ویمبلدون؛ محبوب ها كجا هستند؟

Image caption حذف تنیس بازان محبوب در روزهای اول، باعث شده شور و هیجان تماشگران در ویمبلدون کم شود

ویمبلدون امسال حال و هواى سال هاى پیش را ندارد. دلیل قطعى اش را نمى دانم اما این را مى دانم که تنها من نیستم که اینطور فکر مى کنم.

از روز چهارم مسابقات یعنى پنجشنبه قبل تعداد علاقمندان تنیسى که براى تماشاى مسابقات به اینجا مى آیند نسبت به سال پیش بیش از ده درصد تنزل داشته در حالى که هوا از پارسال بدتر نیست.

از آن گذشته کسانى هم که به ویمبلدون مى آیند بی‌حال تر از سابق به نظر مى رسند و به جز در حین مسابقات بازیکنان بریتانیایى هیجان چندانى از خود نشان نمى دهند.

البته هرکس دلیل خودش را دارد که بیاید یا نیاید و یا اگر مى آید ساکت بنشیند یا داد و فریاد کند اما من فکر مى کنم، و باز هم در این فکر تنها نیستم، که حذف زودهنگام محبوب ترین بازیکنان در این سردى حال و هوا بى تأثیر نبوده است.

تردیدى نیست که محبوب ترین بازیکنان تنیس در میان مردان راجر فدرر و رافائل نادال هستند و در میان بازیکنان زن ماریا شاراپووا و سرینا ویلیامز.

امسال از روز چهارم مسابقات از میان این چهار بازیکن فوق العاده محبوب فقط سرینا در دور مسابقات باقى مانده است. نادال در مرحله اول حذف شد و شاراپووا و فدرر در مرحله دوم.

جالب اینجاست که محبوبیت این بازیکنان چندان ربطى به مقام و موقعیت آنان در رده بندى جهانى ندارد. مثلا نوواک جوکوویچ که نفر اول رده بندى جهانى است با تمام سعى اى که مى کند، نتوانسته محبوبیت زیادى کسب کند.

در گذشته هم همینطور بود. مثلا در زمانى که رقابت اصلى تنیس مردان بین دو آمریکایى پیت سمپراس و آندره آغاسى بود با آنکه سمپراس افتخارات بیشترى کسب کرد و به شدت محبوب بود، آغاسى در میان مردم محبوب تر از او بود.

البته یک عامل که این معادلات را بر هم مى زند، عامل ملیت و همشهری‌گرى است. طبیعى است که مردم بریتانیا دلشان بخواهد که اندى مارى قهرمان شود و او را بیش از دیگران تشویق کنند یا در رولان گاروس بازیکنان فرانسوى بیشتر تشویق شوند.

گاهى اوقات هم این عامل ملیت نوع دیگرى خودنمایى مى کند. فرانسوى ها به دلایل تاریخى دل خوشى از اسپانیایى ها ندارند و بهمین جهت نادال با اینکه هشت بار قهرمان اوپن فرانسه شده در میان مردم آنجا چندان محبوب نیست.

در سال ٢٠٠٩ نادال که چهار بار پیاپى قهرمان اوپن شده بود در دور چهارم مغلوب رابین سادرلینگ از سوئد شد که تنها شکست او در ٩ بار شرکتش در اوپن فرانسه است.

در طول آن مسابقه جمعیت آنقدر علیه مدافع عنوان قهرمانى هوار کشید و سادرلینگ را تشویق کرد که نادال پس از مسابقه در حالى که به زحمت احساسات خود را کنترل مى کرد گفت که دلیل این خصومت را نفهمیده.

جالب اینکه در همان سال فدرر که در چهار سال قبلش هرسال، یک بار در نیمه نهایی و سه بار در فینال، مغلوب نادال شده بود، قهرمان شد.

از آن پس جمعیت رولان گاروس با نادال مهربان تر شدند گویى تنها مشکل‌شان با این بازیکن اسپانیایى این بود که چرا نمى گذارد فدرر که محبوب القلوب رولان گاروس بود قهرمان شود.

در هرحال فدرر و نادال نه تنها به سبب بازى برتر و دست آوردهایشان بلکه به سبب کاراکتر و شخصیت شان محبوب ترین تنیس بازان جهانند چه بازیکنان دیگر این واقعیت را قبول کنند چه نکنند.

جمعیت ویمبلدون هم جمعیت با ادبى است. وظیفه ملى خود را در قبال مارى انجام مى دهد و جوکوویچ و دیگران را هم مودبانه تشویق مى کند اما از آن شور و هیجان بازى هاى فدرر و نادال و شاراپووا خبرى نیست.

مطالب مرتبط