تصویر مدال های المپیک از ابتدا تاکنون

به روز شده:  16:03 گرينويچ - جمعه 06 ژانويه 2012 - 16 دی 1390

از زمان نخستین مسابقات المپیک به سبک مدرن در سال ۱۸۹۶، به برندگان این مسابقات مدال داده شده است. برای هر شهری که میزبان این بازی ها بوده، مجموعه مدال های خاصی ضرب شده است. اندازه و طراحی این مدال ها در طول زمان تغییر کرده است.

با کلیک روی هر مدال، درباره آن بیشتر بخوانید:

(none)

بازی های تابستانی

آتن ۱۸۹۶

آتن ۱۸۹۶
  • ضخامت: ۳.۸ میلیمتر
  • قطر: ۴۸ میلیمتر
  • وزن: ۴۷ گرم
  • تعداد: ۱۰۰
  • طراح: ژول کلمان شاپلن

برندگان نخستین المپیک به شیوه جدید مدال طلا دریافت نکردند، بلکه مدال نقره گرفتند. به مقام های دوم، نشان های مسی داده شد.

پاریس ۱۹۰۰

پاریس ۱۹۰۰
  • ضخامت: ۳.۲ میلیمتر
  • قطر: ۴۱ تا ۵۹ میلیمتر
  • وزن: ۵۳ گرم
  • تعداد: -
  • طراح: فردریک ورنون

مدال‌های طلا، نقره و برنز برای نخستین بار و تنها مدال مستطیلی شکل در میان مدال‌های دایره‌ای تاکنون. نایک، الهه پیروزی در جلو و ورزشکاری پیروز در پشت آن.

سن‌لوئیس ۱۹۰۴

سن‌لوئیس ۱۹۰۴
  • ضخامت: ۳.۵ میلیمتر
  • قطر: ۳۷.۸ میلیمتر
  • وزن: ۲۱ گرم
  • تعداد: -
  • طراح: طراحان دیِگه و کلاست

این مدال‌ها ورزشکاری را با تاجی از زیتون به نشان افتخار در پیش داشتند، نقش‌برجسته‌ای برای نمایش نظام المپیک باستان. بر روی دیگر نیز نایک، الهه پیروزی، نقش بسته بود.

لندن ۱۹۰۸

لندن ۱۹۰۸
  • ضخامت: ۴.۴ ملیمتر
  • قطر: ۳۳ میلیمتر
  • وزن: ۲۱ گرم
  • تعداد: ۲۵۰
  • طراح: برترام مک‌کنال

برترام مک‌کنال، مجسمه‌ساز استرالیایی که طراح سکه‌ها و تمبرهای جرج پنجم بود دو زن را به تصویر کشیده بود که تاجی از زیتون بر سر ورزشکاری می‌گذاشتند، به علاوه قدیس محافظ انگلستان، سنت جورج

استکهلم ۱۹۱۲

استکهلم ۱۹۱۲
  • ضخامت: ۱.۵ میلیمتر
  • قطر: ۳۳.۴ میلیمتر
  • وزن: ۲۴ گرم
  • تعداد: ۹۰
  • طراح: برترام مک‌کنال و اریک لیندبرگ

مدال‌های استکهلم شامل تصویری از یک جارچی که آغاز بازی‌ها را اعلام می‌کرد و نیم‌تنه‌ای از قهرمان ژیمناستیک سوئد، پهر هنریک لینگ بودند.

آنتورپ ۱۹۲۰

آنتورپ ۱۹۲۰
  • ضخامت: ۴.۴ ملیمتر
  • قطر: ۵۹ میلیمتر
  • وزن: ۷۹ گرم
  • تعداد: ۴۵۰
  • طراح: ژوسو دوپون

نقش پشتی به گرامیداشت سرباز اساطیر رومی، سیلویوس بارابو بود. قهرمانی که غولی باج‌گیر به نام درون آنتیگون را به رودخانه اشلت در آنتورپ افکند.

پاریس ۱۹۲۴

پاریس ۱۹۲۴
  • ضخامت: ۴.۸ میلیمتر
  • قطر: ۵۵ میلیمتر
  • وزن: ۷۹ گرم
  • تعداد: ۳۰۴
  • طراح: آندره ریوو

برای نمایش روحیه ورزشکاری، قهرمانی به تصویر کشیده شده بود که رقیبش را برای برخاستن یاری می‌داد. طرح پشتی شامل وسایل ورزشی و چنگ بود، اشاره‌ای به المپیاد فرهنگی.

