فینال ان‌بی‌ای؛ تیم خریدن یا تیم ساختن٬ مسئله این است

Image caption میامی هیت برای دومین سال پیاپی قهرمان لیگ ملی بسکتبال آمریکا شد

در تابستان سال ۲۰۱۰ لبرون جیمز، فوروارد تیم کلیولند کاوالیرز، تصمیمی گرفت که دورنمای بسکتبال حرفه ای امریکا را برای همیشه تغییر داد و او که در آن زمان یک بازیکن آزاد بود اعلام کرد که از باشگاه زادگاهش، کلیولند در ایالت اوهایو، جدا خواهد شد و به تیم میامی هیت خواهد پیوست.

تصمیم لبرون جیمز٬ کوچ کریس باش، فوروارد تیم تورنتو رپتورز را به میامی به همراه داشت. این دو بازیکن به همراه دوین وید، ابر ستاره میامی هیت در صدد تشکیل یک "ابر تیم" بودند تا جامهای قهرمانی متعددی را درو کنند.

اگر چه این سه ستاره برای عقد قرارداد با میامی مجبور به چشم پوشی از میلیون ها دلار از دستمزدشان شدند و با قراردادهای ارزان تر به این تیم پیوستند اما این کوچ دستجمعی عکس العمل های منفی فراوانی بین طرفداران لیگ ان بی ای به همراه داشت.

بسیاری بر این عقیده بودند که تیم قهرمان را نمی توان خرید بلکه باید آن را از پایه ساخت و انباشتن یک تیم با ستاره های گران قیمت روشی قابل قبول برای قهرمان شدن نیست.

علی رغم پیش بینی های بسیاری از کارشناسان بسکتبال، میامی هیت در همان فصل اول با شکست تیم های قدری چون بوستون سلتیکس و شیگاگو بولز قهرمان کنفرانس شرق شد و به فینال ان بی ای راه یافت ولی در برابر دالاس ماوریکس، قهرمان غرب، متوقف شد و از قهرمانی که وعده داده بود بازماند.

این شکست فشار افکار عمومی را بر میامی هیت و بخصوص شخص لبرون جیمز به عنوان سرسلسله این تیم تا حد باور نکردنی بالا برد. میامی در فصل بعدی (۲۰۱۲-۲۰۱۱) با همان ترکیب اصلی بازگشت و این بار با شکست تیم از پایه ساخته شده اوکلاهما تاندر قهرمان لیگ شد.

این قهرمانی تا حدی فشار افکار عمومی بسکتبال را از دوش میامی و ابر ستاره آن لبرون جیمز برداشت اما دامنه انتظارات از این تیم پیش از یک بار قهرمان شدن بود میامی هیت فصل گذشته ( ۲۰۱۳-۲۰۱۲) را با رکورد ۶۶ پیروزی و ۱۶ شکست که درخشان ترین نتیجه در کل لیگ بود به پایان برد.

Image caption لبرون جیمز

در مرحله پَس فصل ( بخش حذفی لیگ) میامی شانس اول قهرمانی محسوب می شد. در این مرحله بازی ها بصورت رفت و برگشت انجام می شود و تیمی که چهار بازی از هفت بازی را ببرد به مرحله بعدی رفته و تیم رقیب حذف خواهد شد. میامی در قدم اول با چهار برد پیاپی بدون هیچ دردسری از سد تیم میلواکی باکس عبور کرد.

در مرحله دوم پس فصل با تیم بدقلق شیکاگو بولز روبرو شد و با اینکه شیکاگو بسیار بهتر از انتظار بازی کرد باز هم با نتیجه چهار بر یک مغلوب میامی شد. در مرحله سوم که در واقع فینال کنفرانس شرق محسوب می شود میامی با قدرترین تیم شرق، ایندیانا پیسرز، روبرو شد. این تیم باداشتن استعداد های جوانی چون پل جورج و روی هیبرت میامی را تا پرتگاه حذف شدن جلو برد اما میامی پس از هفت بازی جانانه توانست از سد تیم بی نهایت با استعداد و جوان ایندیانا عبور کند تا به مرحله نهایی لیگ ملی بسکتبال آمریکا راه یابد

در تگزاس همه به پاپ اقتدا می کنند

سن آنتونیو شهر کوچکی است در ایالت تگزاس که در مقایسه با میامی که شهر بزرگ و پرهیاهویی است، روستای تر و تمیز و ساکتی به نظر می رسد. این "روستای ترو تمیز و ساکت؛ خانه یکی از پر افتخار تری تیم های بسکتبال حرفه ای امریکا، سن آنتونیو اسپرز یا مهمیز های سن انتونیو است.

