پیش درآمدی برلیگ برتر فوتبال ایران

Image caption تصویر از تمرین اخیر تیم سپاهان

هفته آینده لیگ برتر فوتبال ایران شروع می شود. حضور تیم ملی فوتبال ایران در بازی‌های جام جهانی برزیل در سال آینده برجذابیت‌های لیگ پیش رو می‌افزاید.

بیشتر بازیکنان حاضر در لیگ، امسال این شانس را خواهند داشت تا با درخشش در بازی‌های لیگ پیش رو یکی از بازیکنان حاضر در این رویداد تاریخی باشند. حضور در جام جهانی فوتبال می‌تواند از عوامل پیشرفت در فوتبال یک کشور باشد به شرط آنکه از این فرصت به طور شایسته استفاده شود.

تیم‌هایی که در این تورنمت جهانی شرکت می‌کنند اهداف و برنامه‌ریزی خاص خود را دارند. برای مثال تیم‌هایی مانند برزیل، اسپانیا، آرژانتین و یا آلمان فقط در فکر قهرمانی خواهند بود. دسته دیگر، مانند ایتالیا، هلند، انگلستان و فرانسه حضور در جمع هشت تیم پایانی و شاید مراحل بالاتر را هدف می‌گیرند.

تیم‌های آفریقایی و تیم‌های درجه دوی اروپا و یا حتی ژاپن به‌دنبال تثبیت موقعیت خود در فوتبال دنیا و کسب اعتبار در این تورنمت جهانی خواهند بود.

اما حضور دیگر تیم‌ها در این تورنمت، فقط برای کسب تجربه از این رویداد مهم است، که تیم ملی ایران یکی از این تیم‌ها است.

متاسفانه در گیر و دار لیگ برتر صحبت از حضور پرقدرت ایران در این دوره و یا صعود از مرحله مقدماتی است که نشان از عدم برنامه‌ریزی درست و اصولی در استفاده از این موقعیت استثنایی است.

با نگاهی به بازیکنان تیم ملی وشرایط سنی آنان درمی‌یابیم که بیشتر بازیکنان حاضر در تیم ملی در سال‌های پایانی فوتبال خود قرار دارند و بعد از جام جهانی برزیل بیشتر آنان به سن بازنشستگی می‌رسند. با توجه به این موضوع قبل از اینکه تیم ملی وارد بحران کمبود بازیکن در سال‌های آینده شود باید فکری به حال این مشکل شود.

حضور در برزیل باید سکوی پرتاب ایران باشد برای قهرمانی در بازی‌های جام ملت‌های آسیا ۲۰۱۵ استرالیا و رسیدن دوباره به جام جهانی ۲۰۱۸ روسیه. به همین منظور لیگ امسال می‌تواند بهترین موقعیت برای شناسایی بازیکنان جوان و با استعداد باشد که با حضور خود در برزیل به تجربه گرانبهایی دست پیدا کنند.

با نگاهی به نقل و انتقالات بازیکنان درلیگ امسال تنها تیم پرسپولیس تا حدودی به جوانگرایی روی آورده است؛ در حالی‌که بیشتر تیم‌های دیگر به همان روند سابق خود ادامه می دهند وبا جذب بازیکنان پا به سن گذاشته فقط به دنبال اهداف کوتاه مدتی می‌باشند که در درازمدت صدمات جبران ناپذیری را متوجه فوتبال ایران می کند.

سپاهان، استقلال و حتی تراکتورسازی با هزینه‌هایی سرسام آور و جذب بازیکنانی که بیشتر آنها در سال‌های پایانی فوتبال خود هستند فقط به فکرقهرمانی در لیگ پیش رو می‌باشند و کمتر به آینده فوتبال ایران توجهی دارند که این موضوع مطمئنا می‌تواند تاثیرات منفی فراوانی در آینده داشته باشد.

برای اینکه فوتبال یک کشور پیشرفت کند باید باشگاها و فدراسیون فوتبال هماهنگی و همکاری تنگاتنگی با هم داشته باشند و از سیاست کاری هماهنگی برخوردار باشند.برای مثال با نگاهی به شرایط فوتبال آلمان و جوانگرایی در تیم‌های باشگاهی و ملی که با هماهنگی بوندسلیگا و فدراسیون فوتبال آلمان همراه بود این کشور توانست در عرض یک دهه دوباره به قدرت اول اروپا تبدیل گردد؛ در حالی‌که نبود این هماهنگی در فوتبال انگلستان و صرف نتیجه گرایی در فوتبال باشگاهی این کشور از مهمترین عوامل ضعف آنان بشمار می‌آید.

نکته دیگر که باید پیش ازمسابقات لیگ به آن اشاره کرد نبود ثبات لازم در مدیریت و نیمکت مربیگری تیم‌های حاضر در این دوره از مسابقات است .این عدم ثبات یکبار دیگر نشان میدهد که باشگاه‌های فوتبال ایران به هیچ عنوان از برنامه‌ریزی تدوین شده‌ای برخوردارنیستند. و بیشتر تیم‌ها به دنبال نتیجه گرایی در کمترین زمان ممکن هستند.

از ۱۶ تیم حاضر در لیگ برتر امسال نزدیک به دو سوم تیم‌ها دستخوش تغییرات در نیمکت مربیگری خود شده‌اند و تعداد بازیکنانی که در طول یک فصل تغییر باشگاه می‌دهند را درکمتر لیگی مشاهده می‌کنیم.

به غیر از استقلال، سپاهان، فولاد و داماش (که احتمالا در آینده‌ای نزدیک دوباره تغییراتی در آن بوجود خواهد امد) و گسترش فولاد تبریز که از لیگ یک صعود کرده است دیگر تیم‌ها باکادر فنی جدید در این دوره از مسابقات شرکت می‌کنند. با نگاهی به این تغییرات متوجه می شویم که تنها تیم‌هایی که توانسته‌اند سهمیه آسیایی دریافت کنند و یا به لیگ برتر صعود کنند مربیان خود را حفظ کرده‌اند. در حالی که تراکتور و استقلال خوزستان نیز به رغم این موفقیت باز مشمول این قانون نمی‌شوند.

واقعا دلیل این همه تغییرو تحولات چیست؟ جز اینکه همه بدنبال نتیجه گرایی هستند. چرا باید مرفاوی از صبا کنارگذاشته شود و یا ابراهیم زاده با نتایج خوب خود به راه‌آهن کوچ کند؟ چرا بوناچیچ با نتایج نسبتا موفق در مس باید مربی ذوب آهن شود؟ اگرقراراست تمامی تیم‌ها بدنبال کسب قهرمانی و یا کسب سهمیه آسیایی باشند پس چه تیمی باید درفکر پرورش استعدادها و بازیکن‌سازی باشد تا علاوه براینکه باعث پیشرفت فوتبال شود با فروش این بازیکنان و درآمدزایی حاصل از ان کمبودهای سخت‌افزاری خود مانند استادیوم‌های ورزشی را جبران کند.

نباید فراموش کنیم به رغم حضوردر جام جهانی فوتبال ایران با مشکلات فراوانی روبرو است. عدم درآمدزایی کافی و نبود امکانات مناسب،عدم توجه به تیم‌های پایه و مشکلات دیگر از موضوعاتی است که فوتبال با ان دست و پنحه نرم می‌کند که در این بین دستمزد های غیرمنطقی بازیکنان نیز این مشکلات را دوچندان کرده است .