناگی طراح ژاپنی بود که به خاطر طراحی چهارپایه هایی موسوم به «چهارپایه پروانه وار» شهرت فراوانی داشت.

مونیخ، تابستان ۱۹۷۲

Photo: The torch design for the 1972 Summer Olympic Games

بخش زیادی از طراحی های این دوره از مسابقات المپیک از طرح های ورزشی اوتل آیچر الهام گرفته بود. مشعل این مسابقات گازسوز بود و از سه قطعه جداگانه از ترکیب فولاد نیکل- کروم ساخته شده بود. دسته ، بدنه و لوله آتش آن با پیچ و مهره به یکدیگر وصل می شدند.

با آنجام آزمایش های مختلف مقاومت آن در برابر شرایط آب و هوایی ناملایم سنجیده شده بود. ولی درجه حرارت بالا، مثل حرارت ۴۶ درجه سانتیگراد در مسیر یونان به آلمان در نظر گرفته نشده بود. به همین خاطر در بخشی از این مسیر مشعل های ویژه ای به کار گرفته شد که با استفاده از نیروی فشار شعله ور می ماندند.

اینزبروک، زمستان ۱۹۷۶

Photo: The torch design for the 1976 Winter Olympic Games

مشابه مسابقات مونیخ ، مشعل این دوره از المپیک زمستانی نیز طرح سه بعدی حلقه های المپیک را برخود داشت. در افتتاحیه این مسابقات دو آتشگاه روشن شد که نمادی بود از برگزاری دو دوره از مسابقات المپیک زمستانی در شهر اینسبروک.

مشعل مسابقات از یونان با هواپیما به شهر وین منتقل و سپس از دو مسیر جداگانه به سوی شمال و جنوب اتریش حمل شد.

مونترال ، تابستان ۱۹۷۶

Photo: The torch design for the 1976 Summer Olympic Games

سئوال اصلی که ژرژ اوئل و میشل دایایر طراحان مشعل این دوره مسابقات از خود می پرسیدند این بود که این مشعل در برابر دوربین های تلویزیون چگونه ظاهر خواهد شد. مشعلی که آنها طراحی کردند قرمز وسیاه بود و چند نمونه مخصوص از این مشعل ها به رنگ طلایی و سیاه برای بخش های تشریفاتی برنامه ساخته شد.

برای اولین بار شعله های مشعل توسط اشعه لیرز و با استفاده از ماهواره از آتن به اوتاوا منتقل شد. ولی سوخت مشعل ها مثل دوران باستان روغن زیتون بود. در روز ۲۲ ماه ژوئیه شعله های آتشگاه این مسابقات بر اثر یک طوفان شدید خاموش شد و با استفاده از سیستم جایگزین باری دیگر آتش در آن افروخته شد.

لیک پلاسید، زمستان ۱۹۸۰

Photo: The torch design for the 1980 Summer Olympic Games

ظاهر مشعل های این دوره از مسابقات المپیک زمستانی باری دیگر به طرح بشقابک دسته دار بازگشت. برای اولین بار شمار حمل کنندگان مشعل بسیار کم بود و ۲۶ زن و ۲۶ مرد را شامل می شد که هر کدام نماینده یکی از ایالت های آمریکا بودند. تمام آنها ورزشکارانی با سوابق درخشان در رشته های ورزشی خود بودند. مسیر حرکت مشعل از سواحل شرقی آمریکا جائیکه اولین مهاجران انگلیسی زبان در آمریکای شمالی سکنی گزیدند ، آغاز شده و در طول راه از نقاط تاریخی دیگر عبور می کرد.

مسکو، تابستان ۱۹۸۰

Photo: The torch design for the 1980 Summer Olympic Games

طرح مشعل این دوره از مسابقات المپیک با تمام موارد قبلی تفاوت داشت. مشعل از جنس طلا و نقره بود، در نوک آن محفظه ای شبیه به جام قرار داشت که آتش در آن می سوخت و دسته آن توسط یک صفحه ایمنی محافظت می شد. طراح این مشعل بوریس توچین بود و شرکت های صنعتی شهر لنینگراد برای این مناسبت ۶۲۰۰ مشعل ساختند . طرح این مشعل به عنوان یک اختراع دولت اتحاد جماهیر شوروی و با شماره جواز ۷۲۹۴۱۴ ثبت شد.