آمستردام ۱۹۲۸

آمستردام ۱۹۲۸
  • ضخامت: ۳ میلیمتر
  • قطر: ۵۵ میلیمتر
  • وزن: ۶۶ گرم
  • تعداد: ۲۵۴ گرم
  • طراح: جوزپه کاسیولی

فلورنتین مجسمه‌ساز و جوزپه کاسیولی نقاش در مسابقه کمیته بین‌المللی المپیک برای طراحی مدال‌ها برگزیده شدند و از ۱۹۲۸ تا ۱۹۶۸ طرح اصلی یکسان باقی ماند.

در جلوی مدال الهه پیروزی، نایک، نقش بسته بود که تاج پیروزی و نخل در دست داشت. نقش پشت مدال نیز ورزشکار برنده‌ای بر دوش جمعیت بود.

لس‌آنجلس ۱۹۳۲

لس‌آنجلس ۱۹۳۲
  • ضخامت: ۵.۷ میلیمتر
  • قطر: ۵۵.۳ میلیمتر
  • وزن: ۹۶ گرم
  • تعداد: -
  • طراح: جوزپه کاسیولی

فلورنتین مجسمه‌ساز و جوزپه کاسیولی نقاش در مسابقه کمیته بین‌المللی المپیک برای طراحی مدال‌ها برگزیده شدند و از ۱۹۲۸ تا ۱۹۶۸ طرح اصلی یکسان باقی ماند.

در جلوی مدال الهه پیروزی، نایک، نقش بسته بود که تاج پیروزی و نخل در دست داشت. نقش پشت مدال نیز ورزشکار برنده‌ای بر دوش جمعیت بود.

برلین ۱۹۳۶

برلین ۱۹۳۶
  • ضخامت: ۵.۷ میلیمتر
  • قطر: ۵۵ میلیمتر
  • وزن: ۷۱ گرم
  • تعداد: ۳۲۰
  • طراح: جوزپه کاسیولی

فلورنتین مجسمه‌ساز و جوزپه کاسیولی نقاش در مسابقه کمیته بین‌المللی المپیک برای طراحی مدال‌ها برگزیده شدند و از ۱۹۲۸ تا ۱۹۶۸ طرح اصلی یکسان باقی ماند.

در جلوی مدال الهه پیروزی، نایک، نقش بسته بود که تاج پیروزی و نخل در دست داشت. نقش پشت مدال نیز ورزشکار برنده‌ای بر دوش جمعیت بود.

لندن ۱۹۴۸

لندن ۱۹۴۸
  • ضخامت: ۵.۱ میلیمتر
  • قطر: ۵۱.۴ میلیمتر
  • وزن: ۶۰ گرم
  • تعداد: ۳۰۰
  • طراح: جوزپه کاسیولی

فلورنتین مجسمه‌ساز و جوزپه کاسیولی نقاش در مسابقه کمیته بین‌المللی المپیک برای طراحی مدال‌ها برگزیده شدند و از ۱۹۲۸ تا ۱۹۶۸ طرح اصلی یکسان باقی ماند.

در جلوی مدال الهه پیروزی، نایک، نقش بسته بود که تاج پیروزی و نخل در دست داشت. نقش پشت مدال نیز ورزشکار برنده‌ای بر دوش جمعیت بود.

هلسینکی ۱۹۵۲

هلسینکی ۱۹۵۲
  • ضخامت: ۴.۸ میلیمتر
  • قطر: ۵۱.۴ میلیمتر
  • وزن: ۴۶.۵ گرم
  • تعداد: ۳۲۰
  • طراح: جوزپه کاسیولی

فلورنتین مجسمه‌ساز و جوزپه کاسیولی نقاش در مسابقه کمیته بین‌المللی المپیک برای طراحی مدال‌ها برگزیده شدند و از ۱۹۲۸ تا ۱۹۶۸ طرح اصلی یکسان باقی ماند.

در جلوی مدال الهه پیروزی، نایک، نقش بسته بود که تاج پیروزی و نخل در دست داشت. نقش پشت مدال نیز ورزشکار برنده‌ای بر دوش جمعیت بود.

