امیدهای ایران در لندن؛ علی مظاهری (بوکس)

علی مظاهری حق نشر عکس Getty
Image caption مظاهری به خاطر تجارب ارزنده اش می تواند شگفتی بزرگ را خلق کند و نخستین مدال تاریخ بوکس ایران در المپیک ها را به گردن بیاویزد.

علی مظاهری با مدال طلای وزن ۹۱ کیلوگرم بازی‌های آسیایی ۲۰۰۶ دوحه، نخستین بوکسور ایرانی بود که پس از سالها، مجدداً نگاه‌ها را در داخل کشور معطوف این رشته ورزشی کرد.

روزی که او مدال طلا گرفت؛ تلویزیون دولتی ایران در اقدامی بی سابقه، مبارزه ضبط شده فینالش را به طور کامل پخش کرد.

او در سالهای گذشته چندین مدال طلا و نقره قهرمانی آسیا را به ‌دست آورده و به پشتوانه این افتخارات، به عضویت تیم منتخب آسیا در مسابقات ستارگان جهان هم درآمده.

مظاهری که مدال طلای بازی‌های آسیایی دوحه را به گردن آویخته بود، در پاسخ به منتقدانی که موفقیت او را منطبق بر واقعیت های بوکس آسیا نمی دانستند، همین مدال را سال بعد و در مسابقات قهرمانی آسیا به میزبانی مغولستان نیز تکرار کرد.

او سپس دو نقره آسیایی دیگر هم گرفت و سهمیه المپیک پکن را هم از دست نداد. در جام ستارگان آسیا به‌ عنوان تنها نماینده ایران درتیم منتخب آسیا حضور یافت و برنده مدال برنز شد.

بوکسور قدرتمند کرمانشاهی، طی این سالها تقریباً در هر رویداد برون مرزی که حاضر شده، دست خالی بازنگشته و در رتبه بندی فدراسیون جهانی هم تا مکان هفتم صعود کرده.

احمد ناطق نوری رییس فدراسیون بوکس، همواره در پاسخ به انتقاداتی که از مدیریت این فدراسیون صورت می گیرد، موفقیت های مظاهری را یادآور شده است.

گرچه خود این ورزشکار و هم تیمی هایش نیز بارها به دلایل مختلف، در صف منتقدان فدراسیون ۲۳ ساله ناطق نوری ایستاده اند. یعنی دیرپاترین رییس فدراسیون در تاریخ ورزش ایران!

بداقبالی در المپیک پکن

علی مظاهری که قامت ۱۹۵ سانتیمتری اش همواره برای رقبا دردسرساز است، در اولین مرحله از مسابقات انتخابی المپیک در قاره آسیا که به میزبانی بانکوک برگزار شد با کسب مدال طلا جواز حضور در المپیک پکن را گرفت. مظاهری اما در پکن، در مسابقه اول مقابل قهرمان این مسابقات قرار گرفت.

رحیم چاخاکی­یف از روسیه اما کار آسانی مقابل مظاهری پیش رو نداشت. او با برتری ۷-۳ از سد بوکسور ایران گذشت.

نماینده روسیه غیر از رقابت فینال، بقیه مسابقاتش را با برتری به مراتب چشمگیرتری سپری کرد و این به آن معنا بود که اگر مظاهری در دور اول با او رویارو نمی شد، بخت کسب مدال را هم داشت.

او خود در این باره گفت: "حریف روسی من گردن می‌شکست! او همه حریفانش را با قدرت برد. من ترسو نبودم، تا پایان مبارزه در رینگ ماندم و دوام آوردم. در نهایت هم با امتیازی ناچیز مغلوب شدم. در صورت داشتن کمی شانس، می‌توانستم برنده این پیکار نیز باشم که نشد." بوکسور سرشناس ایران که حالا ۳۰ ساله شده است، دو سال بعد از المپیک به چین بازگشت تا این بار در بازی های آسیایی به روی رینگ برود.