سارایه وو، زمستان ۱۹۸۴

Photo: The torch design for the 1984 Winter Olympic Games

مشعل این دوره از مسابقات المپیک زمستانی توسط شرکت ژاپنی تولیدات ورزشی به نام میزونو طراحی و ساخته شد. این مشعل یک سطح قاعده و یک کوره لوله مانند داشت و آرم المپیک روی بدنه آن نصب شده بود. مشعل از دو مسیر متفاوت خاک یوگسلاوی را طی کرد به طوری که در مسیر خود از تمام نواحی و شهرهای مهم این کشور عبور کرد. فروپاشی یوگسلاوی پنج سال بعد از این مسابقات آغاز شد.

لس آنجلس، تابستان ۱۹۸۴

Photo: The torch design for the 1984 Summer Olympic Games

مشعل این دوره از مسابقات المپیک از جنس آلومینیوم پوشیده در لعاب برنجی ساخته شده و دسته آن پوشش چرمی داشت. روی آن تصویری از محل برگزاری مسابقات المپیک سالهای ۱۹۳۲ و ۱۹۸۴ در کالیفرنیا نصب شده بود.

اما دولت آمریکا هر کیلومتر از مسیر حمل مشعل توسط دوندگان را به قیمت سه هزار دلار فروخت. این اقدام بسیار بحث برانگیز و موجب خشم یونانیان شد. دو ساعت مانده به آغاز حمل مشعل، دولت اتحاد جماهیر شوروی این مسابقات را تحریم کرد که اقدامی تلافی جویانه در برابر تحریم مسابقات المپیک مسکو توسط آمریکا بود. با این همه هزاران نفر از مشتاقان در مسیر حرکت مشعل المپیک گرد آمدند.

کلگری ، زمستان ۱۹۸۸

Photo: The torch design for the 1988 Winter Olympic Games

مشعل این دوره از مسابقات المپیک زمستانی با الهام گرفتن از بنای معروف برج کلگری طراحی شد. وزن آن سنگین تر از همیشه ، حدود یک کیلو و هفتصد گرم بود و از چوب های افرای کانادایی و بشقابکی از جنس آلومینیم برای آتشگاه ساخته شد. شعار باستانی بازی های المپیک: سریعتر، بلندتر و نیرومند تر ، روی آن حک شده بود. تصاویری نماد

سئول، تابستان ۱۹۸۸

Photo: The torch design for the 1988 Summer Olympic Games

مشعل این دوره از مسابقات المپیک توسط شرکت تولید مواد منفجره کره جنوبی طراحی و ساخته شد. طرح آن تا حد زیادی از مشعل المپیک آمریکا الهام گرفته بود. بدنه آن از جنس فلز برنج و دسته آن پلاستیک و چرم بود. این مشعل با نقش های سنتی کره از جمله دو اژدها که نماد همزیستی بین شرق و غرب است تزیین شده بود. این مشعل را در مسیر حرکت خود که حدود ۴۱۶۰ کیلومتر بود و ۲۲ روز طول کشید، ۱۴۶۷ دونده به کمک هزاران نفر دستیار و محافظ حمل کردند.

آلبرتیول ، زمستان ۱۹۹۲

Photo: The torch design for the 1992 Winter Olympic Games

مشعل این دوره از مسابقات المپیک زمستانی از جنس فولاد بود و شمای آن آغازگر دوران استفاده از طراحی های بسیار مدرنی بود که توسط هنرمندان صاحب نام طراحی می شوند. در این دوره برگزار کنندگان فرانسوی مسابقات طراحی مشعل را به فیلیپ استارک سپردند که به خاطر طراحی مبلمان و محصولات دیگر شهرت بین المللی داشت. فیلیپ استارک ده سال قبل از آن، فضای داخلی منزل فرانسوا میتران، رئیس جمهور وقت فرانسه را طراحی و بازسازی کرده بود.

بارسلون، تابستان ۱۹۹۲

Photo: The torch design for the 1992 Summer Olympic Games

شعل این دوره از مسابقات توسط آندره ریکارد هنرمند بارسلونی طراحی شد و وی سعی کرد که آن را با حال و هوا و چاشنی لاتین طراحی کند. مسیر حرکت مشعل از ۶۵۲ شهر و روستای اسپانیا عبور کرد و در برخی از مناطق کم جمعیت این مشعل توسط دوچرخه سواران حمل شد. آتشگاه استادیوم المپیک مونتخوئیک در شهر بارسلون با یک پیکان مشتعل روشن شد. این تیر آتشین را آنتونیو ربویو قهرمان اسپانیایی در رشته تیر و کمان مسابقات المپیک معلولان از کمان خود رها کرد.

