امیدهای ایران در لندن؛ احسان حدادی (پرتاب دیسک)

احسان حدادی حق نشر عکس Getty
Image caption احسان حدادی در آخرین مصاحبه اش تاکید کرده است که برای المپیک، قول هیچ مدالی را نمی دهد.

ایران در تاریخ بازی های المپیک در رشته های کشتی آزاد، وزنه برداری، کشتی فرنگی و تکواندو مدال گرفته. احسان حدادی از جمله ورزشکارانی است که قصد دارد نام ورزش دیگری را به این رشته های چهارگانه بیفزاید.

متولد سی‌ام دی ۱۳۶۳ است. عاشق دروازه بانی بود اما در کلاس پنجم دبستان با معرفی معلم ورزش، فعالیت در مواد پرتابی را با عضویت در تیم‌ آموزش و پرورش منطقه اش شروع کرد.

تیمسار نوح‌نژاد اولین مربی اش در پرتاب دیسک بود. سپس یک مربی اوکراینی به نام ایوان پالامارچوک که در رشته پرتاب وزنه تمرین می داد، احسان را دید و متوجه استعداد چشمگیر او در این ورزش شد.

بعد از سه ماه تمرین با این مربی توانست رکورد دیسک نوجوانان ایران را پنج متر ترقی دهد. سپس در رده جوانان به اردوی اوکراین اعزام شد و رکورد جوانان ایران را نیز پنج متر بهبود بخشید!

ویکتور گوتر مربی بعدی پدیده پرتاب دیسک ایران بود که با هدایت او مدال طلای جوانان آسیا را به گردن آویخت و در مسابقات جوانان جهان به میزبانی ایتالیا نیز روی سکوی قهرمانی ایستاد.

احسان که با حداکثر شتاب در مسیر پیشرفت قرار گرفته بود، در کره جنوبی هم رکورد بزرگسالان آسیا را که روزگاری در اختیار مرحوم جلال کشمیری بود، ۹ سانتیمتر افزایش داد.

سال ۲۰۰۶ ویکتور گوتر از ایران رفت. همان سال بود که احسان حدادی در بازی های آسیایی دوحه مدال طلا گرفت. پس از این موفقیت‌ها حدادی برای پیدا کردن مربی جدید به بلاروس رفت و با کمک دوستانش توانست یکی از با تجربه‌ترین و برترین مربیان جهان را به ایران بیاورد؛ یعنی پروفسور کیم بوخونسف را. کسی که در سه المپیک ملبورن، رم و توکیو پرتابگر تیم ملی اتحاد جماهیر شوروی بود.

حدادی پس از سه ماه کار با بوخونسف توانست دو بار رکورد آسیا را با رکورد در تهران و بلاروس ترقی دهد. او در مسابقات جهانی سال ۲۰۰۷ در اوزاکا هفتم شد و اولین ورزشکار ایرانی در تاریخ دو و میدانی بود که موفق شد به فینال مسابقات راه ‌پیدا کند.

حق نشر عکس isna

احسان حدادی در بازی‌های آسیایی گوانگجو نیز از عنوان قهرمانی اش در دوره پیشین بازی ها دفاع کرد و باز هم طلایی شد.

او حالا در ۲۷ سالگی جمعاً چهار مدال طلا از رقابت های قهرمانی آسیا، دو طلا از بازی های آسیایی، یک نقره و یک برنز از جام جهانی (Continental Cup)، طلای غرب آسیا، طلای جوانان آسیا و جهان و مجموعه ای از مدال های رنگارنگ در تورنمنت های حرفه ای را در ویترین افتخارات خود دارد. حدادی همچنین سال ۱۳۸۵ به اتفاق مراد محمدی از کشتی آزاد، عنوان مرد سال ورزش ایران را نصیب خود کرد.

اولین مدال جهانی برای ایران

سال ۲۰۱۱ و در سیزدهمین دوره رقابت های دوومیدانی قهرمانی جهان در کره جنوبی، احسان حدادی در فینال پرتاب دیسک که ۱۲ مدعی داشت، موفق شد نخستین مدال تاریخ دوومیدانی ایران در رقابت های جهانی را کسب کند.

حدادی در پرتاب آخر خود رکورد ۶۶ متر و ۸ سانتی متر را ثبت کرد و ضمن ثبت بهترین رکورد فصلش، مدال برنز جهان را بر گردن آویخت.

در آن مسابقات رابرت هارتینگ از آلمان با برتری محسوس نسبت به بقیه حریفان طلا گرفت و گرد کانتر از استونی نیز روی سکوی دوم ایستاد.

