تاملاتی درباره آخرین وزیر حسن روحانی

Image caption محمود گودرزی با کسب ۱۹۹ رای موافق توانست مقام وزارت وزرش و جوانان را به دست آورد

مرداد ۹۰ وقتی در دولت دوم احمدی‌نژاد، محمد عباسی برای احراز پست وزارت تازه تاسیس ورزش و جوانان به مجلس معرفی شد، صمد فدایی نماینده سنقر و کلیایی در مقام سخنران مخالف گفت او که تاکنون اصلاً ورزش هم نکرده!

حسن کامران گفت: به من گفته‌اند اگر به عباسی رای ندهید فردی بد‌تر معرفی خواهد شد، یعنی ما این قدر در مملکت آدم کم داریم؟ محمدقسیم عثمانی هم گفت: با چنین وزیری، دیوار ورزش ایران تا ثریا کج خواهد رفت.

مرداد ۹۲ در دولت روحانی و با معرفی مسعود سلطانی‌فر به مجلس، حامد قادرمزی نماینده قروه و دهگلان گفت چنین انتخابی به با شایسته‌سالاری تطابق ندارد؛ تعداد زیادی دانش‌آموخته در ورزش داریم که می‌توانند به عنوان وزیر انتخاب شوند و تجارب سلطانی‌فر به هیچ‌وجه با ورزش همخوان نیست.

در بررسی صلاحیت رضا صالحی امیری نیز نماینده مردم زابل گفت: او هیچگونه سابقه مدیریت ورزش ندارند و در چنین وزارتخانه‌ای وجود یک مدیر آگاه نسبت به مسائل ورزشی ضروری است.

حالا در مجموعه بزرگ خیابان سئول، فردی پشت میز وزارت خواهد نشست که در ۲۵ سالگی، هم رییس فدراسیون بوده و هم معاون سازمان ورزش. سابقه ریاست دانشکده تربیت بدنی را دارد و مجموعه‌ای از عناوین علمی و تحقیقاتی و حتی مشارکت مستقیم در طرح‌های عمرانی سازمان تربیت بدنی و تاسیسات ورزشی دانشگاه‌ها طی ۳۵ سال اخیر.

صرف نظر از عیار مدیریتی که در مختصات و فضای خاص ورزش ایران، خود داستانی دیگر گونه است، چنین پیشینه‌ای نه فقط در تاریخچه سازمان تربیت بدنی ایران جالب توجه است که حتی از حیث تاکید بر تخصص، در کلیت کابینه آقای روحانی نیز درخور اعتناست.

مسیر حرکت چرخ‌های سیاست در ایران و اقبال این چرخ‌ها به افراد یا برعکس، چندان قابل پیش‌بینی نیست.

وقتی محمود گودرزی مقاله علمی «طراحی و تدوین راهبرد توسعه ورزش همگانی استان سیستان و بلوچستان» را برای نشریه پژوهشی حرکت می‌نوشته، طبعاً در سودای وزارت نبوده است.

آن موقع احمدی‌نژاد رییس جمهور بود. حتی وقتی روحانی رییس جمهور شد نیز سه گزینه دیگر را پیش از او معرفی کرد و سرپرست وزارتخانه‌اش هم محمد شریعتمداری بود. گودرزی چرخ پنجم ورزش ایران بود و حالا به طرزی شگفت‌انگیز، هدایت دستگاه عظیم ورزش ایران به چرخ پنجم محول شده.

این نکته درباره مقاله تحقیقی «مقایسه موانع شخصی خلاقیت بین دبیران تربیت بدنی مرد و زن نیشابور» که در نشریه پیک نور منتشر شد هم مصداق دارد. یا مثلاً «بررسی وضعیت ژیمناستیک در ایران بارویکرد تدوین نظام جامع». مدیری با چنین تالیفاتی، تازگی دارد برای ورزش ایران. آنهم در ازدحام نظامیانی که پست‌های کلیدی ورزشی را قبضه کرده‌اند.

برای ورزش بانوان ایران که پس از گشایش در دوران طاهره طاهریان و تحولات چشمگیر توسط فائزه هاشمی، حالا مهم‌ترین دغدغه‌اش نه حضور در مسابقات بین‌المللی، بلکه تامین خواسته‌ها و سلیقه‌های مرضیه اکبرآبادی است، انتخاب وزیری که مقاله علمی «مقایسه شادکامی دانشجویان دختر ورزشکار» را تحریر کرده، امیدهای فراوانی را پدیدار می‌کند.

در حالی که پرونده فساد فوتبال ایران به رغم اشتیاق افکار عمومی، پیگیری رسانه‌ها و افشاگری مربیان و بازیکنان در حال مختومه شدن است، وزیری بر سر کار آمده که دو سال قبل مقاله «مطالعه عوامل مؤثر بر وقوع و رشد فساد اداری و ادارک شده و روشهای کنترل آن» را به رشته تحریر در آورده است.

مقاله‌ای هم دارد با عنوان «تعیین عوامل مؤثر بر بروز گسترش فساد اداری در سازمان تربیت بدنی جمهوری اسلامی ایران از دیدگاه کارشناسان». هم بر موضوع و جوانب‌اش اشراف دارد و هم به لحاظ سلسله مراتب اداری، می‌تواند پیگیر مبارزه با فساد نهفته در فوتبال ایران شود.

در حالی که مسئولین پیشین ورزش به کم‌کاری و بی توجهی در خصوص استان‌های مختلف متهم بوده‌اند، او «طراحی و تدوین راهبرد توسعه ورزش قهرمانی استان کردستان» را برای نشریه مدیریت ورزشی نوشته است.

حالا کافی است مندرجات مقاله خودش را به اجرا دربیاورد و آنچه خود طراحی کرده بود را در عمل، برای استان ورزش خیز کردستان و سایر استان‌هایی که سهم محسوسی در تیم‌های ملی ندارند، به نمایش بگذارد.

او در سال ۱۳۸۱، مقاله «ارتباط بین مشخصات فردی با تحلیل رفتگی مدیران» را نوشته است. از مصادیق بارز این تحقیق در دستگاه ورزش کشور، احمد ناطق نوری رییس فدراسیون بوکس است که ۲۴ سال است ریاست فدراسیون بوکس را برعهده دارد و حاصل آن حتی یک مدال برنز جهانی هم نبوده، با مجموعه‌ای از منتقدان که صرفاً به خاطر انتقاد، سمت‌های خود را از دست داده‌اند.

در نیمه دوم دهه ۷۰ و تا قبل از روی کار آمدن محمد علی‌آبادی، بافت اجرایی و مدیریتی ورزش ایران در تلاش بود از قید و بند نظام سنتی دهه‌های اخیرش فاصله بگیرد.

حالا اگر کلمات، ایده‌ها، طرح‌ها، نقدها و ابتکارات مندرج در تالیفات دکتر محمود گودرزی توسط خود او طی چهار سال آینده عملیاتی شود، وزارتخانه تحت امر او می‌تواند دست کم بخشی از چارچوب‌هایی مدرنی که در ساختار اداری دستگاه ورزش کشورهای صنعتی اعمال می‌شود را بیازماید.