لیلهامر، زمستان ۱۹۹۴

Photo: The torch design for the 1994 Winter Olympic Games

برای اولین بار قرار شد که مسابقات المپیک زمستانی و تابستانی نه در یک سال بلکه هر دو سال یک بار برگزار شوند. مشعل این دوره از مسابقات المپیک زمستانی بسیار نازک و ظریف ساخته شده بود. نحوه ساخت آن طوری بود که می بایست در برابر باد شدید مقاوم باشد و بتوان آن را توسط ورزشکاران رشته پرش اسکی در مراسم افتتاحیه مسابقات حمل کرد. این بار نیز آتش اولیه در موردگال نروژ روشن شد که محل برگزاری اولین المپیک زمستانی بود. مسیر حمل مشعل ۱۲ هزار کیلومتر بود. اما یونان به ترکیب آتش موردگال با آتش المپیا اعتراض کرد. ولی در نهایت آتش المپیا به لیلهامر رسید.

آتلانتا، تابستان ۱۹۹۶

Photo: The torch design for the 1996 Summer Olympic Games

مشعل این دوره از مسابقات المپیک که توسط مالکولم گرییر طراحی شد به پیروی از مشعل های دوران باستان به شکل چندین شاخه نی بود که با طناب به یکدگیر بافته شده اند. ۲۲ شاخه نی مانند از جنس آلومینیوم هر یک نماد یکی از دوره های مسابقات المپیک قبلی بودند. دسته اصلی آن از جنس چوب بود و از نظر قامت بلندترین مشعلی بود که تا آن زمان برای المپیک های تابستانی طراحی و ساخته شده بود. پس از آنکه در عمل چند شاخه از آلومینیوم ها ذوب شدند در نحوه ساخت آن تغییراتی داده شد. شعله های این مشعل به خوبی دیده نمی شد در مسیر حمل آن در خاک یونان چندین بار شعله های آن خاموش شد.

ناگانو، زمستان ۱۹۹۸

Photo: The torch design for the 1998 Winter Games

مشعل این دوره از مسابقات المپیک زمستانی از سبک طراحی سنتی ژاپن به نام تایماتسو الهام گرفته و در عین حال عناصر مدرن نیز در آن ترکیب شده بود. از ویژگی های آن رعایت دقیق تر مسائل محیط زیستی بود، سوخت آن کم ضررتر و بدنه آن از جنس آلومنیوم بود. نوک این مشعل که به شکل یک شش ضلعی بود نماد بلورهای یخ تلقی می شد و بدنه بیرونی آن به رنگ نقره ای بود تا سرما و رنگ یخبندان در زمستان را منعکس کند.

کریس مون، یکی از فعالان بریتانیایی و سرشناس مبارزه با مین های ضد نفر، که در جریان گردآوری و خنثی کردن این نوع مین ها در کشور موزامبیک هر دو بازوی خود را از دست داده است، مشعل این دوره از مسابقات را به داخل استادیوم المپیک آورد.

سیدنی ، تابستان ۲۰۰۰

Photo: The torch design for the 2000 Summer Games

مشعل این دوره از مسابقات المپیک با الهام گرفتن از بنای مشهور ساختمان اپرای سیدنی ، شکل منحنی بومرنگ، و رنگ آبی اقیانوس طراحی شد. سه عنصر اصلی در طراحی و ساخت این مشعل در عین حال نماد خاک ، آب و آتش هستند. پس از حمل این مشعل در خاک یونان که ده روز طول کشید، به استرالیا منتقل شده و بخش اعظم خاک این کشور را طی کرد. کتی فریمن دونده زن استرالیایی که از نژاد بومیان این کشور است مشعل را به استادیوم آورد و آتشگاه را برافروخت. وی در مسابقات دو چهار صد متر بانوان صاحب مدال طلا شد.

سالت لیک سیتی، زمستان ۲۰۰۲

Photo: The torch design for the 2002 Winter Games

مشعل این دوره از مسابقات المپیک زمستانی با الهام گرفتن از شکل قندیل طراحی شده و از جنس فلزات نقره و سرب معادن غرب آمریکا ساخته شد. شعار تبلیغاتی این دوره المپیک :« شعله های درون را بیافروزیم» بود و مشعل طوری طراحی شده بود که این شعار را ترویج کند. دهانه مشعل یک پوشش شیشه ای داشت گو اینکه شعله های آن در درون یخ می سوزند. گروهی از خانواده های قربانیان حملات یازده سپتامبر سال ۲۰۰۱ همراه با حمل کننده مشعل مسیر ورود به استادیوم المپیک را طی کردند.

