قهرمانی دور از انتظار بارتولى در ويمبلدون

Image caption پیروزی ماریون بارتولی فرانسوی مقابل سابین لیسیکی آلمانی بر خلاف پیش بینی ها برخی از کارشناسان تنیس بود

پیروزى ماریون بارتولى در ویمبلدون نشان داد که مفسران و تحلیلگران ورزشى گاهى اوقات تا چه حد در پیش بینى هاى خود دچار اشتباه مى شوند.

از لحظه اى که سابین لیسیکى بازیکن آلمانى در دور چهارم سرینا ویلیامز مدافع عنوان قهرمانى و نفر اول جهان را شکست داد اکثریت قریب به اتفاق کارشناسان تنیس او را بخت اصلى قهرمانى خواندند.

زمانى هم که لیسیکى توانست در نیمه نهایى اگنیشکا رادوانسکا نفر چهارم رده بندى جهانى و فینالیست سال گذشته را شکست دهد و به فینال برسد، قهرمانى او از نظر کارشناسان تقریبا حتمى شد.

اما امروز این ماریون بارتولى بازیکن ٢٩ ساله فرانسوى بود که جام، یا بهتر بگوئیم بشقاب، قهرمانى را دور زمین مرکزى گرداند.

پیروزى بارتولى دور از انتظار بود اما نحوه آن تقریبا باور نکردنى بود. این بازى در اکثر مدت زمانش چنان یک طرفه بود که از فینال چنین تورنمنت عمده اى انتظارش نمى رفت.

بارتولى با اینکه در اولین گیم بازى سرویس گیمش شکسته شد با بردن شش گیم پیاپى ست اول را ظرف نیم ساعت با نتیجه شش بر یک برد.

در ست دوم هم بارتولى با سرعت پنج بر یک جلو افتاد اما ناگهان لیسیکى گویى قدرت جدیدى پیدا کرد و سه گیم بعدى را برد و اختلافش را با بارتولى به یک گیم رساند.

اما دیگر دیر شده بود. شاید اگر لیسیکى یک گیم زودتر بازگشت خود را شروع مى کرد مى توانست بازى را به ست سوم بکشاند. بارتولى گیم بعدى را که خودش سرو مى کرد با قدرت به پایان برد و ست دوم را با نتیجه شش بر چهار و قهرمانى ویمبلدون را از آن خود کرد.

بارتولى که از آغاز هزاره سوم میلادى یعنى سال ٢٠٠٠ در تور حرفه اى زنان شرکت داشته در چهل و هفتمین گراند اسلمى که شرکت کرده بود به مقام قهرمانى رسید. او یک بار دیگر هم در سال ٢٠٠٧ در ویمبلدون به فینال رسید اما در مقابل قدرت برتر وینس ویلیامز تسلیم شد.

لیسیکى به طور قطع از این که شکست خورده به شدت در هم شکسته که اشک هایش پس از پایان بازى این را نشان داد اما شاید بتوان گفت با پشتکارى که بارتولى در سیزده سال اخیر از خود نشان داد حقش بود که دستکم در یک گرانداسلم به پیروزى برسد.