این تیم با چهار بار قهرمانی در لیگ ان بی ای نامش را در رده تیم های پر .افتخاری چون لس آنجلس لیکرز و بوستون سلتیکس مطرح کرده. سن آنتونیویی ها این همه افتخار را مدیون اقتدای بی چون و چرا به پاپ هستند.

"پاپ" نام دوستانه ای است که طرفداران بسکتبال به سرمربی سن آنتونیو، گِرِگ پاپویچ داده اند. پاپ شخصیت بسیار ویژه ای است و روش های مدیریت خاص خودش را دارد. او به هیچ وجه به ابر ستاره ها و بازیکنانی که قابلیت فیزیکی خارق العاده دارند اعتقاد ندارد. او، که بسیاری معتقدند از آخرین نسل مربیان قدیمی مسلک است، با همین باورهای ویژه اش توانسته در کنفرانس غرب - جایی که تیمهایی نظیر لیکرز، اوکلاهما سیتی، دالاس ماوریکس و ممفیس جولان می دهند - چهار قهرمانی برای شهر کوچکش ارمغان بیاورد.

در لیگی که بسیاری از مربیان بخشی از مسوولیت رهبری تیم را به ابر ستاره ان تیم تفویض می کنند، پاپ حرف اول و آخر را خودش می زند و بازیکنان مهره هایی از شطرنج پیچیده او هستند.

البته این به معنی آن نیست که سن آنتونیو ابر ستاره ندارد. در سالهایی که اسپرز قهرمان شده دیوید رابینسون، معروف به آدمیرال ، مانو جنوبلی ، ابرستاره آرژانتینی، تونی پارکر، بهترین پوینت گارد لیگ و نهایتا تیم دانکن، سنتر افسانه ای این تیم مهره های درشت شطرنج پاپ بوده اند.

پاپویچ همیشه مهره های اصلی اش را با بازیگران تکمیلی جوان همراه میکند تا فضای نفس کشیدن را از تیم مقابل بگیرند. از دیگر نکات منحصر بفرد پاپ عدم تاثیر پذیری از اسم و شهرت بازیکنان آمریکایی است. با اینکه تیم او در قلب تگزاس، یکی از نیروگاه های بسکتبال آمریکا، قرارداد اما تقریبا همه تیم سن آنتونیو خارجی هستند. تیم دانکن اهل ویرجین آیلندز است. بوریس دییا و تونی پارکر فرانسوی هستند. مانو جنوبلی اهل آرژانتین است. تیاگو اسپلیتر، برزیلی است. پتی میلز استرالیایی است. کوری جوزف کانادایی ست و چند بازیکن خارجی دیگر.

لبرون جیمز در برابر کل دنیا

اگر چه بسیاری پیش یبنی کرده بودند که فینال امسال بین میامی و اوکلاهما باشد و انتظار هنرنمایی کوین دورانت و راسل وستبروک را در برابر ستاره های میامی داشتند اما مصدومیت وستبروک در مرحله دوم عاقبت دیگری برای فینال امسال رقم زد.

رویارویی سن آنتونیو و میامی تنها رقابت دو تیم نبود بلکه برخورد دو تفکر و دو سبک متفاوت بازی بود که کفه فشار افکار عمومی آن بر میامی بیشتر می چربید. لبرون جیمز که قول هفت قهرمانی را به طرفداران میامی داده بود اکنون با تیمی روبرو بود که هرگز از فینال ان بی ای بازنده بیرون نیامده بود. چارچوب رفت و برگشتی بازی های ان بی ای از سال ۱۹۸۴ به این شکل است که دو بازی اول در خانه تیمی که بیشترین امتیاز را در فصل عادی داشته برگزار می شود . سپس سه بازی متوالی در خانه تیم دیگر و دوباره دوبازی نهایی (در صورت لزوم) در خانه تیم پر امتیاز خواهد بود.

آنچه در هفت بازی گذشت

بازی اول در میامی: این بازی دقیقا نظیر آنچه از فینال ان بی ای انتظار می رفت برگزار شد. بازی تا لحظه های آخر نزدیک بود و برتری هیچ تیمی محسوس به نظر نمی رسید. سن آنتونیو که ۹ روز استراحت کرده بود تر و تازه به میدان آمده بود و میامی که بلافاصله از نبرد بی وقفه با ایندیانا می آمد خسته و کوفته به نظر می رسید. میامی این بازی را با نتیجه ۸۸ به ۹۲ به سن آنتونیو واگذار کرد.

بازی دوم در میامی: میامی که از باخت در خانه شگفت زده شده بود بازی دوم را نزدیک شروع کرد ولی در نیمه دوم طوفانی از سه امتیازی را آغاز کرد تا سن آنتونیو دست از مقاومت بکشد و نهایتا با نتیجه شگفت انگیز ۱۰۳ به ۸۲ سن آنتونیو را به خانه فرستاد.