ملبورن ۱۹۵۶

ملبورن ۱۹۵۶
  • ضخامت: ۴.۸ میلیمتر
  • قطر: ۵۱.۴ میلیمتر
  • وزن: ۶۸ گرم
  • تعداد: ۲۸۰
  • طراح: جوزپه کاسیولی

فلورنتین مجسمه‌ساز و جوزپه کاسیولی نقاش در مسابقه کمیته بین‌المللی المپیک برای طراحی مدال‌ها برگزیده شدند و از ۱۹۲۸ تا ۱۹۶۸ طرح اصلی یکسان باقی ماند.

در جلوی مدال الهه پیروزی، نایک، نقش بسته بود که تاج پیروزی و نخل در دست داشت. نقش پشت مدال نیز ورزشکار برنده‌ای بر دوش جمعیت بود.

رم ۱۹۶۰

رم ۱۹۶۰
  • ضخامت: ۶.۵ میلیمتر
  • قطر: ۶۸ میلیمتر
  • وزن: ۲۱۱ گرم
  • تعداد: -
  • طراح: جوزپه کاسیولی

همان نقش‌های قبلی، اما جای طرح پشت و رو با هم عوض شدند و مدال‌ها از زنجیر برگ زیتون برنزی آویخته شدند.

توکیو ۱۹۶۴

توکیو ۱۹۶۴
  • ضخامت: ۷.۵ میلیمتر
  • قطر: ۶۰ میلیمتر
  • وزن: ۶۲ گرم
  • تعداد: ۳۱۴
  • طراح: جوزپه کاسیولی و توشیکاکا کوشیبا

فلورنتین مجسمه‌ساز و جوزپه کاسیولی نقاش در مسابقه کمیته بین‌المللی المپیک برای طراحی مدال‌ها برگزیده شدند و از ۱۹۲۸ تا ۱۹۶۸ طرح اصلی یکسان باقی ماند.

در جلوی مدال الهه پیروزی، نایک، نقش بسته بود که تاج پیروزی و نخل در دست داشت. نقش پشت مدال نیز ورزشکار برنده‌ای بر دوش جمعیت بود.

مکزیکو سیتی ۱۹۶۸

مکزیکو سیتی ۱۹۶۸
  • ضخامت: ۶ میلیمتر
  • قطر: ۶۰ میلیمتر
  • وزن: ۱۳۰ گرم
  • تعداد: -
  • طراح: جوزپه کاسیولی

فلورنتین مجسمه‌ساز و جوزپه کاسیولی نقاش در مسابقه کمیته بین‌المللی المپیک برای طراحی مدال‌ها برگزیده شدند و از ۱۹۲۸ تا ۱۹۶۸ طرح اصلی یکسان باقی ماند.

در جلوی مدال الهه پیروزی، نایک، نقش بسته بود که تاج پیروزی و نخل در دست داشت. نقش پشت مدال نیز ورزشکار برنده‌ای بر دوش جمعیت بود.

مونیخ ۱۹۷۲

مونیخ ۱۹۷۲
  • ضخامت: ۶.۵ میلیمتر
  • قطر: ۶۶ میلیمتر
  • وزن: ۱۰۲ گرم
  • تعداد: ۳۶۴
  • طراح: گرهارد مارکس

برای اولین بار در طول ۴۴ سال، برگزارکنندگان المپیک مونیخ رویه جاری درباره نقش پشت مدال را شکستند و گرهارد مارکس از مدرسه طراحی باوهاس دوقلوهای اساطیری لدا یعنی پولوکس و کاستور را که از دو پدر متفاوت، زئوس و شاه اسپارت بودند، بر مدال‌ها تصویر کرد.

مونترال ۱۹۷۶

مونترال ۱۹۷۶
  • ضخامت: ۵.۸ میلیمتر
  • قطر: ۶۰ میلیمتر
  • وزن: ۱۵۴ گرم
  • تعداد: ۴۲۰
  • طراح: جوزپه کاسیولی

رویه طراحی ساده برای پشت مدال با تاج ساده زیتون و نشانی از شهر میزبان المپیک ادامه یافت.

موسکو ۱۹۸۰

موسکو ۱۹۸۰
  • ضخامت: ۶.۸ میلیمتر
  • قطر: ۶۰ میلیمتر
  • وزن: ۱۲۵ گرم
  • تعداد: -
  • طراح: جوزپه کاسیولی و ایلیا پوستول

ایده نمایش نشان شهر میزبان در پشت مدال ادامه یافت و آن بر طرحی از یک استادیوم، مشعل المپیک و آتش‌دان نقش بست.

