ایران و نیجریه؛ روزی که تساوی شیرین بود

هواداران ایرانی فوتبال در برزیل
Image caption هواداران ایرانی فوتبال در برزیل

بیش از ۲۴ ساعت از مسابقه ایران و نیجریه گذشته و شهر کوریچیبا با هواداران دو تیم خداحافظی کرده است، این شهر آرام حالا آماده هیجان دیگری است.

روز دوشنبه گروه گروه هواداران تیم ایران با پیراهن تیم ملی و یا پرچم سه رنگ سرخ و سپید و سبز با شهر خداحافظی کردند؛ مقصدها مختلف است، برخی به شلوغی سائوپائولو باز می گردند و آنهایی هم که بلیط مسابقه آرژانتین را پیدا نکرده اند به ریو. گروهی هم یک‌راست راهی بلوهوریزونته، شهر میزبان دومین بازی ایران می شوند.

دیروز بیشتر آن تماشاگرانی که تا دو روز قبل برای رسیدن به این شهر کوچک عجله داشتند، چمدان به دست و کوله بر دوش در صف گرفتن کارت پرواز بودند.

فرودگاه شلوغ بود. مسافران به سختی از میان راهروهای تنگ انسانی راه خود را با چمدان و کوله پشتی به سمت گیت پرواز باز می کردند.

تاخیر پرواز همیشه بهانه است برای بافتن کلاف گپ. یکی از خبرنگاران بعد از بازی می گفت نکته مهم در مسابقه دیشب ایران این بود که ایران نباخت. شاید اگر نتیجه را واگذار می کرد، اوضاع جور دیگری می شد، شاید بسیاری ترجیح می دادند که از راه آمده باز گردند، اما آنها پس از پایان مسابقه اول، درست مثل قبل از بازی در خیابان های شهر کوریچیبا خندیدند و تیمشان را باز هم تشویق کردند.

فلاش بک: کوریچیبا میزبان خوش یمن

کوریچیبا، شهری است در جنوب برزیل که انگار در کشور دیگری واقع شده است. با هواپیما از فرودگاه خاکستری سائوپائولو تا این شهر کوچک کمتر از یک ساعت راه است، شهری با خیابانی هایی عریض، بلند، منظم و آرام.

روزی که به شهر رسیدیم، هوا ابری بود و بارانی. یک روز یکشنبه خیس که باعث شده حتی کرکره مغازه ها نیز سر در کلاه خود فرو برند.

یک روزنامه نگار برزیلی ما را در دو روزی که در کوریچیبا بودیم، راهنمایی می کرد. خودش اهل کوریچیبا است ولی ترجیح می دهد در سائوپائولوی شلوغ زندگی کند. می گوید وینی صدایش بزنیم.

آرامش کورچییبا در مقایسه با ترافیک و شلوغی سائوپائولو درست مثل قدم گذاشتن در کشور دیگری است، به قول وینی، شمال و جنوب برزیل انگار دو کشور متفاوت ‌اند.

همه سوال‌ها به ورزشگاه دا بایشدای این شهر باز می گردد، محل برگزاری اولین بازی تیم ملی ایران در جام جهانی تا پیش از برگزاری مسابقات جام جهانی با مشکلات فراوانی برای آماده سازی به موقع روبرو بود.

Image caption دو ایرانی با لباس‌های محلی

وینی تایید می کند که نحوه آماده سازی این ورزشگاه باعث شده برخی از اهالی شهر عصبانی باشند. حتی تا یک ماه قبل از شروع جام جهانی نگرانی‌هایی زیادی در مورد آماده شدن به موقع این ورزشگاه وجود داشت.

ورزشگاه پس از پایان رقابت‌های جام جهانی محل برگزاری بازی های یک تیم محلی شهر کوریچیبا یعنی آتلتیکو پارانسه خواهد بود تیمی که هوادارانش هم روز پیش از بازگشایی رسمی ورزشگاه دا بایشدا و هم روز برگزاری بازی ایران و نیجریه با پوشیدن پیراهن قرمز و مشکی تیم محبوب خود آماده شدن ورزشگاه جدید را جشن گرفتند.

برزیلی‌های اهل کوریچیبا روز قبل از بازی گروه گروه به دیدن ورزشگاه آمدند، ورزشگاهی که هنوز برای آماده شدن صددرصد کارهای ریز و درشتی دارد.

استادیوم دا بایشدا فاصله چندانی با مرکز شهر ندارد و در جنوب شهر قرار دارد. به قول یکی از ساکنان محلی، طراحی جدید این ورزشگاه بیشتر شبیه سوپر مارکت های بزرگ است تا یک استادیوم فوتبال. دیوارهای بلند فلزی و شکل مربع مستطیل این محل بیشتر حس یک مرکز تجاری را به ذهن تداعی می کند.

ایرانی‌ها همزمان با تمرین تیم ملی در ورزشگاه خود را به روبروی درهای دا بایشدا می رسانند. صدای بوق معروف طرفداران فوتبال ایران شنیده می شود و پرچم های سه رنگ به اهتزاز در می آید. اهالی شهر هم از فرصت استفاده می کنند و عکس یادگاری می گیرند.

