امیدهای ایران در لندن؛ حسن رحیمی (کشتی آزاد)

حسن رحیمی حق نشر عکس iawf
Image caption آخرین باری که ایران در وزن اول کشتی آزاد المپیک به مدال رسید، توسط ابراهیم جوادی و المپیک ۱۹۷۲ مونیخ بود.

فقط ۲۳ سال دارد اما غیر از المپیک، بقیه میادین مهم قاره‌ای و جهانی را تجربه کرده، با تمام حریفانش دست کم یک بار سرشاخ شده و در آستانه رقابت‌های المپیک لندن، نتایج اخیرش نشان می‌دهد که در اوج آمادگی قرار دارد.

نماینده وزن اول تیم ملی کشتی آزاد ایران، سال ۲۰۰۷ در پکن و رقابت های جوانان جهان، به نمایندگان ترکیه و مغولستان باخت تا پنجم شود. اما این نتیجه کمتر کسی را آزرده خاطر کرد، زیرا او ۱۸ ساله بود و تا دو دوره دیگر هم می‌توانست در مسابقات جوانان جهان به روی تشک برود.

سال بعد در دوحه روی سکوی نخست جوانان آسیا ایستاد. همان سال در استانبول فقط به نریمان اسرافیلوف از روسیه باخت و نایب قهرمان جوانان جهان شد. او البته این شکست را در بزرگسالان و جام جهانی ۲۰۱۰، در خاک روسیه جبران کرد.

در جام جهانی ۲۰۰۹ بزرگسالان به میزبانی تهران، او و عباس دباغی نمایندگان وزن اول ایران بودند. رحیمی در ورزشگاه آزادی مقابل لوئیز ایبانز کوبایی پیروز شد اما با ضربه فنی به جمال اوتار سلطانف از روسیه باخت. رقابتی که شاید در لندن نیز تکرار شود.

او سپس قهرمانی در جام تختی را با پیروزی مقابل بابک نورزاد نایب قهرمان سال ۲۰۰۱ جهان تجربه کرد. در پاتایا (تایلند) نیز روی سکوی سوم بزرگسالان آسیا در سال ۲۰۰۹ ایستاد.

پیشرفت تدریجی‌اش تداوم داشت و همان سال در مسابقات جوانان جهان به میزبانی آنکارا، روی سکوی نخست قرار گرفت. نمایندگان هندوستان، ازبکستان و مهم تر از همه میخاییل ایوانف از روسیه و خینچگاشویلی از گرجستان را که الان هم رقیب درجه یک اوست شکست داد.

از رقابت‌های جوانان جهان تا مسابقات بزرگسالان جهان در دانمارک، فقط شش هفته فاصله بود. رحیمی ۲۰ ساله در دانمارک توانست حریفان اهل ترکمنستان و قرقیزستان را شکست دهد اما شکست ۷-۳ مقابل رضوان گاژیف از بلاروس، او را تا رده دهم تنزل داد.

سال ۲۰۱۰ در جام جهانی مسکو کشتی‌های خوبی گرفت و نشان داد که از شکست در دانمارک درس‌های مهمی آموخته. اما ناکامی در قهرمانی آسیا به میزبانی هندوستان، این باور را پدید آورد که کشتی‌گیری است پرنوسان و غیر قابل اعتماد برای میادین مهم.

رحیمی تا مسابقات جهانی ۲۰۱۰ مسکو سخت تمرین کرد تا ناکامی پارسال را جبران کند. اما چون سرباز بود، به اصرار مسئولان تربیت بدنی نیروهای مسلح مجبور شد در مسابقات ارتش‌های جهان هم به روی تشک برود. آنهم در فاصله کمتر از یک ماه تا اعزام به مسابقات جهانی مسکو!

فدراسیون کشتی و مربیان تیم ملی نیز مخالفت چشمگیری در برابر مسئولین ورزش نیروهای مسلح بروز ندادند. رحیمی ناگزیر به فنلاند اعزام شد و به راحتی هم طلا گرفت، اما این طلا به قیمت ذوب شدن مدالش در مسابقات جهانی تمام شد.

او بلافاصله پس از بازگشت به تهران، در حالیکه تمرکزش برای مسابقات جهانی به هم ریخته بود باید کاهش وزن خود را آغاز می‌کرد.

در مسکو ۲۰۱۰، مقابل لهستان و گرجستان پیروز شد اما به فرانک مارکز ۱۸ ساله از کوبا باخت تا مثل پارسال در رده دهم قرار بگیرد. عدم کسب مدال در بازی های آسیایی گوانگجو، به فشار انتقادات رسانه‌ها بر روی او دامن زد.

مدال برنز جهان در سال ۲۰۱۱

از گوانگجو به بعد نتایج رحیمی دگرگون شد و نوسانات گذشته نیز در عملکرد او کاهش یافت. ابتدا در جزیره کیش روی سکوی نخست جام تختی ایستاد. در جام جهانی ماخاچکالا نیز کشتی‌های بسیار سنگینی را از سر گذراند. مانند شکست مجدد از مارکز کوبایی و ناکامی مقابل ویکتور لبدوف از روسیه. با این حال دو پیروزی مهم مقابل حریفان اهل گرجستان و جمهوری آذربایجان کسب کرد.