لس‌آنجلس ۱۹۸۴

لس‌آنجلس ۱۹۸۴
  • ضخامت: ۷.۹ میلیمتر
  • قطر: ۶۰ میلیمتر
  • وزن: ۱۴۱ گرم
  • تعداد: -
  • طراح: جوزپه کاسیولی

نقش مدال‌ها به طراحی کاسیولی بازگشت اما هم‌چنین تصویرگر آمریکایی دوگالد استرمر بر روی آن‌ها کار کرد.

سئول ۱۹۸۸

سئول ۱۹۸۸
  • ضخامت: ۷ میلیمتر
  • قطر: ۶۰ میلیمتر
  • وزن: ۱۵۲ گرم
  • تعداد: ۵۲۵
  • طراح: جوزپه کاسیولی

طرحی باز هم مدرنیستی، شامل فاخته‌ای با شاخه زیتون و نشان المپیک کره- یک «تاوگوک» (دایره وحدت وجودی) شبیه نشان پرچم کره جنوبی.

بارسلون ‍۱۹۹۲

بارسلون ‍۱۹۹۲
  • ضخامت: ۹.۸ میلیمتر
  • قطر: ۷۰ میلیمتر
  • وزن: ۲۳۱ گرم
  • تعداد: -
  • طراح: خاویر کوربه‌رو

مشهورترین مجسمه‌ساز در قید حیات اسپانیا، خاویر کوربه‌رو، نقشی از نایک، الهه پیروزی، را در دوران جدید تصویر کرد و نشان المپیک بارسلون را نیز در پشت نهاد؛ سری آبی به تمثیل از دریای مدیترانه، بازوانی زردی گشوده به رنگ خورشید و پاهای قرمزی جست‌وخیزکنان

آتلانتا ۱۹۹۶

آتلانتا ۱۹۹۶
  • ضخامت: ۵ میلیمتر
  • قطر: ۷۰ میلیمتر
  • وزن: ۱۸۱ گرم
  • تعداد: ۶۳۷
  • طراح: طراحان مالکوم گرر

بازگشت به طرحی سنتی از نایک. در پشت مدال به یادبود سال سده المپیک دوران جدید، نشان آتلانتا، مشعل المپیک، مجموعه‌‌ای از ستارگان و طرحی از شاخه زیتون نقش بسته بود.

سیدنی ۲۰۰

سیدنی ۲۰۰
  • ضخامت: ۵ میلیمتر
  • قطر: ۶۸ میلیمتر
  • وزن: ۱۸۰ گرم
  • تعداد: -
  • طراح: ووژه پیترانیک

این طرح جنجال‌برانگیز شد، چرا که منتقدان می‌گفتند به جای استادیومی یونانی کولوسئومی رومی را نشان می‌دهد. ووژه پیترانیک، طراح سکه استرالیایی، نمایی از اپرای سیدنی و مشعل المپیک را در پشت مدال‌ها نهاد.

آتن ۲۰۰۴

آتن ۲۰۰۴
  • ضخامت: ۵ میلیمتر
  • قطر: ۶۰ میلیمتر
  • وزن: ۱۳۵ گرم
  • تعداد: ۱۱۳۰
  • طراح: النا ووتسی

یونانیان یونانی عمل کردند. تصویر تازه‌ای از نایک که بر فراز استادیوم پان‌آتنیک ۱۸۹۶ پرواز می‌کرد تا به قوی‌ترین، سریع‌ترین و بلندترین پیروزی عطا کند. حروف کلاسیک یونانی نیز قصیده المپیک را زیر نشان آتن بیان می‌نمودند.

پکن ۲۰۰۸

پکن ۲۰۰۸
  • ضخامت: ۶ میلیمتر
  • قطر: ۷۰ میلیمتر
  • وزن: ۲۰۰ گرم
  • تعداد: -
  • طراح: ژیائو یونگ

الهه یونانی و استادیوم روی مدال ماندند و پشت مدال نیز با یشم چینی جواهرنشان شده بود.