خورشید سرش را می دزدد.

هواداران تیم ملی جلو در هتلی که دور تا دور آن را ماموران پلیس و ارتش احاطه کرده اند در انتظار آمدن اتوبوس تیم ملی هستند، صدای تشویق و "ایران، ایران" رهگذران و ساکنان این خیابان خلوت را متعجب کرده است.

اتوبوس تیم ملی با همراهی چند ماشین پلیس به هتل می رسد، صدای تشویق و سوت تمامی ندارد. برخی از بازیکنان برای امضا دادن به سمت جمعیت می آیند و خط هایی رو پیراهن، شال و کاغذ می کشند.

بازیکنان همه به داخل هتل می روند. فدراسیون فوتبال ایران کل هتل را در اختیار خود دارد و برای همین کسی نمی تواند وارد لابی شود، ظاهرا همه چیز برای راحتی تیم ملی در در نظر گرفته شده است.

گروهی از هواداران تیم ملی روی صندلی‌های فضای باز میخانه‌ای که درست در کنار هتل تیم ملی قرار دارد، دور هم جمع می شوند، جام جهانی بهانه‌ای است برای دور هم جمع شدن یک ملت.

همه به تیم ملی امیدوارند. برخی به صعود به مرحله دوم. گروهی هم واقع بینانه مساوی را بهترین نتیجه می دانند.

روز بازی: مساوی و سر رفتن حوصله تماشاگران برزیلی

پخش این فایل در دستگاه شما پشتیبانی نمی شود.

روز یکشنبه انگار همه راه ها به ورزشگاه دا بایشدا ختم می شد. اول صبح نیروهای امنیتی، آشپزها، دواطلب‌ها و دیگر برگزارکنندگان مسابقه با عبور از محل کنترل امنیتی وارد ورزشگاه شدند.

هواداران از ساعت یک بعد از ظهر به بعد می توانستند با داشتن بلیط روی صندلی خود در داخل ورزشگاه بنشینند. با نزدیک شدن به زمان بازی، پیراهن های سفید ایران بیشتر و بیشتر در خیابان به چشم می خورد، فریاد ایران ایران و البته لباس های منحصر به فرد.

چند مرد میانسال با پوشیدن لباسی به شکل پرچم سه رنگ ایران که در قسمت سفید آن نوشته شده "چلوکباب" ایده جالبی در مورد ایرانی ها دارند. به نظر آنها ایرانی ها در دو چیز با هم تفاهم دارند: چلوکباب و فوتبال. آنها معتقدند شاید این دو چیز بهانه ای شود برای نزدیکی بیشتر ایرانی های مختلف.

بازار رنگ کردن صورت هم داغ داغ است، اما این برزیلی ها هستند که وظیفه سبز، سفید و سرخ کردن صورت هواداران تیم ملی ایران را بر عهده گرفته اند.

روز بازی، هوا در زمستان کوریچیبا داغ است. به ساعت چهار نزدیک و نزدیک تر می‌شود. برزیلی ها هم از راه می رسند. برخی طرفدار ایران شده اند و گروهی هم هوادار نیجریه.

بیست دقیقه به آغاز بازی با بلیطی در دست برای اولین بار وارد ورزشگاه می‌شوم. با ورود به محوطه ورزشگاه همه چیز انگار عوض می‌شود.

با نشستن روی صندلی حس های مختلفی به سراغم می آید، ضربان قلب ناخودآگاه بالا می رود. با آمدن دو تیم به داخل زمین و مراسم ابتدایی شروع بازی، چیزی راه گلو را می بندد.

صندلی من در میان برزیلی هایی بود که تصمیم گرفته بودند نیجریه را تشویق کنند. برزیلی ها بیش از ۶۰ در صد جمعیت ورزشگاه ۴۰ هزار نفری را تشکیل داده بودند.

نیمه اول با هو کردن تماشاگران برزیلی تمام می شود. با توجه به بازی های پر گل این جام، آنها گل می خواهند، فرقی هم برایشان ندارد کدام طرف زننده این گل باشد.

ایرانی ها از همه جا آمده اند. آمریکا، اروپا و ایران. صدای آنها به وضوح شنیده می‌شود. برزیلی ها از نحوه بازی دو تیم خسته شده اند و با شعار "بازی دسته دوم" اعتراض خود را نشان می دهند.

اولین مساوی جام جهانی برزیل به محض زده شدن سوت پایان مسابقه، به ثبت می‌رسد. تماشاگران برزیلی هر دو تیم را هو می کنند ولی ایرانی ها راضی از ورزشگاه بیرون می روند.

صدای برخی گرفته ولی با لبخندی بر لب باز هم پشت سر هم فریاد ایران ایران سر می دهند. هوا تاریک شده ولی بازار عکس گرفتن داغ داغ است.

مرد و زنی که لباس قشقایی بر تن کردند در مرکز توجه‌اند. آنها هم با توجه به کسب نتیجه مساوی مقابل نیجریه، به تیم ایران امیدوارند: "امروز نتیجه خوبی گرفتیم، ایشالله بازی بعدی رو می بریم و جام جهانی رو از برزیلی ها می گیریم!"

مطالب مرتبط