تنيس بريتانيا به كجا می‌رود

Image caption با توجه به حذف رافائل نادال و راجر فدرر بسیاری از بریتانیایی‌ها به قهرمانی اندی ماری مسابقات این فصل ویمبلدون امید بسته اند

حذف قهرمانان صاحب نام و مدعیان اصلى قهرمانى در مراحل ابتدایى ویمبلدون براى هرکس که بد بوده باشد براى اندى مارى نفر دوم مردان جهان خبر خوبى بوده است.

مارى بریتانیایی اکنون راهش براى رسیدن به فینال کاملا هموار شده و اگر اتفاق دور از تصورى رخ ندهد یعنى اگر بلایى که سر رافائل نادال و راجر فدرر آمد سر او نیاید و یا خداى ناکرده مصدوم نشود روز یکشنبه هفتم ژوئیه در زمین مرکزى در فینال بازى خواهد کرد.

البته این فقط پنجاه درصد کار است. مارى باید در فینال هم پیروز شود که خودش کار بسیار بزرگى است و نیاز به کوششى فوق العاده دارد.

در نیمه بالاى جدول مسابقات که یک فینالیست از آنجا خواهد بود تمام بازیکنان بزرگ همچنان حضور خود را حفظ کرده اند در حالى که در نیمه پائین جدول به غیر از ماری مدعى دیگر نیکولاس الماگرو نفر پانزدهم جهان از اسپانیاست که متخصص بازى روى خاک رس است.

داوید فرر نفر چهارم جهان از اسپانیا، توماس بردیچ نفر هفتم جهان از جمهورى چک، خوان مارتین دل پوترو نفر هشتم جهان از آرژانتین، ریچارد گسکه نفر نهم جهان از فرانسه و البته از همه مهم تر نوواک جوکوویج نفر اول جهان از صربستان همگى در نیمه بالاى جدول داعیه رسیدن به فینال را دارند.

اگر بازى هایى که تاکنون بازیکنان انجام داده اند و میزان آمادگى فعلى آنان ملاکى براى عملکرد آینده شان فرض کنیم، باید گفت که اندى مارى تاکنون بهتر از همه اینها بوده است.

سخت ترین وضعیت براى مارى رویارویى با جوکوویچ در فینال است اما تاکنون در نیمه بالائى جدول بردیچ و دل پوترو بهتر از جوکوویچ بازى کرده اند.

البته باید در نظر داشت که قهرمان صرب بازیکنى کاملا غیرقابل پیش بینى است و زمانى که لازم ببیند چنان سطح بازى خود را بالا مى برد که از هیچ بازیکن دیگرى ساخته نیست.

در هر حال در سخت ترین شرایط هم پیروزى بر جوکوویچ براى مارى ممکن است همانطور که در فینال اوپن آمریکا او را شکست داد. مارى همواره بازیکن بسیار قدرتمندى بوده اما تنها اشکالى که داشت این بود که گاهى اوقات توانایى هاى خود را دست کم مى گرفت.

حالا به نظر مى آید که با حضور ایوان لندل نفر اول پیشین جهان در کنارش به عنوان مربى، مارى خود را باور کرده است.

سال پیش بریتانیائى ها رسیدن مارى به فینال را جشن گرفتند چون اولین بریتانیائى بود که پس از ٧٦ سال به فینال ویمبلدون رسیده بود و همانها از حالا خود را آماده مى کنند تا قهرمانى یک بریتانیائى در ویمبلدون را پس از ٧٧ سال جشن بگیرند

این دلگرمى و امید مردم این کشور بیشتر از آنجا مایه مى گیرد که مارى پس از ویمبلدون که مغلوب راجر فدرر شد او را در فینال المپیک در همان زمین ویمبلدون شد شکست داد و بعد هم در فینال اوپن آمریکا با مغلوب کردن جوکوویچ اولین جام گراند اسلم خود را برد و پس از فرد پرى در سال ١٩٣٦ اولین بریتانیائى شد که در یک گرانداسلم به پیروزى مى رسید.

حالا بگذریم که اوائل امسال مارى فینال اوپن استرالیا را به جوکوویچ باخت. بریتانیائى ها علاقه دارند که این مسأله را فراموش کنند. حق هم دارند که سعى کنند امیدشان را از دست ندهند چون اگر مارى پیروز نشود بازیکن دیگرى در میان مردان بریتانیا نیست که بتواند حتى از دور اول یک گرانداسلم به سلامت بگذرد.

خبر خوب براى بریتانیا این که در قسمت زنان وضع بهتر است. در یک سال گذشته دو بازیکن نوجوان، لارا رابسون و هدر واتسون، توانستند جزو پنجاه نفر اول جهان بشوند و در حال حاضر رابسون براى اولین بار در سال هاى اخیر به دور سوم رسیده است.

رابسون که ١٩ سال بیشتر ندارد در المپک به همراه مارى در دوبل مختلط نقره گرفت. براى او آینده درخشانى پیش بینى مى شود و تا بحال هم نشان داده که استعداد و پشتکار پیشرفت را دارد.

فعلا وضع بریتانیائى ها بد نیست اما به قول معروف با یک گل بهار نمى شود. تنها با مارى در بین مردان و رابسون و واتسون در میان زنان نمى توان به آینده تنیس بریتانیا که فاقد پشتوانه از نظر بازیکن است امیدوار بود.

مطالب مرتبط