تیم رویایی: متولد آمریکا

به روز شده:  17:20 گرينويچ - سه شنبه 14 اوت 2012 - 24 مرداد 1391
فینال آمریکا و اسپانیا

در" نورث گرینیچ ارینا" خداحافظی اسپانیایی ها و آمریکایی ها با بازی های تابستانی لندن، مثل یک مهمانی با شکوه می مانست، خیلی ها آمده بودند، تا نمایش غول های بسکتبال جهان را نگاه کنند، اما در کنار نمایش اصلی، تکرار بازی پایانی المپیک پکن در لندن، فرصتی بود برای خیلی ها تا بر روی صندلی های خودشان بالا و پایین بپرند، درست در همان زمان کوتاهی که توپ در جریان نبود و فضا به شدت به موسیقی آغشته می شد.

همچنین فرصتی بود که عشاق روی سکوها همدیگر را ببوسند، البته به امرِ مردانی هیجان زده که در داخل میدان مسوولیت گرم کردن مسابقه را داشتند، البته "مردان هیجان زده " کمک کردند تا همه بفهمند صندلی های ورزشگاه بیشتر به اشغال چه کسانی در آمده است، آنهایی که ردا هایی با راه راه های آبی و قرمز و پر از ستاره پوشیده بودند بیا مردان و زنانی در لباس سوپرمنِ سرخ و سیاه ؟

وقتی " مردان هیجان زده" پرسیدند، چه کسانی برای تشویق اسپانیا آمده اند با پاسخی مودبانه از یک جمعیت انبوه روبرو شدند و وقتی پرسیدند " چه کسانی برای آمریکا؟" فریادی بلندتر از جمعیتی پر سر و صدا تر بلند شد تا به سادگی به این نتیجه برسیم که تعداد آمریکایی ها از اسپانیایی ها بیشتر است و البته اسپانیایی ها هم تعداد صندلی های خالی مانده، خیلی بیشتر بودند و این برای برگزار کنندگان دلگرم کننده بود چرا که در روزهای اول صندلی ها را در بازی های بسکتیال با سربازان و بچه های مدرسه ای پر کرده بودند .

خداحافظی اسپانیایی ها و آمریکایی ها با المپیک ۲۰۱۲ مثل یک مهمانی با شکوه می مانست، البته وقتی اماتورسیم به نفع تجارت های میلون دلاری از المپیک کنار کشید، خب، چه انتظار دیگری می شود داشت؟

خداحافظی اسپانیایی ها و آمریکایی ها الیته نمایشی مجلل از "بسکتبال " بود و البته هم زمان بود با خداحافظی " مایک شاشوسکی" اسطوره ای، مردی که بعد از شش سال نیمکت آمریکایی ها را ترک می کرد مردی که همیشه با تیمش پیروز بوده و فقط و فقط یکبار شکست خورده.

ستاره های امریکایی می خواستند در این آخرین بار برای مربی خود بهترین های خودشان را رو کنند. آنها پیش از این که اقیانوس اطلس را طی کنند و به لندن برسند، گفته بودند " نگران این نیستند که قهرمان بشوند یا نه، دغدغه آنها چه جوری قهرمان شدن است"

ستاره های آمریکایی سال ۲۰۱۲ شاید با پیشینیانشان در بیست سال قبل مقایسه می شدند، با اولین تیمی که " رویایی" خوانده شد، اولین تیم متشکل از ستاره های NBA که به بازی های تابستانی بارسلونای ۱۹۹۲ رفت. ستاره های امروز می خواستند به مانند بزرگان آن موقع مثل: مجیک جانسن، مایکل جردن، لری برد ، چارلز بارکلی و دیگران بدرخشند، نه این که فقط طلا به خانه بیاورند، که به مانند تیم بارسلونای ۱۹۹۲ نمایش هایی خاطره انگیزارایه کنند.