Image caption مانو جینوبیلی

بازی سوم سن آنتونیو: میامی که بر این تصور بود که دیگر موتور تیم روشن شده و تا آخر فینال می تواند بر سن آنتونیو با شوتهای لیزری دنی گرین و گلزنی های گری نیل شالوده اش از هم پاشید و با نتیجه خجالت آور ۱۱۳ به ۷۷ مغلوب رهروان پاپ شد. دنی گرین در این بازی به رکورد سه امتیازی زنی ری الن رسید.

بازی چهارم در سن آنتونیو: پس از بازی سوم بسیاری میامی را تمام شده فرض کردند اما لبرون جیمز و دوین وید موتورشان را روشن کردند و بازی با نتیجه ۱۰۹ به ۹۳ به نفع میامی تمام شد.

بازی پنجم در سن آنتونیو: سن آنتونیو مصمم بود که کار را در خانه تمام کند. تونی پارکر ستاره این بازی شد و نهایتا تیمش ۱۱۴ به ۱۰۴ میامی را به زانو در آورد. تا اینجای کار سن آنتونیو سه به دو جلو افتاده بود و کافی بود یک بازی را پیروز شوند تا خنجر شکست را در قلب میامی فرو کنند.

بازی ششم در میامی: این بازی از آن بازی هاست که دوستداران بسکتبال امروز تا سالها برای فرزندانشان با آب و تاب شرح خواهند داد و شاید بزرگترین و هیجان انگیز ترین بازی دهه اخیر باشد. میامی در این بازی پشتش به دیوار بود و در صورت باخت با بدترین نوع آبرو ریزی، جشن قهرمانی حریف در خانه اش، روبرو می شد. تا بیست و هشت ثانیه به پایان بازی سن آنتونیو دو امتیاز جلو بود و ترس را در چشمان میامی می دیدیم.

در این لحظه سن آنتونیو دو پنالتی گرفت و همه کار را تمام شده فرض کردند. یکی از پنالتی ها گل شد و سن آنتونیو سه امتیاز جلو افتاد. مسوولین مسابقات در حال آوردن جام قهرمانی به کنار زمین بودند تا جشن قهرمانی سن آنتونیو را راه بیاندازند که ری الن، تک تیرانداز کهنه کار میامی، در فاصله ۲.۸ ثانیه به پایان بازی یک شوت سه امتیازی را از گوشه زمین وارد حلقه کرد تا بازی به وقت اضافه برود. در وقت اضافه میامی ۱۰۳ به ۱۰۱ بر سن آنتونیو ، که قهرمانی را در مشتش می دید، غلبه کرد و کار به بازی هفتم کشید.

بازی هفتم در میامی: بازی مرگ و زندگی برای لبرون جیمز! سن آنتونیو که تمام انرژی اش را برای شکست میامی در همان بازی ششم استفاده کرده بود خسته به زمین آمد تا با بهترین بازی لبران جیمز روبرو شود. لبران در این بازی ۳۷ امتیاز اورد، دوازده ریباند کرد و برای هم تیمی هایش موقعیت های فراوانی را ایجاد کرد. یکی از این هم تیمی ها شین بتیه، بازیکن ذخیره این تیم بود که شش سه امتیازی وارد حلقه سن آنتونیو کرد تا اندک جانی که برای سن آنتونیویی ها باقی مانده بود را از آنها بگیرد. میامی در این بازی با نتیجه ۹۵ به ۸۸ به پیروزی رسید و جام را بالای سر برد.

لبرون جیمزدر پایان این بازی به عنوان با ارزش ترین بازیکن فینال شناخته شد و نامش در کنار اسطور هایی چون بیل راسل، کریم عبدالجبار و مایکل جوردن به عنوان تنها بازیکنانی در تاریخ لیگ که دوباره پشت سر هم قهرمان شده اند، با ارزشترین بازیکن فصل شده اند و به عنوان با ارزشترین بازیکن فینال هم انتخاب شده اند ثبت شود و به تاریخ این ورزش زیبا بپیوندد.

در هنگام جشن قهرمان دوریس برک، گزارشگر تلویزیون از لبرون پرسید: "چطور با این همه تنفر و سرو صدا های حاشیه ای بر علیه ات میتوانی چنین تمرکزی روی بازی و کارت داشته باشی؟"

لبرون جیمز پاسخ داد: "من هنوز هم لبرون جیمز هستم، بچه اکرون از ایالت اوهایو ( یکی از فقیر نشین ترین شهر های امریکا) اصلا قرارنبود من اینجا باشم! هر روز که وارد سالن می شوم و اسم خودم را روی یونیفرم شماره شش می بنیم میدانم دستی از آن بالا مواظب من است. اینجاست که دیگر حرف دیگران برایم اهمیتی ندارد."