او در رقابتی جنجالی با ناکامی مقابل محمد قشون از سوریه به مدال برنز رسید. گرچه قضاوت آن مسابقه به شدت مورد اعتراض مظاهری بود.

داوری این بازی چنان بر مظاهری گران آمد که حتی تصمیم گرفت بوکس را کنار بگذارد و زمستان ۸۹ تمرینات آماده‌سازی‌ خود را رها کرد. پخش فیلم آن مبارزه در شبکه ورزشی الجزیره نیز کارشناسان این رشته ورزشی را درباره اشتباهات داوران، با مظاهری هم عقیده کرد.

او خود در این باره گفت: "در گوانجو بسیاری از مربیان تیم‌های شرکت‌کننده از جمله قزاقستان و ازبکستان، اعتراف کردند که من شایسته باخت نبودم و از این تعجب می‌کنم که چرا مسئولان بوکس به‌رغم تأکید رئیس ‌جمهور در مراسم تجلیل از قهرمانان، در پیگیری این ماجرا از خود واکنشی نشان نمی‌دهند."

او از مدیریت فدراسیون بوکس هم گله مند بود و می گفت: من با حقوقی ناچیز، کمترین امکانات و لیگی که هیچ‌چیزش درست نیست، همه ناملایمات اردویی را به امید مدال طلا به جان خریدم. حالا از اینکه می‌بینم حقمم به این راحتی ضایع شده و مسئولان مسئولان بوکس حتی از معرفی من به مراسم تجلیل از قهرمانان بازی‌های گوانجوخودداری کرده‌اند، به هیچ وجه نمی توانم آرام بگیرم.

بازگشت موفقیت آمیز

در مسابقات جهانی ۲۰۱۱ باکو، این رضا مرادخانی بود که دستکش های وزن ۹۱ کیلوگرم تیم ملی ایران را پوشید. او در گام اول توانست سرگئی اسکیلاروف از قرقیزستان را شکست دهد اما در مبارزه بعدی، ۱۶-۴ مغلوب نماینده چین شد.

این نتیجه، مسئولین فدراسیون بوکس را ترغیب کرد تا مجدداً سراغ کاپیتان مجرب تیم ملی بروند و با دلجویی از او، راضی اش کنند پس از یکسال دوری، باز هم در ترکیب تیم ملی قرار بگیرد.

همزمان اما شایعه پناهندگی مظاهری به آلمان را چندین سایت و رسانه داخلی منتشر کرده بودند. او با تکذیب شایعات گفت: قرار نیست جایی پناهنده بشوم. مطمئن باشید که فقط و فقط برای تیم ملی ایران مشت می زنم.

فاتح بازیهای آسیایی دوحه علت رواج این شایعه را نیز توضیح داد: چندین دعوتنامه برای شرکت در مسابقات بوکس حرفه ای داشتم. اگر کسی در بوکس حرفه ای شرکت کند، از فعالیت در بوکس آماتور محروم می شود. اما در آلمان، لیگی برگزار می شود که نیمه حرفه ای است و فدراسیون جهانی هم آن را تائید کرده. شرکت در این مسابقات منعی ندارد.

او همچنین با اشاره به درپیش بودن مسابقات گزینشی المپیک لندن گفت: "هنوز یک کار نیمه تمام دارم. اینکه بتوانم سهمیه المپیک را کسب کنم و با حریف سوریه ای نیز مبارزه کنم. در گوانگجو ناجوانمردانه مغلوبش شدم. این بار اما قول می دهم که با اختلاف شکستش بدهم."

کاپیتان کهنه‌کار تیم ملی برای اینکه به قولش وفا کند، بلافاصله در رقابت های قهرمانی ایران که حکم انتخابی تیم ملی را داشت، شرکت کرد و به عضویت تیم ملی درآمد. سپس برای دومین بار توانست سهمیه المپیک را کسب کند. ضمن آنکه از رقیب سوریه ای نیز انتقام گرفت.

برنده مدال طلای رقابت‌های سال ۲۰۰۷ آسیا، در مسابقات گرینشی به میزبانی قزاقستان در دور اول به مصاف نماینده لبنان رفت و پیروز شد.

