ویمبلدون: بر سر تنیس آمریکا چه آمده؟

اندی رادیک حق نشر عکس AFP
Image caption خستگی هم در شکست رادیک بی تأثیر نبود

امروز آمریکائی ها تنها امید خود برای قهرمانی در قسمت مردان ویمبلدون را از دست دادند. اندی رادیک نفر دهم جهان و نفر اول آمریکا در رده بندی تنیس بازان حرفه ای در دور سوم مغلوب فلیسیانو لوپز از اسپانیا شد که در رده بندی جهانی در ردیف چهل و چهارم ایستاده است.

نحوه شکست رادیک غیر منتظره بود. او که در دو دور اول حتی یک ست هم نباخته بود، در برابر لوپز در سه ست متوالی شکست خورد. البته نباید تنیسی را که لوپز ارائه داد دست کم گرفت اما شاید خستگی یکی از علت های شکست رادیک بود.

مسابقه دور دوم این بازیکن محبوب آمریکائی به سبب بارندگی روز چهارشنبه به دیروز موکول شد و او تنها یک شب وقت استراحت داشت. البته بازیکنان حرفه ای و با تجربه به این نحو بازی کردن عادت دارند و به ویژه در هوای متغیر لندن همیشه باید انتظار بارندگی و به عقب افتادن مسابقات را داشته باشند.

رادیک که ۲۹ سال دارد تا کنون در جام آزاد آمریکا به مقام قهرمانی رسیده اما در اینجا با اینکه سه بار فینالیست بوده هرگز نتوانسته این جام را به خانه ببرد. او در سال های ۲۰۰۴، ۲۰۰۵ و ۲۰۰۹ به فینال ویمبلدون رسید که هر سه بار در مقابل قدرت برتر راجر فدرر از سوئیس ناکام ماند.

رادیک که در سال ۲۰۰۳ نفر اول جهان بود و از آن پس تا کنون همواره جزو ده نفر اول جهان بوده و در ۴۸ تورنمنت به فینال رسیده که ۲۹ بار در آن مرحله پیروز شده است. او در ده سال گذشته پس از بازنشستگی پیت سمپراس و آندره آغاسی، موفق ترین و افتخارآفرین ترین بازیکن آمریکائی بوده، اما معلوم نیست پس از او تنیس آمریکا چه خواهد کرد.

در حال حاضر به غیر از رادیک فقط پنج آمریکائی دیگر جزو صد نفر اول رده بندی جهانی هستند که از میان آنان تنها ماردی فیش است که جزو بیست نفر اول است و در واقع در پله نهم ایستاده که یک پله بالاتر از رادیک است.

آمریکائی ها امروزه حسرت دوره هائی را می خورند که رقابت اصلی تنیس بین آمریکائی ها بود. دوران جیمی کانرز و جان مک انرو و پس از آن مبارزات جیم کوریر و پیت سمپراس و آندره آغاسی. اما آخرین باری که یک مرد آمریکائی در یک گرن اسلم موفق شد، سال ۲۰۰۳ بود که رادیک قهرمان جام آزاد آمریکا شد. تیم جام دیویس آمریکا، که زمانی پیروزمندترین تیم این جام بود هم از سال ۲۰۰۷ ناموفق بوده است.

در قسمت زنان هم وضع از این بهتر نیست. بغیر از سرینا و ونوس ویلیامز که در ردیف های ۲۵ و ۳۰ هستند، تنها پنج آمریکائی دیگر جزو صد نفر اول رده بندی جهانی هستند که هیچکدام تا کنون درخشش قابل توجهی در عرصه تنیس بین المللی نداشته اند.

با این همه در تنیس زنان خواهران ویلیامز توانسته اند در ده سال گذشته بیست مقام قهرمانی گرن اسلم و هشتاد تورنمنت دیگر را به آمریکا ببرند. معلوم نیست که اگر این دو خواهر که کم کم به آخر خط می رسند نبودند تکلیف تنیس زنان آمریکا چه بود.

تعجب در این است که در آمریکا بیش از هر کشور دیگری در جهان پول خرج تنیس می شود و بهترین آموزشگاه های تنیس دنیا در ایالت های فلوریدا و کالیفرنیا در آن کشور هستند. گروه گروه بازیکنان جوان از سراسر جهان در این آموزشگاه ها تعلیم می بینند. اما سال ها است که هیچ قهرمان آمریکائی از آنجا فارغ التحصیل نشده است.

شاید باید در انتظار نسل جدیدی از بازیکنان تنیس آمریکائی نشست تا به میدان بیایند و آبروی رفته تنیس آمریکا را به آن بازگردانند وگرنه از اینهائی که فعلا در عرصه هستند نمی توان چنین انتظاری داشت.

مطالب مرتبط