آنها قبل از این که به فینال لندن ۲۰۱۲ برسند، گاهی به مانند اولین "تیم رویایی" درخشان بودند و صحنه هایی به یاد ماندنی رقم زدند مثل چند باری که کوین دورانت و کارملو انتونی با چشمان بسته سه امتیازی پرتاب کردند و وقتی که لبرون جیمز در باز با استرالیا با ۱۰ امتیاز گرفت ، ۱۰ ریباند انجام داد و ۱۰ بار هم تیم هایش را در موقعیت امتیاز گیری قرار داد تا اولین آمریکایی باشد که که" تریپل دابل" کرده یا سه تا دو رقمی در بازی ثبت کرده است.

پیش از شروع بازی ها نگرانی های اصلی منقدین این بود که این همه بازیکن مستعد را چه گونه می شود در یک تیم جا داد؟ که پاسخ " شاشوسکی" این بود : با " اخلاق تیمی" . این مربی از استعداد های فردی یک گروه منسجم ساخت، اما همه این تلاش ها به قیمت از دست رفتن ظرافت های بازی ای شد که از این استعداد ها انتظار می رفت.

اما برابر اسپانیا، مساله اصلی این نیود که "آیا آنها با ارایه نمایشی جذاب به پیروزی می رسند یا خیر؟"، سوال این بود که" آیا آنها می توانند ببرند یا نه؟" اسپانیایی ها در وقتِ یک چهارمِ دوم، برای لحظاتی حتی پیش افتادند و امریکایی ها در نیمه بازی فقط یک امتیاز پیش بودند، تا روی سکو ها چند نفری به پیروزی آمریکا شک کنند، بازیکنان بسکتبال اسپانیا صبورانه و متفکرانه بازی می کردند، و توپ را خلاقانه به گردش در می آوردند، با پاس هایی تکرار شونده تا فرصت را برای یک ضربه غافلگیر کننده پیدا کنند.

انگار این طبیعت همه ورزشکاران اسپانیایی است. در این بازی ، هر سه امتیازی "کوین دورانت امریکایی را "خوان کارلوس ناوارو" اسپانیایی جواب می داد، با این که کوبی برایانت و لبرون جیمز به ویژه در اواخر بازی برای آمریکا بسیار موثر بودند، " پاو گسول" اسپانیایی در کل در طول بازی بهترین بازیکن زمین بود.تا برای طرفداران امریکایی دیگر این مهم نباشد که "تیم رویایی ، نمایشی به مانند نامش ارایه کند "

برای آنها مهم بود برتری امریکا تا آخر بازی دست نخورده باقی بماند، برتری ای که هر لحظه می توانست از دست برود. اما آمریکا همانقدر در زمین ستاره داشت که بر روی نیمکت هم. همین در یک چهارم پایانی به کمک آمریکا آمد که پیروز شود و به طلا برسد. آنهایی که دا های ستاره دار با راه راه های آبی و قرمز پوشیده بودند به احترام تیم رویایی کشورشان و قهرمان المپیک بلند شدند و از بلندگو هایی که به شکلی کر کننده در طول باز ی و هر وقت توپ از حرکت می ایستاد به صدا در می آمدند، آهنگ " متولد آمریکا" پخش شد، انگار در بین این همه که مملو از احساس های برانگیخته شده میهنی بودند، کسی به یاد نداشت که "باریس اسپرینگستین" این ترانه را علیه نظام سرمایه داری "امریکا نوشته" است .

موضوعات مرتبط

BBC © 2014 بی بی سی مسئول محتوای سایت های دیگر نیست

بهترین روش دیدن این صفحه بر روی آخرین مرورگر مجهز به CSS است. با اینکه مرورگر کنونی تان قابلیت نمایش سایت را دارد ولی امکان بهترین تجربه تصویری را به شما نمی دهد . لطفا در صورت امکان مرورگر خود را به آخرین نسخه ارتقا دهید.