آتن، تابستان ۲۰۰۴

Photo: The torch design for the 2004 Summer Games

مشعل این دوره از مسابقات المپیک که توسط آندرئاس باروتسوس طراح صنعتی یونانی طراحی شد مثل مشعل های دوران باستان به شکل برگ های زیتون بود و از جنس منیزیوم و چوب ساخته شد. مسیر حمل مشعل المپیک ۵ قاره را در برگرفت و ۲۶۰ میلیون نفر در شهرهای مختلف جهان توانستند مشعل را ببینند. طراحی این مشعل به گونه ای بود که از دست حمل کننده تا دهانه مشعل اجزای این مجموعه پیوستگی موزو

تورین، زمستان ۲۰۰۶

Photo: The torch design for the 2006 Winter Games

مشعل این دوره از مسابقات المپیک زمستانی توسط یک شرکت ایتالیایی طراحی اتومبیل به نام پینینفارینا طراحی شده و از طرح های قدیمی این شرکت برای کارخانجات اتومبیل سازی سرشناس جهان مثل فراری، مازراتی، رولزرویس و جگوار بهره برده است. این مشعل به یک چوب اسکی شباهت داشت و از شکل کوهستان الهام گرفته بود. شعله در اطراف دهانه آن می سوخت. اما به خاطر وزن سنگین آن که قریب دو کیلو بود مورد انتقاد قرار گرفت.

پکن، تابستان ۲۰۰۸

Photo: The torch design for the 2008 Summer Games

شکل مشعل این دوره از مسابقات المپیک شبیه به طومار یا لوح کاغذی بود. عباراتی به زبان چینی به معنای خوش اقبال و یا ابرخوش یمن برگرفته از افسانه های چینی، با هدف رساندن پیام همزیستی موزون در میان ملل جهان روی آن حک شده بود. در عین حال این مشعل قرار بود نمادی باشد از یک مناسبت ورزشی مردمی، متکی به تکنولوژی مدرن و احترام به محیط زیست. مسیر حمل مشعل بسیار بلندپروازنه و طولانی بود و از پنج قاره جهان عبور می کرد. اما با توجه به مسائل سیاسی مربوط به حکومت چین عبور مشعل در برخی از شهرهای جهان به مناسبتی برای اعتراض علیه دولت چین بدل شد.

ونکوور، زمستان ۲۰۱۰

Photo: The torch design for the 2010 Winter Games

مشعل این دوره از مسابقات المپیک زمستانی توسط یک شرکت حمل و نقل کانادایی به نام بمباردیر و هادسونز بی طراحی و ساخته شد. ارتفاع مشعل بسیار بلند و حدود ۹۵ سانتیمتر بود و با یک کیلو و ۶۰۰ گرم وزن جزو سنگین ترین مشعل های تاریخ المپیک بود. برای طراحی شمای این مشعل از خط هایی که چوب اسکی در زمین برفی به جای می گذارد و مناظر طبیعی کانادا الهام گرفته اند. نقش یک برگ افرا، سمبل ملی کانادا بر بدنه این مشعل سفید کنده کاری شده بود. علاوه بر این شعار این دوره از مسابقات المپیک و همینطور سمبل شهر ونکوور یعنی اینوکشوک روی آن نقش بسته بود. این نقشی است شبیه پیکر انسان که بومیان شمال کانادا با روی هم ریختن تلی از سنگ می سازند.

لندن، تابستان ۲۰۱۲

Photo: The torch design for the 2012 Summer Games

لندن قرار است برای سومین بار میزبان بازی های المپیک باشد. برای این بازی ها مشعلی سه وجهی طراحی شده است. این مشعل طلایی و از ورقه هایی از جنس آلومینیوم ساخته شده است. هر مشعل ۸۰۰۰ سوراخ دارد که سمبل شمار حمل کنندگان مشعل است. این مشعل ۸۰ سانتی متر و یکی از بلندترین مشعل های المپیک و همچنین از سبک ترین آنهاست. وزن آن، با در نظر گرفتن قسمت خروجی گاز، بین ۸۰۰ تا ۸۵۰ گرم است. طراحی مشعل به صورتی است که امکان حمل آسان آن را توسط حاملان جوانتر می دهد.

BBC © 2014 بی بی سی مسئول محتوای سایت های دیگر نیست

بهترین روش دیدن این صفحه بر روی آخرین مرورگر مجهز به CSS است. با اینکه مرورگر کنونی تان قابلیت نمایش سایت را دارد ولی امکان بهترین تجربه تصویری را به شما نمی دهد . لطفا در صورت امکان مرورگر خود را به آخرین نسخه ارتقا دهید.