اسکولاری: نگاه به آینده یا بازگشت به گذشته

به روز شده:  16:15 گرينويچ - جمعه 30 نوامبر 2012 - 10 آذر 1391

برزیل مانو منزس، سرمربی تیم ملی اش را با این استدلال اخراج کرد که این تیم به "روش های جدیدی" نیاز دارد. اما در عوض عقربه های ساعت به عقب برگشت و لوئیز فیلیپه اسکولاری که در ۲۰۰۲ برزیل را قهرمان جام جهانی کرد، مجددا به این سمت انتخاب شد.

در کنار اسکولاری، کارلوس آلبرتو پریرا که در ۱۹۹۴ برزیل را به قهرمانی جام جهانی رساند، نقش مدیر فنی را ایفا می کند.

پنج شنبه ۲۹ نوامبر در کنفرانس خبری که برای معرفی اسکولاری بعنوان سرمربی جدید در ریو برگزار شد، ژوزه ماریا مارین، رئیس ۸۰ و اندی ساله فدراسیون فوتبال برزیل، به جای آنکه سنگ چیزهای جدید را به سینه بزند گفت این زوج امتحان خود را پس داده اند، والبته برزیلی هم هستند.

اشاره ای غیر مستقیم اما واضح به پپ گواردیولا، سرمربی بارسلونا که بر این کنفرانس خبری سایه افکنده بود.

وقتی منزس اخراج شد، استخدام گواردیولا حتی به مغز کسی هم خطور نمی نکرد، در حالیکه اسکولاری در زمره مهمترین نامزدها بود.

در واقع یکی از دلایل اخراج نابهنگام منزس - آن هم در حالی که بازی و نتایج تیم خوب به نظر می رسید - این بود که اسکولاری با هیچ تیمی قرارداد نداشت.

اما روزنامه ورزشی "لانس" که در برزیل منتشر می شود وارد ماجرا شد. والتر د متوس، ناشر این روزنامه که ارتباط خوبی با گواردیولا دارد، به محض آنکه فهمید منزس دارد اخراج می شود،

به گواردیولا تلفن زد و از او پرسید آیا مایل است سرمربی برزیل شود.

گواردیولا هم قاطعانه جواب داد که تنها چیزی که ممکن است باعث شود او از مرخصی یک ساله خود دست بکشد همین شغل است.

سپس لانس وارد کمپ هواداران گواردیولا شد و فریاد سر داد که او آزاد است و قراردادی ندارد. این روزنامه همچنین سعی کرد خواننده ها را متقاعد کند که سرمربی خارجی برای تیم خوب است.

بتدریج نام گواردیولا در نظرسنجی های مختلف در صدر قرار گرفت.

فدراسیون فوتبال برزیل تصمیم گرفت به غائله پایان دهد و خبری را که قرار بود در ماه ژانویه اعلام شود، دیروز اعلام کرد.

لانس نوشت که فیفا فدراسیون فوتبال برزیل را زیر فشار قرار داده بود تا پیش از روز شنبه، زمان قرعه کشی جام کنفدراسیون ها در سائو پائولو، تیم ملی برزیل باید سرمربی داشته باشد.

اما از رفتار مارین در کنفرانس خبری روز پنجشنبه معلوم بود که داستان چیز دیگری است. او انتقادهای خود را خطاب به کسانی آغاز کرد که ماجرای گواردیولا را سر زبان ها انداختند، البته بسیار محتاط بود، بی آنکه نام کسی را ببرد.

او در حرفهایش به این اشاره کرد که برزیل شانس دارد با تعداد زیادی از سرمربیان کارآمد، شایسته و مجرب محاصره شده است.

او در ادامه به "سرمربی خارجی" اشاره کرد و گفت که او تنها تجربه باشگاهی دارد، اما دو نفری که کنارش نشسته اند (اسکولاری و پریرا) تجربه هدایت تیم های ملی دارند و در سراسر دنیا محترم شمرده می شوند.

مارین در آخر، نطق خود را با لحنی تقریبا ملتمسانه به پایان رساند و از مردم برزیل خواست که قدر کشور خود را بدانند. او گفت که اکثر مردم برزیل به تصمیم او افتخار می کنند.

اسکولاری که وجهه ای پدرانه در فوتبال برزیل دارد و بدلیل جذبه اش به او لقب " فلیپه بزرگ" داده اند، در دهه ۹۰ شهرت خود را با باشگاه هایی به دست آورد که بیشتر با ترکیب ۴-۴-۲ و با یک مهاجم قوی بازی می کردند.

اما وقتی در ۲۰۰۱-۲۰۰۲ دستش به تیم ملی برزیل رسید، با شیوه ای کاملا متفاوت کار کرد. شاید حتی خودش هم نمی دانست که تیمش با سه دفاع وسط و سه مهاجم، رونالدو (مهاجم اصلی)، ریوالدو و رونالدینیو بازی خواهد کرد.

اما او تشخیص داد که با توجه به بازیکنانی که دارد، این بهترین ترکیب است.

اولین تجربه دوباره اسکولاری با تیم ملی برزیل زمانی است که او اسامی بازیکنان را برای بازی دوستانه مقابل انگستان اعلام کند. این مسابقه قرار است در فوریه ۲۰۱۳ در ومبلی برگزار شود و جالب است ببینیم او با تیمی که از منزس به ارث برده است، چه کار خواهد کرد. تنها چیزی که در حال حاضر قطعی به نظر می رسد این است که از بازیکنان سابق نیز دعوت خواهد کرد.

او در سال ۲۰۰۱ تحت فشار بود تا برزیل را در ۲۰۰۲ قهرمان کند، در حال حاضر هم فشاری که بر وی حاکم است کم نیست.

اسکولاری دیروز گفت که برزیل مجبور است جام جهانی ۲۰۱۴ را ببرد.

اگر تاریخ تکرار شود اسطوره "بیگ فیل" از این هم بزرگتر می شود.

موضوعات مرتبط

BBC © 2014 بی بی سی مسئول محتوای سایت های دیگر نیست

بهترین روش دیدن این صفحه بر روی آخرین مرورگر مجهز به CSS است. با اینکه مرورگر کنونی تان قابلیت نمایش سایت را دارد ولی امکان بهترین تجربه تصویری را به شما نمی دهد . لطفا در صورت امکان مرورگر خود را به آخرین نسخه ارتقا دهید.