لندن ۲۰۱۲

  • ضخامت: ۷ میلیمتر
  • قطر: ۸۵ میلیمتر
  • وزن: ۴۰۰ گرم
  • تعداد: -
  • طراح: دیوید واتکینز

بزرگترین مدال بازی‌های تابستانی تا به امروز. دیوید واتکینز می‌گوید نمادهای کلیدی پشت و روی مدال، نایک، الهه پیروزی و رود تیمز را گرد هم آورده‌اند تا به روح و سنت بازی‌ها وفادار باشند و نشانه‌ای نیز از شهر لندن در خود داشته باشند. پشت مدال شامل نشان بازی‌ها است تا شهر جدید را به سان جواهری در حال رشد بنماید. این نشان روی چوب هایی قرار گرفته که به شکل شعاع های نورند و نمادی برای انعکاس و تابیدن انرژی ورزشکاران و همچنین نمادی از اتحاد هستند. رودخانه تیمز مانند یک روبان در میانه جاری است. زمینه کاسه‌مانند با مربعی در میان دایره که مکان را القا می‌کند، یادآور آمفی‌تئاترهای دوران باستان است. رشته و ماده ورزشی در کناره هر مدال مربوطه کنده‌کاری شده‌اند. همه این مدال‌ها در ضرابخانه سلطنتی در لانتریزانت در شمال ولز ضرب شده‌اند.

بازی‌های زمستانی

شامونی ۱۹۲۴

شامونی ۱۹۲۴
  • ضخامت: ۴ میلیمتر
  • قطر: ۵۵ میلیمتر
  • وزن: ۷۵ گرم
  • تعداد: -
  • طراح: رائول برنارد

اسکی‌بازی با کفش و چوب اسکی ایستاده در برابر کوه‌های مون بلان. رائول برنارد قلم‌زن امضای خود را نیز روی مدال حک کرده بود.

سن‌موریس ۱۹۲۸

سن‌موریس ۱۹۲۸
  • ضخامت: ۳ میلیمتر
  • قطر: ۵۰.۴ میلیمتر
  • وزن: ۵۱ گرم
  • تعداد: ۳۱
  • طراح: آرنولد هورن‌وادل

سونیا هنیه، ستاره رو به درخشش نروژی، اولین مدال از سه مدال طلای خود را در این المپیک برد. مدال درخور این اتفاق، اسکی‌باز زنی را نشان می‌داد که بازوانش را به دانه‌های برف گشوده بود.

لیک‌پلاسید ۱۹۳۲

لیک‌پلاسید ۱۹۳۲
  • ضخامت: ۳ میلیمتر
  • قطر: ۵۵ میلیمتر
  • وزن: ۵۱ گرم
  • تعداد: ۳۵
  • طراح: -

صحنه‌ای شلوغ با پرواز نایک بر فراز کوه‌های آدیرونداک، استادیوم المپیک و سکوی پرش نیز در زیر آن

گارمیش-پارتنکرچن

گارمیش-پارتنکرچن
  • ضخامت: ۴ میلیمتر
  • قطر: ۱۰۰ میلیمتر
  • وزن: ۳۲۴ گرم
  • تعداد: ۳۶
  • طراح: ریچارد کلین

ریچارد کلین، طراح مورد علاقه نازی‌ها، نایک را در حال راندن ارابه‌ای اسبی بر فراز طاق نصرت و با تجهیزات ورزش‌های زمستانی زیر آن به تصویر کشید.

سن‌موریس ۱۹۴۸

سن‌موریس ۱۹۴۸
  • ضخامت: ۳.۸ میلیمتر
  • قطر: ۶۰.۲ میلیمتر
  • وزن: ۱۰۳ گرم
  • تعداد: ۵۱
  • طراح: پل آندره دروز

دانه‌های برف به همراه مشعل المپیکی بستنی ‌مانند بازگشتند. به همراه شعار المپیک: سریع‌ تر، بالاتر، قوی ‌تر

اسلو ۱۹۵۲

اسلو ۱۹۵۲
  • ضخامت: ۳ میلیمتر
  • قطر: ۷۰ میلیمتر
  • وزن: ۱۳۷.۵ گرم
  • تعداد: ۴۸
  • طراح: واسوس فالیروس و نات ایوان

پشت مدال نقش برجسته‌ای از تالار اسلو بود. تالار مشهوری که ۲ سال پیش از المپیک گشوده شده بود به عنوان نشان آن به کار گرفته شد.