در دور دوم مانپریت سینگ بوکسور اهل هندوستان (نایب قهرمان بازیهای آسیایی) را از پیش رو برداشت تا در دیدار فینال به مصاف محمد قشون، بوکسور سوریه‌ای برود که در نیمه نهایی از سد مشتزن قزاقستانی گذشته بود.

محمد قشون از سوریه هم طلای بازیهای آسیایی را داشت و هم مدال طلای سال ۲۰۱۱ آسیا را به گردن آویخته بود. اما مظاهری ضمن برتری مقتدرانه، با کسب مدال طلا توانست تنها سهمیه آسیا در این وزن از رقابتهای گزینشی را نصیب خود کند.

مظاهری که خاطره تلخ گوانگجو را به فراموشی سپرده بود پس از پایان رقابتهای گزینشی گفت: اگر مسئولین حمایتمان کنند و امکاناتی که در شان ورزشکار المپیکی است را در اختیارمان بگذارند، قول می دهم نخستین مدال تاریخ بوکس ایران در المپیک ها را به دست آورده و جواب زحمات چندین ساله مشتزنانی که همواره با نامهربانی روبه رو شده اند را بدهم.

مدعیان مدال در لندن

۱۶ مشتزن در این وزن به روی رینگ سالن اکسل خواهند رفت. یعنی مظاهری برای تاریخ ساز شدن فقط به دو پیروزی نیاز دارد تا مدال برنز خود را مسجل کند.

وانگ چینی با برنز جهانی اش به اتفاق علی مظاهری تنها نمایندگان آسیا هستند. الکساندر اوسیک اوکراینی قهرمان سال ۲۰۱۱ جهان است و مدعی شماره یک برای تصاحب مدال طلای المپیک.

تیمور ممداوف از جمهوری آذربایجان و سرگئی کارنیو (بلاروس) دیگر مدال آوران سال ۲۰۱۱ جهان هستند. آرتور بیتربی­یف از روسیه اگرچه مدعی است، اما کسی از او انتظار ندارد از عنوان قهرمانی رحیم چاخاکی­یف در المپیک پکن دفاع کند.

خوزه لاردوئت کوبایی نیز برنده مدال برنز جهان در سال ۲۰۰۹ است. اصولاً بوکسورهای کوبایی در اوزان سنگین، در تمام رقابتها مدعی کسب مدال هستند. جی اوپتایا از استرالیا فقط ۱۷ ساله است و قهرمان نوجوانان جهان. به هرحال اگر قرعه مظاهری به او بخورد بهتر از رویارویی با رقیب کوبایی یا اوکراینی است.

ترول پولف از بلغارستان نیز در این وزن حضور دارد. او توانسته مدال طلای مسابقات گزینشی در اروپا را نصیب خود کند. آفریقایی ها مثل آسیا دو نماینده دارند. شعیب الجزایری و مکسول غنایی. رویایی با این دو نیز برای مظاهری، می تواند قرعه ای مناسب باشد.

قهرمان قاره آمریکا نیز اهل ایالات متحده است. مایکل هانتر، این فرصت را داشته تا در سال ۲۰۱۱ به عنوان حریف تمرینی ولادیمیر کلیچکو، بر تجارب خود بیافزاید.

یامیل پرالتا از آرژانتین و خولیو کاستیلو (اکوادور) نیز دیگر مشتزنانی هستند که مواجهه احتمالی با آنها، برای مظاهری بهتر از رویارویی با مایکل هانتر خواهد بود.

گرچه با هر قرعه ای، مظاهری به خاطر تجارب ارزنده اش می تواند شگفتی بزرگ را خلق کند و نخستین مدال تاریخ بوکس ایران در المپیک ها را به گردن بیاویزد. با این توضیح که؛ بوکس ایران تاکنون از دستیابی به مدال جهانی نیز محروم بوده و همین مسئله، ارزش تاریخی مدال احتمالی بوکس ایران در المپیک لندن را بیش از پیش افزایش می دهد.

مطالب مرتبط