این موفقیت حدادی در شرایطی رقم خورد که او فقط یک ماه قبل از مسابقات جهانی و در پی لغو اردوی آفریقای جنوبی گفته بود: "هرگز مانند امروز از ورزش خسته و دل ‌زده نبوده ام، زیرا متاسفانه در دوومیدانی افرادی حضور دارند که ۴۰ سال است فقط حضور دارند و هیچ کاری انجام نداده‌اند."

پس از مسابقات جهانی نیز در سایت شخصی اش که گاهی در خبر رسانی از سایت فدراسیون دو و میدانی ایران هم فعال تر است، با انتقاد از نحوه مدیریت این فدراسیون نوشت: "خوشحال می شویم که چند ورزشکار صغر سنی به مسابقات جوانان آسیا می فرستیم و مدال می گیریم. آمار می دهیم که در جایزه بزرگ آسیا فلان و بهمان کردیم، یا در مسابقات ارتش ها فلان رکورد را جابه جا کردیم. واقعا تأسف دارد."

او که در خانواده ورزش ایران به صراحت لهجه مشهور است، در مصاحبه ای درباره بخت های مدال ایران در المپیک لندن، به خبرآنلاین گفت: "نباید کسی توقع مدال داشه باشد. نه از من و نه هیچ ورزشکار دیگری، حتی از بهداد سلیمی در وزنه برداری. چرا که فشار و استرس روی ورزشکار زیاد می شود. من دور قبل گفتم طلا می گیرم دستم مصدوم شد."

او در آخرین مصاحبه اش نیز مجدداً تاکید کرده است که برای المپیک، قول هیچ مدالی را نمی دهد.

مدعیان المپیک لندن

بین ۳۹ پرتابگری که تاکنون المپیکی شده اند، رابرت هارتینگ آلمانی را با استناد به رکوردهایش باید بخت شماره یک ماده پرتاب دیسک نامید. رکورد ۶۸.۹۷ متری او منجر به دومین قهرمانی اش در مسابقات جهانی شد.

زولتان کوواگو از مجارستان اگرچه در مسابقات جهانی نتوانست به فینال برسد اما دارای بهترین حدنصاب های دو سال اخیر است. پارسال در بوداپست به رکورد ۶۹.۵۰ متر رسید و سال ۲۰۱۲ نیز با ۶۸.۲۱ متر، فعلاً و تا قبل از المپیک، بهترین رکورد فصل را به جا گذاشته است.

گرد کانتر از استونی برای دفاع از عنوان قهرمانی اش به لندن می آید. او در المپیک پکن که حدادی از راهیابی به فینال بازماند، دیسک را به دورترین نقطه پرتاب کرد و با ۶۸.۸۲ متر قهرمان شد.

ویرژیلیوس آلکنا از لیتوانی هم حکم پدر را برای شرکت کنندگان این ماده دارد. او که از مرز ۴۰ سالگی نیز گذشته، چهارمین المپیکش را تجربه خواهد کرد. طلای سیدنی، طلای آتن و برنز پکن، عناوین رشک برانگیز او در سه دوره اخیر هستند.

رکورد شخصی پیرمرد لیتوانیایی بیش از ۷۰ متر است اما این حدنصاب را هفت سال قبل به جا گذاشته و در آستانه المپیک لندن در مرز ۶۶ متر است. گرچه همین هم حدنصابی قابل اعتناست.

روتگر اسمیت هلندی را نیز اگرچه سرشناس نیست اما باید در زمره مدعیان کسب مدال در المپیک لندن دانست. او دومین حدنصاب فصل را در اختیار دارد. جالب آنکه سومین رکورد فصل نیز در اختیار اریک کادی دیگر پرتابگر هلندی است.

لارنس کوایه از انگلستان هم در کشورش با تشویق و هیجان هموطنانش در دایره پرتاب خواهد ایستاد. او با حدنصاب ۶۶.۶۷ متر در رده چهارم برترین رکوردهای فصل قرار دارد. در حالیکه احسان حدادی با پرتابی که در شیراز انجام داد و هفده سانتیمتر کمتر از کوایه بود، فعلاً پنجم است.

مارتین ماریچ از کرواسی، گودا از هندوستان، فرانک کازاناس (اسپانیا) و خورخه فرناندز کوبایی نیز همگی در سال ۲۰۱۲ پرتاب های بالای ۶۶ متر داشته اند.

پیوتر مالاخوفسکی (لهستان)، راسل وینگر (آمریکا) و جیسون مورگان از جاماییکا به اتفاق، رقبای نماینده پر امید ایران و از جمله مدعیان کسب مدال در المپیک لندن هستند.