سایه روشن‌های استقلال در بازی مقابل بوریرام تایلند

Image caption آندرانیک تیموریان یکی از بازیکنان موثر، مسابقه استقلال و بوریرام تایلند بود

استقلال در مسابقه‌ای که برای طرفدارانش پُر از بیم و امید بود، پیروز شد. عواملی که استقلال و طرفدارانش را بیمناک کرده بود بیشتر شرایط روحی قبل از مسابقه و اوضاع اقلیمی تایلند در حین مسابقه بود که نمی‌توان آنها را در نظر نگرفت:

١-نتایج نسبتاً نامطلوب در مسابقات لیگ برتر فوتبال ایران که تاحدودی روی خود باوری استقلال، تأثیر منفی گذاشته بود.

٢-مشکلات اقتصادی تیم آن‌طور که مسولین باشگاه اظهار کرده‌اند.

٣-شرایط آب وهوای ویژه تایلند که دما و رطوبت بالای آن، بازی کردن برای هر تیمی را سخت می‌کند.

٤- ایجاد تنش‌های روانی در خانه حریف پیش از شروع مسابقه.

٥-بازی در خانه حریف. مجموع این موارد موجب شده بود که کادر فنی استقلال در نشست‌های خبری پیش از مسابقه اعلام کند که شیوه بازی‌اش متمرکز بر دفاع و متکی بر ضد حملات است.

فارغ از هر موضوعی، نفس اعلام استراتژی تیم در دیدار پیش‌رو، کاری اشتباه از سوی کادرفنی استقلال بود. این به حریف اجازه می‌داد که با آگاهی بهتر به مصاف استقلال برود.

البته تمرکز کادر فنی استقلال بر بازی تدافعی در نیمه اول، با توجه به توانمندی خط دفاع تیم، غیرمنطقی به نظر‌ نمی‌رسید. به هرحال کادر فنی استقلال با توجه به بازی انجام‌شده و با مرور دقیق آن می‌تواند به نکاتی دست یابد که در بازی آینده استقلال در لیگ قهرمانان فوتبال آسیا موثر باشد. استقلال با همراه داشتن کلیه سرمایه های فردی خود با دستی پُر در این میدان قدم گذاشت. سیستم بازی تیم «۱-۳-۲-۴ » بود که برای تیم ناآشنا و دور از ذهن نبود، ولی نکته قابل‌توجه و مهم، چگونگی تطبیق ساختار دفاعی براساس تفکر ضد حمله است. این موضوع باید با توجه به نقاط قوت حریف تایلندی لحاظ می‌شد.

کناره‌های زمین، اساس حملات بوریرام در نیمه اول

با بازنگری مسابقه می‌بینیم در نیمه اول، به هنگامی‌که تیم تایلندی صاحب توپ می‌شد با آگاهی به استحکام ساختار دفاعی استقلال در مرکز زمین، سعی می‌کرد با حفظ توپ در زمین خود، منتظر باز شدن خط دفاعی استقلال بشود.

بوریرام یونایتد این کار را در منطقه یک‌سوم خود بارها انجام ‌داد. تیم تایلندی بخوبی از استحکام میانه زمین استقلال با حضور تیموریان و نکونام آگاه بود.

بنابراین مثلث‌های تهاجمی آنها متشکل از مدافعان کناری و خط میانی، با تعویض منظم بازی، بارها در نیمه اول، به‌راحتی مدافعان کناری استقلال را دور زدند و با ارسال توپهای خطرناک در هجده قدم استقلال، در موقعیت‌های مناسب برای باز کردن دروازه استقلال قرار گرفتند. مقدمات و انفاقات پیش از تک‌گل تایلندی‌ها نیز از همین راه حاصل شد.

البته حملات پردامنه تیم تایلندی از کناره‌ها به خاطر ضعف مدافعان کناری نبود. بلکه کار دفاعی استقلال در کناره‌های زمین توازن و انضباط نداشت. چرا که در نیمه اول بازی، به دلیل عقب کشیدن خط دفاع استقلال، حفظ توپ برای این تیم، بسیار مشکل شده بود و پاس‌های اول بصورت مستقیم و بلند برای تک‌مهاجم استقلال، محمد قاضی، فرستاده می‌شد که تک و تنها بود و برای نگه‌داشتن توپ و پایه‌ریزی حمله، بازیکنی را کنارش نمی‌دید و توپها را به ناچار از دست می‌داد.

این از دست دادن‌‌ها، مجدداً تیم تایلندی را صاحب توپ می‌کرد. اما تنها ماندن تک‌مهاجم استقلال به این دلیل بود که هافبک‌های کناری استقلال یعنی خسرو حیدری و ساموئل، نمی‌توانستند هم در زمان دفاع به کناره‌ها کمک کنند و هم این که در امور تهاجمی شرکت کنند.

