اولین شیرازی که قهرمان المپیک شد

حق نشر عکس Getty

قهرمانان استان فارس همواره در کشتی ایران خوش درخشیده اند. سرآمدشان در کشتی آزاد، محمدعلی فرخیان است که اگر نبود، ایران فاتح مسابقات جهانی ۱۹۶۵ منچستر نمی شد. یا کرامت زرنگ، معزالدین آل محمد و برادران حقیقت دوست.

در فرنگی هم برادران نصیری در ایران بی رقیب بودند و مهدی نصیری کاپیتان تیم ملی ایران هم شد. اما اولین طلای المپیک برای استان فارس را امید نوروزی در لندن کسب کرد.

روزی که او بی هیچ تجربه قابل ذکری در مسابقات جهانی ۲۰۰۹ دانمارک به ریواز لاشکی از گرجستان باخت، سرپرست تیم ملی به جایگاه خبرنگاران آمد و خطاب به کشتی نویسان ایرانی گفت: «آخه اینم کشتی گیر بود که نوروزی بهش باخت؟»

آن روز کسی تصور نمی کرد که بازنده مغموم و برنده ای که هفتم شده، برگزار کننده فینال مسابقات المپیک ۲۰۱۲ در لندن باشند.

امید نوروزی اما سال بعد با پیشرفتی چشمگیر، ابتدا حرف اول آسیا را زد و سپس آماده شد برای تداوم این موفقیت در رقابتهای جهانی. وقتی ستاره کشتی فرنگی بازی‌های آسیایی گوانگجو شد، مدتی را پیگیر وعده هایی بود که قبل از رقابت ها به او داده بودند. می گفت فقط وعده وعید بوده و خبری از تحقق وعده ها نیست.

فرنگی کار شیرازی سپس به ایسنا گفت: «رفتارهای مسئولین با من کار را به جایی رسانده که آرزو می‌کنم کاش به جای این که قهرمان باشم، کنج یکی از خیابان‌های شیراز یک دکه داشتم وبا آن اموراتم را می‌گذراندم!»

او همچنین از نداشتن حتی یک سالن اختصاصی و استاندارد برای کشتی فرنگی در استان فارس گله مند بود.

امید نوروزی پس از آن بود که از دنیای قهرمانی خداحافظی کرد. جایش در اردوی تیم ملی خالی بود اما می گفت دیگر به اردو باز نخواهد گشت و ترجیح می دهد به همان مدال طلای مسابقات جهانی ۲۰۱۱ بسنده کند.

در گفتگویی زنده با شبکه خبر، باز همان اعتراضات پیشین را تکرار کرد و سپس مصاحبه های متعدد دیگری که در تمام آنها، اصرار داشت که دیگر بازنخواهد گشت. او همچنین گفت: «این روز‌ها همه مسابقه گذاشته‌اند و می‌خواهند در مجالس ختم ناصر حجازی عکس یادگاری داشته باشند، اما تا وقتی سرپا بود تحویلش نمی‌گرفتند. متاسفم که پهلوان زنده را عشق است. البته اگر آقایان ما را به عنوان قهرمان قبول داشته باشند.»

سرانجام اما محمد بنا سرمربی تیم ملی کشتی فرنگی، رضایت او را جلب کرد و به اردو باز گرداند. نوروزی در ۶۶ کیلو یعنی یک وزن بالاتر، به فینال جام یادگار رسید و کشتی را به رقیب پیشکسوتش علی محمدی بخشید.

پیش از المپیک هم دست از انتقاد برنداشت. درباره تجلیل وزارت ورزش و از ورزشکاران اعزامی به المپیک گفت: «برای سومین سال پیاپی قهرمان جام جهانی شدیم؛ کشتی فرنگی دیگر باید چه کاری انجام دهد تا توجه مسئولان ورزش کشور را جلب کند؟ ساکن شیراز هستم و باید هزار کیلومتر را به خاطر سه سکه بیایم تهران. با این تقدیر به قهرمانان جهان بی‌احترامی کردند، با این وضع تقدیر نکنند بهتر است. مشکلات زیادی داریم که بارها هم مطرح کرده‌ایم، اما کسی گوش نمی‌دهد.»

نوروزی از مدیر کل مسکن وشهر سازی استان فارس هم انتقاد کرد و گفت: «زمینی ورزشی به من داده اند و گفته اند ۳۵ درصد مبلغ آن را پیش بدهم و مابقی به صورت اقساط. اما این ۳۵ درصد را از کجا بیاورم، مگر درآمدم چقدر است؟»

او به رغم این نارضایتی ها، در لندن همه حریفانش را شکست داد و هیچ یک از آنها را از اجرای ریزه کاری ها و فنون زیبای کشتی فرنگی بی نصیب نگذاشت. سرانجام نیز پس از تحقق قهرمانی، سوبلس آخر را به محمد بنا زد تا زیباترین صحنه در فینال دومین روز مسابقات کشتی فرنگی را رقم بزند.