اوج کار رحیمی مسابقات جهانی ۲۰۱۱ استانبول بود که شش دوره مبارزه کرد و بر روی پیش‌بینی‌های کارشناسان کشتی مبنی بر تداوم ناکامی‌های جهانی‌اش خط بطلان کشید.

رحیمی برخلاف دو سال پیشین، در آستانه مسابقات جهانی فقط روی تمریناتش متمرکز شد و مربیان تیم ملی از اعزام او به رقابت های مختلف صرف نظر کردند.

او در ورزشگاه سینان اردم شهر استانبول، ابتدا آندری دوکوف از رومانی و سپس یانگ کیونگ ایل از کره شمالی را شکست داد. در گام سوم اما مغلوب رادوسلاو ولیکوف بلغاری شد. یعنی دقیقا داستان دو سال قبل تکرار شده و او پس از دو پیروزی، متحمل شکست شده بود.

اما فینالیست شدن ولیکوف، فرصتی مجدد را به رحیمی داد تا در دالان تنگ و طولانی گروه بازنده‌ها برای کسب مدال برنز مبارزه کند.

ابتدا ولادیسلاو آندریف از بلاروس را شکست داد. سپس در مصافی دشوار، باز هم از سد ولادیمیر خینچیگاشویلی مهره مستعد گرج­ی‌ها عبور کرد تا سهمیه حضور در لندن را مسجل کند.

رحیمی برای کسب مدال برنز هم در نبردی آسان، توانست نیکولاس سیمونز آمریکایی را از پیش رو بردارد.

او در جام جهانی ۲۰۱۲ باکو که آخرین رویداد مهم این رشته ورزشی تا قبل از المپیک لندن محسوب می شود، با نتیجه ۷-۳ مقابل احمت پکر از ترکیه پیروز شد. اما به گئورگی ادیشراشویلی از گرجستان با نتیجه ۴-۷ باخت. سپس توانست نیکولاس سیمونز آمریکایی را مانند مسابقات جهانی استانبول از پیش رو بردارد.

رحیمی بهترین کشتی خود در این مسابقات را در مبارزه فینال و مقابل محمود ماگومدوف روسی الاصل و عضو تیم ملی جمهوری آذربایجان گرفت. او بار دیگر چشمه‌هایی از مبارزه‌های جذاب خود در رقابت‌های جهانی استانبول ۲۰۱۱ را بروز داد و ۳-۱ بر رقیب سرشناس خود چیره شد.

حسن رحیمی برای المپیک لندن، از جمله مدعیان کسب مدال در وزن نخست است. آخرین باری که ایران در وزن اول کشتی آزاد المپیک به مدال رسید، توسط ابراهیم جوادی و المپیک ۱۹۷۲ مونیخ بود.

رحیمی که از سال ۲۰۰۹ تا به امروز نماینده ۵۵ کیلوی ایران در مسابقات جهانی بوده، قصد دارد با اتکا به زیرگیری‌‌های استادانه‌اش از سد رقبایی بگذرد که هیچکدام به کمتر از تصاحب یکی از سکوهای المپیک نمی‌اندیشند.

جمال اوتار سلطانف که حادثه ساز بزرگ رقابت های داخلی روسیه بود را می توان سرآمد مدعیان این وزن دانست. رقابت او با ویکتور لبدوف در فینال مسابقات کشوری در روسیه، به نوعی فینال المپیک نیز محسوب می‌شد.

لبدوف که برنز ۲۰۰۹ و دو مدال طلای ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱ را در کارنامه دارد، مغلوب اوتارسلطانف شد تا در شرایطی که هماوردی در جهان نمی‌شناسد، بخت حضور در المپیک را از کف بدهد.

جمال دو بار قهرمان جوانان جهان شده و سه طلای بزرگسالان اروپا را هم دارد. پس برای حضور در المپیک؛ چندان هم بی تجربه نیست!

ولادیمیر خینچیگاشویلی گرجستانی گرچه در استانبول به رحیمی باخت اما با پیشرفت چشمگیرش در یکسال اخیر، مترصد تصاحب مدال المپیک است.

خینچیگاشویلی که پدرش ۲۰ سال پیش در مسابقات امیدهای جهان از سد رسول خادم گذشت، به رغم قبول دو شکست مقابل حسن رحیمی در رقابت های قهرمان جوانان و بزرگسالان جهان می تواند از جمله شگفتی سازان رقابت های المپیک لندن باشد.

رحیمی خودش درباره مدعیان کسب مدال در لندن می گوید: "دلشاد منصوراوف ازبکستانی با وجود اینکه می‌‌گویند پیر شده اما هنوز خطرناک است. حریف گرجستانی هم خوش فیزیک‌ترین کشتی‌گیر جهان در این وزن است. باید خودم را از لحاظ روحی برای غلبه بر اینها آماده کنم."

او با ابراز رضایت از تمرینات تیم ملی می گوید: "همه چیز که کادر فنی نیست. مسئولان به وضعیت ما رسیدگی نمی‌کنند. من فقط به عشق خودم و مدال المپیک دارم تمرین می‌کنم در غیر این صورت آنقدر که متحمل سختی‌ها می‌شویم مزد ما را نمی‌دهند. همه ملی‌پوشان اعتراض دارند. چرا باید قهرمان جهان، دو ماه مانده به المپیک از پول صحبت کند؟"

رحیمی همچنین تاکید می کند که با این شرایط، بعد از المپیک معلوم نیست کشتی را ادامه دهد.