ستاره‌ها در سایه ناهماهنگی تیم ملی فوتبال ایران

Image caption محمدرضا خلعتبری در روزی که دیگر بازیکنان ایران عملکرد مناسبی نداشتند، پرتلاش و موثر بود

نمایش نسبتاً ضعیف تیم ملی فوتبال ایران در برابر تایلند، بار دیگر زنگ خطر را برای تیم ملی پیش از حضور در مسابقات جام جهانی به صدا درآورد. با این که تیم ملی ایران در این بازی با نتیجه دو- یک پیروز شد، اما بازی ملی‌پوشان ایرانی فاقد هماهنگی بود و ضرورت برگزاری هرچه زودتر بازی‌های تدارکاتی را خاطر نشان می‌کرد.

بازی تیم ایران نشان داد که این تیم پس از پیروزی خاطر‌ه‌انگیز برابر کره جنوبی در راه جام جهانی، به تیمی «رها‌شده» و «بلاتکلیف» بدل شده. در ابتدای مسابقه با تایلند، تیم ایران می‌خواست با بازی مستقیم حمله کند، که این استراتژی، در واقع نشانی از بی‌تکلیفی و ناهماهنگی بازیکنان در کار گروهی به شمار می‌رفت.

حملات تیم ایران تاحدودی پراکنده به نظر می‌رسید و گاهی در کناره‌های زمین، با موفقیت انجام می‌شد. حملاتی که البته با سانترهای ظاهراً بی‌هدف و «باری به هرجهت»، به جایی نمی‌رسید و به دست حریف می‌افتاد.

ستاره‌ها، تحت شعاع ناهماهنگی تیمی

اشکان دژاگه، ملی‌پوش ایرانی فولام، در دیدار با تایلند، نشان داد که پس از مصدومیت طولانی مدتش، هنوز به طراوت واقعی خود نرسیده و کارایی گذشته‌اش را تا حد زیادی از دست داده است.

البته بخشی از نمایش نامطلوب دژاگه ناشی ناهماهنگی کل تیم بود که بر بازی او هم تأثیر بسیار منفی گذاشته بود. در همین حال رضا قوچان‌نژاد، به رغم به ثمر رساندن گل، تحرک زیاد و تلاش فراوان در پیشانی تیم، مثل گذشته به نظر نمی‌رسید.

او هم مثل دژاگه تا حد زیادی زیر سایه ناهماهنگی کل تیم قرار گرفته بود. شاید با انجام مسابقه‌های تدارکاتی، بازیکنان تیم ملی هماهنگ‌تر شده و در نتیجه ستاره‌های لژیونر هم بهتر بتوانند بدرخشند.

این مسئله درباره مسعود شجاعی که در تیم اسپانیایی لاس‌پالماس، بازی می‌کند، صادق است. بازیکنی که باوجود تلاش زیاد، با بی‎‌مهری برخی تماشاگران در مسابقه با تایلند روبرو شد.

شجاعی بازیکن باتجربه‌ای است که حرکاتش در زمین، گویای درک بالای بازی اوست. جابه‌جایی‌ها و حرکاتش در زمین به همراه کیفیت نسبتاً بالای پاس‌های «ریسکی‌اش» در محوطه جریمه حریف، قابل ستایش است. شجاعی اما مثل دژاگه و قوچان‌نژاد نتوانست در روز نه چندان خوب تیم ملی ایران آن‌طور که باید و شاید، بازی همیشگی خود را به نمایش بگذارد.

تایلند کم‌خطر، ایران کند و آهسته

تیم ملی تایلند که تاکنون هرگز در ایران پیروز نشده، این بار هم نتوانست حریفی خطرناک برای ایران باشد. با این وجود، دیدیم تیم مهمان در نیمه اول با تمرکز در خط دفاعی و بهره‌گیری از ضدِحمله توانست تاحدودی شانه به شانه ایران در حفظ توپ موفق باشد.

در نیمه نخست، تیم ایران، با بازی آهسته و اصرار در حفظ توپ در یک منطقه، بخت چندانی برای گل زدن نداشت. بازیکنان ایران موقع حمله، تحرک لازم برای به‌هم ریختن نظم خط دفاعی پر شمار حریف را نداشتند.