کورتینا دامپزو ۱۹۵۶

کورتینا دامپزو ۱۹۵۶
  • ضخامت: ۳ میلیمتر
  • قطر: ۶۰.۲ میلیمتر
  • وزن: ۱۲۰.۵ گرم
  • تعداد: ۴۰
  • طراح: کوستانتینو آفر

کوستانتینو آفر، طراح میلانی، تاجی از حلقه‌های المپیک بر سر زن آرمانیش گذاشت و در زمینه نیز کوه‌های پوماگانیون در شمال کورتینا را زیر بارش برف به تصویر کشید.

اسکوا ولی ۱۹۶۰

اسکوا ولی ۱۹۶۰
  • ضخامت: ۴.۳ میلیمتر
  • قطر: ۵۵.۳ میلیمتر
  • وزن: ۹۵ گرم
  • تعداد: ۶۰
  • طراح: جونز هرف

تمرکز این طرح زمخت بر شرکت‌کنندگان جوان بود. فضای زیر حلقه‌های المپیک برای حک کردن نام رشته ورزشی خالی گذاشته شده بود.

اینسبروک ۱۹۶۴

اینسبروک ۱۹۶۴
  • ضخامت: ۴ میلیمتر
  • قطر: ۷۲ میلیمتر
  • وزن: ۱۱۰ گرم
  • تعداد: ۶۱
  • طراح: آرتور زگلر و مارتا کوفال

هر طراح یک سوی مدال را به عهده گرفت. مارتا کوفال کوه‌های تورلوف را در جلو مدال نهاد. آرتور زگلر نیز حلقه‌های المپیک را با نشان شهر، یعنی پل رودخانه این، در هم تنید.

گرنوبل ۱۹۶۸

گرنوبل ۱۹۶۸
  • ضخامت: ۳.۳ میلیمتر
  • قطر: ۶۱ میلیمتر
  • وزن: ۱۲۴ گرم
  • تعداد: ۲۵۰
  • طراح: راجر اکسکوفون

راجر اکسکوفون، طراح حروف‌نگار، دانه‌ای برف را با گل سرخ نشان گرنوبل روی مدال به تصویر کشید و در پشت آن نیز نقش‌برجسته‌ای برای نمایش هر یک از ورزش‌ها حک کرد.

ساپورو ۱۹۷۲

ساپورو ۱۹۷۲
  • ضخامت: ۵ میلیمتر
  • قطر: ۵۷.۳ تا ۶۱.۳ میلیمتر
  • وزن: ۱۳۰ گرم
  • تعداد: ۸۹
  • طراح: یاگی کازومی و ایکو تاناکا

روی مدال خطوطی میان برف نقش بسته‌ بود و در پشت آن ایکو تاناکا، گرافیست و از موسسان فروشگاه‌های موجی، نشان خورشید تابان ژاپن را با حلقه‌های المپیک در هم آمیخت.

اینسبروک ۱۹۷۶

اینسبروک ۱۹۷۶
  • ضخامت: ۵.۴ میلیمتر
  • قطر: ۷۰ میلیمتر
  • وزن: ۱۶۴ گرم
  • تعداد: ۷۱
  • طراح: آرتور زگلر و مارتا کوفال

مارتا کوفال باز هم از نشان پل اینسبروک و حلقه‌های المپیک استفاده کرد. طرح نوگرایانه پشت مدال نیز تلفیقی از کوه‌های آلپ، محل اسکی برژیسل و مشعل المپیک بود.

لیک‌پلاسید ۱۹۸۰

لیک‌پلاسید ۱۹۸۰
  • ضخامت: ۶.۱ میلیمتر
  • قطر: ۸۱ میلیمتر
  • وزن: ۲۰۵ گرم
  • تعداد: ۷۳
  • طراح: تیفانی و شرکا. نیویورک

شاخ و برگ و میوه‌مخروطی کاج به جای شاخه زیتون. کوه‌های آدیرونداک نیز در طراحی به کار گرفته شدند.

سارایوو ۱۹۸۴

سارایوو ۱۹۸۴
  • ضخامت: ۳.۱ میلیمتر
  • قطر: ۶۵.۱ تا ۷۱.۱ میلیمتر
  • وزن: ۱۶۴ گرم
  • تعداد: ۹۵
  • طراح: نبوژا میتریک

نبوژا میتریک با طراحی عمیقا سبک‌داری نشانی از دانه‌ برف در جلو و سر ورزشکاری با تاج زیتون را در پشت مدال به تصویر کشید.