آنها هیچ نقشی در استفاده از این توپ‌های بلند نداشتند و در این میان، پژمان نوری، با تمام زحمتی که می‌کشید واسطه‌ای بی‌ثمر نشان می‌داد.

در نیمه اول استقلال فقط یک‌بار موقعیت شوت زدن پیدا کرد که نشان‌دهنده عدم توفیق این تیم در کار حمله بود. شاید تغییر سیستم به «-۲-۴-۴»در این شیوه بازی دفاعی، بیشتر می‌توانست موثر باشد. به هر حال عقب نگاه داشتن خط دفاع موجب شده بود که استقلال نتواند با بازیکنان پرشمار حریف در میانه زمین بجنگد و توپ را حفظ کند و در این فشردگی به ناچار به به ارسال توپهای بلند و بی‌ثمر روی آورده بود که در نیمه دوم ادامه نیافت.

تله آفساید، نقطه ضعف مدافعان استقلال

بخش دیگری که برای بازی بعدی استقلال در آسیا باید مورد توجه کادر فنی قرار گیرد، استفاده از تله آفساید است.

در موقعیت‌هایی که حریف در یک سوم دفاعی آبی‌پوشان، صاحب ضربات آزاد می‌شود، یا فورواردهای آنها در این منطقه، به ارسال توپ در منطقه هجده قدم اقدام می‌کنند، مشخص نیست چرا خط دفاعی استقلال با عقب‌نشینی تا منطقه شش قدم، شانس زدن گل را برای حریف بیشتر می‌کند!؟

این اشتباه، در گل تیم تایلندی مشاهده شد. این معضل حتی در تیم ملی فوتبال ایران هم دیده می‌شود. یادآوری گل تیم ملی ازبکستان به ایران در تهران در مرحله مقدماتی جام جهانی برزیل، این نقطه ضعف را تأیید می‌کند.

این مشکل در بازی استقلال با بوریرام باعث شد که مدافعان کناری استقلال در یک سوم دفاعی خودی، مجبور به خطاهای متعدد شوند. راه حل رفع این مسئله، یافتن «بالانس» و توازن در تعداد نفرات بازیکنان خودی در زمان حمله و دفاع است.

نبود موج دوم در حملات، ایراد بزرگ استقلال

هر تیمی وقتی محتاطانه و با دفاع متمرکز بازی می‌کند گاهی به ناچار به پاس‌های بلند به سمت تک‌مهاجم خود روی می‌آورد.

در این موارد می‌توان با تمرین و برنامه‌ریزی روی توپ دوم، از این پاس‌های بلند استفاده کرد و آنها را بیش از پیش، هدفمند کرد. در در نیمه اول بازی با بویرام، دست‌کم هشت بار، مهدی رحمتی، دروازبان استقلال، ضربات «کاشته» را مستقیم برای محمد قاضی، تک‌مهاجم استقلال، ارسال کرد، ولی تنها بودن او توپ دوم را نصیب حریف می‌کرد.

بازی منطقی استقلال در نیمه دوم

جدا از نقاط ضعف استقلال در نیمه اول، می‌توان پذیرفت که ریسک بازی دفاعی نیمه اول نماینده ایران، این ارزش را داشت که این تیم، قدرت دوندگی خود در این شرایط آب و هوایی را حفظ کرد و توانست با شرایط بدنی بهتر، در نیمه دوم به پیروزی برسد.

استقلال در نیمه دوم به‌خصوص بیست دقیقه اول آن، با تغییر بازی‌اش و جلو آوردن خط دفاعی به بازی خوب و منطقی خود دست یافت و خیلی زود معلو شد که ظرفیت فنی و بدنی استقلال می‌تواند حریف را به زانو در آورد.

تعویض نیمه دوم بدون اینکه از ارزش‌های پژمان نوری کم کند موجب شد که حضور فرهاد مجیدی باتجربه در پیشانی خط حمله استقلال، مدافعان حریف را بترساند.

آمدن فرهاد مجیدی در کنار محمد قاضی که آزادنه در خط حمله حرکت می‌کرد، فرصت تحرکی بیشتر در کناره‌ها به وجود آورد که این تغییر مثبت در سمتی که ساموئل بازی می‌کرد، محسوس‌تر شده بود.

در دقایقی از نیمه دوم استقال دوباره به لاک دفاعی فرو رفت که موجب ازسرگیری حملات بوریرام یونایتد شد، اما در نهایت شلیک دیدنی آندرانیک تیموریان، آب سردی بر آتش تایلند بود. حریف بعدی استقلال از کره‌جنوبی است که شبیه تیم‌های تایلندی بازی می‌کند. البته سریع‌تر و حرفه‌ای‌تر.