ضمن آن که وقتی بازیکنان تیم ملی ایران در هنگام حمله از یک جناح به بن‌بست می‌خوردند، سعی نمی‌کردند به سرعت توپ را به جناح دیگر ببرند و به اصلاح بازی را عوض کنند.

به کلامی دیگر، تیم ایران نمی‌توانست در هنگام حمله از عرض و کناره‌های زمین به‌خوبی بهره ببرد. با این حال ملی‌پوشان ایران با اتکا بر برتری خود در توپ‌های هوایی، به هنگام کرنرها و ارسال توپها از کناره‌ها، خطراتی به وجود آورد اما به نتیجه نرسید. یکی از دلایل این که ایران نمی‌توانست به خوبی از دو جناح حمله کند، این بود که هاشم بیک‌زاده؛ از ترس ضدحملات خوب تایلند در سمت راست این تیم، عقب می‌ایستاد و کمتر به جلو نفوذ می‌کرد.

ضمن آن که تایلند با استحکام در مرکز دفاعی خود، مانع از به نتیجه رسیدن حرکات عمقی رضا قوچان نژاد می‌شد. این چنین بود که ایران با وجود برتری نسبی در نیمه اول نتوانست در موقعیت‌های گل مناسبی قرار بگیرد.

مسئله دیگر این که دروازبان تایلند با وجود قد نسبتاً کوتاهش نسبت به بازیکنان ایرانی، تا آخر مسابقه، بسیاری از توپ‌های ارسالی را از دروازه‌اش دور کرد و از ستاره‌های این مسابقه بود.

سرعت بازی، برگ برنده ایران در نیمه دوم

در نیمه دوم ایران بازی را با سرعت بیشتری آغاز کرد. در همین راستا تعویض دقیقه ٦٥ کریم انصاری‌فرد به جای اشکان دژاگه، به تشدید حملات روی دروازه تایلند کمک کرد.

به خاطر همین فشار و تشدید حملات بود که گل اول ایران پس از یک رفت و برگشت به ثمر رسید. جلال حسینی، مدافع وسط ایران، که برای ضربه کرنر به جلو رفته بود، ناگهان صاحب موقعیت شد که ضربه دقیق‌اش، گل اول ایران را رقم زد.

جلال حسینی، به غیر از این که ققل دروازه تایلند را باز کرد، از بازیکنان خوب این مسابقه بود. در کنار او محمدرضا خلعتبری هم در این بازی، پرتلاش و موثر نشان می‌داد.

تیم ایران با گل دوم به آرامش رسید. پاس گل انصاری فرد به قوچان نژاد باعث شد تا ایران به جام ملتهای آسیا نزدیک ترشود. هرچند که شوت مهارنشدنی هافبک تایلندی از پشت هجده قدم، تاحدودی تماشاگران را نگران کرد و نتیجه بازی را «دو- یک» کرد.

ضرورت استفاده از بازیکنان ذخیره

دو تعویض دیگر کارلوس کی‌روش، سرمربی تیم ملی ایران، را می‌توان به نوعی ایجاد فرصت بازی برای تازه واردهای تیم دانست که به نظر تصمیمی درست و به جا بود.

هرچند که کریم انصاری‌فرد، مهاجم تعویضی ایران، با وجود اینکه نقش پررنگی که در گل دوم داشت، در دقایق آخر بازی، یک فرصت گل طلایی را از دست داد.

انصار‌ی‌فرد در حالی که با با دروازه بان تیم تایلند «تک به تک» شده بود، توپ را به اشتباه پاس داد و این فرصت پس از برخورد توپ به مدافع تایلند از دست رفت.

او در این صحنه می‌توانست گل سوم تیم ایران را بزند. به نظر می‌رسد دوری کریم انصاری فرد از بازی‌های ملی در سال گذشته و نیز کمی بازی‌های دوستانه ملی، دلیل تصمیم نادرست انصاری‌فرد در آن لحظه بود.

مسلماً او هم مثل بقیه بازیکنان تیم ملی ایران، برای شرکت در جام جهانی نیاز به تدارک بهتر و بیشتر دارد. فراموش نکنیم که صرفاً حضور یک سرمربی صاحب‌نام و باتجربه مثل کارلوس کی‌روش، در کنار تیم، نمی‌تواند برای رسیدن به موفقیت کافی باشد.