کالیاری ۱۹۸۸

کالیاری ۱۹۸۸
  • ضخامت: ۳ میلیمتر
  • قطر: ۶۹ میلیمتر
  • وزن: ۱۹۳ گرم
  • تعداد: ۸۹
  • طراح: فردریش پیتر

سرخ‌پوستی که مویش را با تجهیزات ورزش‌های زمستانی آراسته. دانه برف و برگ افرایی در هم تنیده که حرف «سی» را بابت کالیاری و کانادا نمایش می‌دادند.

آلبرتویل ۱۹۹۲

آلبرتویل ۱۹۹۲
  • ضخامت: ۹.۱ میلیمتر
  • قطر: ۹۲ میلیمتر
  • وزن: ۱۶۹ گرم
  • تعداد: ۸۹
  • طراح: لالیک

اولین مدال المپیک زمستانی ساخته شده از مواد مختلف. شیشه‌های دست‌ساز لالیک در طلا کار گذاشته شدند. حلقه‌های المپیک نیز جلوی کوه‌های پیرامون آلبرتویل نقش بسته بودند.

لیله‌هامر ۱۹۹۴

لیله‌هامر ۱۹۹۴
  • ضخامت: ۸.۵ میلیمتر
  • قطر: ۸۰ میلیمتر
  • وزن: ۱۳۱ گرم
  • تعداد: -
  • طراح: اینگرید هانوولد

اینگرید هانوولد برای نمایش عشق نروژی‌ها به طبیعت گرانیت را به عنوان ماده اصلی ساخت مدال برگزید. او در پی طراحی اسکی‌بازی «شوخ‌طبع، موقر و به یادماندنی» بود.

ناگانو ۱۹۹۸

ناگانو ۱۹۹۸
  • ضخامت: ۸ میلیمتر
  • قطر: ۸۰ میلیمتر
  • وزن: ۲۶۱ گرم
  • تعداد: -
  • طراح: کیزو کاراشینو و موزه کوگی

طلا و لاک‌الکل سنتی کیزو برای میناکاری استفاده شدند. نشان «گل برفی» بازی‌ها ورزشکاران را در حال انجام رشته‌های المپیکی به تصویر کشیده بود.

سالت‌لیک‌سیتی ۲۰۰۲

سالت‌لیک‌سیتی ۲۰۰۲
  • ضخامت: ۱۰ میلیمتر
  • قطر: ۸۵ میلیمتر
  • وزن: ۵۶۷ گرم
  • تعداد: -
  • طراح: اسکات گیون و طراحان اکسیوم

یکی از سنگین‌ترین مدال‌ها به شکل صخره‌های میان رودهای یوتا. نقش‌های پشت متفاوت بودند؛ نایک، الهه پیروزی، برای هر رشته ورزشکاری را در آغوش کشیده بود. با ورزشکاری که ضخره و یخ را در هم می‌شکست، ایده «افروختن آتش از درون» مشعل بازی‌ها ادامه یافت.

تورین ۲۰۰۶

تورین ۲۰۰۶
  • ضخامت: ۱۰ میلیمتر
  • قطر: ۱۰۷ میلیمتر
  • وزن: ۴۶۹ گرم
  • تعداد: -
  • طراح: داریو کوارتینی

این مدال با سوراخی در میان، مانند حلقه المپیک، نمادی از پیتزای ایتالیایی بود. با آویختن به گردن ورزشکار توجه‌ها را تپش قلب جلب می‌نمود.

ونکوور ۲۰۱۰

ونکوور ۲۰۱۰
  • ضخامت: ۶ میلیمتر
  • قطر: ۱۰۰ میلیمتر
  • وزن: ۵۷۶ گرم
  • تعداد: -
  • طراح: کورین هانت و اومر آربل

ضرب نه‌باره مدال‌ها نمایی موج‌دار مانند مناظر ونکوور به آن‌ها بخشید. هر مدال تکین، بخشی از طرح مبنایی کورین هانت، ملهم از نقش نهنگ قاتل، را در خود جای می‌داد. مواد بازیافت الکترونیکی ماده پایه‌ ساخت مدال‌ها بودند.

BBC © 2014 بی بی سی مسئول محتوای سایت های دیگر نیست

بهترین روش دیدن این صفحه بر روی آخرین مرورگر مجهز به CSS است. با اینکه مرورگر کنونی تان قابلیت نمایش سایت را دارد ولی امکان بهترین تجربه تصویری را به شما نمی دهد . لطفا در صورت امکان مرورگر خود را به آخرین نسخه ارتقا دهید.