شگفت‌انگیز‌ها در فینال اوپن آمریکا

حق نشر عکس AP
Image caption کی نیشیکوری و مارین چیلیچ در عین ناباوری به فینال رقابت‌های تنیس اوپن آمریکا راه پیدا کردند

دیدار نهایی آخرین گرند‌اسلم این فصل تنیس جهان در حالی برگزار می‌شود، که حتی در مرحله نیمه‌نهایی هم کمتر کسی حدس می‌زد این دو تنیس‌باز به فینال برسند: کی نیشیکوری نفر ۱۱ تنیس جهان و مارین چیلیچ نفر ۱۶ این رشته.

این دو نفر توانستند با پیروزی جلوی بخت‌های اول و دوم قهرمانی در اوپن آمریکا (روی‌هم قهرمان ۲۴ گرند‌اسلم)، راهشان را به فینال باز کنند تا بزرگ‌ترین شگفتی گرند‌اسلم‌های تنیس جهان در بیش از یک دهه گذشته رقم بخورد.

آخرین بار ۱۷ سال پیش و در همین تورنمنت بود که پاتریک رافتر و گرگ روسدسکی، دو نفر خارج از ده مرد برتر تنیس، توانستند به دیدار نهایی یک گرند‌اسلم برسند و آخرین فینال یک گرند‌اسلم بدون حضور نواک جوکوویچ، رافائل نادال و راجر فدرر هم به رقابت‌های اوپن استرالیای ۲۰۰۵ بین لیتون هیوئیت و مارات سافین بر‌می‌گردد.

اما در غیاب نادال مصدوم، و در دو نیمه‌نهایی غافلگیر‌کننده نیشیکوری، جوکوویچ را برد و چیلیچ، فدرر را شکست داد.

سامورایی سخت‌کوش

تنیس‌باز ۲۴ ساله ژاپنی حالا تبدیل به اولین مرد آسیایی شده که به فینال یک گرند‌اسلم راه پیدا کرده است. او که تنها پنج بار در تورنمنت‌های حرفه‌ای تنیس قهرمان شده، امسال در مسترز مادرید هم نمایشی درخشان داشت.

نیشیکوری که تخصص چندانی در بازی روی خاک رس ندارد در فینال در حالی که با «پادشاه رس»یک بر یک مساوی بود، در ست سوم به دلیل مصدومیت کمر کناره‌گیری کرد؛ ولی آن‌قدر خوب بود که تونی، عمو و مربی رافائل نادال بعد از مسابقه گفت:"پیروزی حق نیشیکوری بود نه ما. او در تمام طول مسابقه بهتر بازی کرد."

این تنیس‌باز ژاپنی که سال گذشته با باخت به نفر ۱۷۹ رده‌بندی جهانی در دور اول اوپن آمریکا حذف شده بود، امسال پیش از پیروزی جلوی بهترین تنیس‌باز حال حاضر جهان(اولین باخت جوکوویچ در یک گرند‌اسلم جلوی بازیکنی جوان‌تر از خودش)، میلوش رائونیچ، بخت پنجم و استانیسلاس واورینکا، بخت سوم قهرمانی را هم شکست داد.

در این میان نباید از نقش مایکل چانگ، آمریکاییِ چینی‌تباری که جوان‌ترین قهرمان تاریخ گرند‌اسلم‌ها است و با قبول مربی‌گری نیشیکوری از ژانویه گذشته، تغییری اساسی در بازی او به وجود آورد، غافل شد.

اتحاد کروات‌ها

با این که به نظر می‌رسید فدرر از همیشه «نیم گام» عقب‌تر بود و هنوز خستگی ماراتن پنچ ستی جلوی گائل مونفیس در یک چهارم ‌نهایی را به تن داشت، اما هنوز هم بردن دارنده ۱۷ گرند‌اسلم در یک ساعت و چهل و پنچ دقیقه دستاورد کمی نیست.

اما تنیس‌باز ۲۵ ساله کروات که در هر پنج مسابقه قبلی به فدرر باخته بود، این‌بار توانست قهرمان پنج دوره اوپن آمریکا را مقتدرانه ببرد. شاید بتوان گفت، همان‌قدر که نیشیکوری مدیون چانگ است، چیلیچ هم که تقریبا در زمانی مشابه گوارن ایوانیسویچ را به عنوان مربی استخدام کرد، با کمک هموطن‌اش پیشرفت کرده است.

این اولین بار از سال ۲۰۰۱ به این سو است که کرواسی نماینده‌ای در فینال یک گرند‌اسلم دارد. در آن سال ایوانیسویچ به فینال ویمبلدون رسید و قهرمان هم شد.

چیلیچ که تا به حال یازده بار در تورنمنت‌های حرفه‌ای تنیس قهرمان شده، بهترین بازی‌های زندگی‌اش را پس از محرومیت سال گذشته‌اش انجام داده؛ او پارسال به جرم دوپینگ و به دلیل استفاده از یک مکمل غذایی چهار ماه از شرکت در مسابقات محروم بود.

فینال عجیب

همان‌قدر که پیشبینی بازیکنان حاضر در این فینال سخت بود، پیشبینی برنده هم غیر ممکن است. با این که نیشیکوری در دیدارهای مستقیم ۲-۵ از حریف پیش است، ولی این کروات قبراق، قابل مقایسه با مسابقات‌ قبل‌اش نیست.

دیدن فینال بین بازیکنانی که شاید قبل از این مسابقات اسم‌شان هم به گوش طرفدران حاضر در اوپن آمریکا نخورده بود، چندان مطلوب نیست، ولی دست‌کم راجر فدرر که از آن استقبال می‌کند:

"این که گاهگاهی بتوان چهره‌های جدید در فینال گرند‌اسلم‌ها دید، جالب است. راستش را بخواهید بیش‌تر از چیلیچ تعجب کردم. اولین بار وقتی ۱۷ ساله بود با او بازی کردم و حالا تغییرات چشمگیری در بازی‌اش به وجود آورده؛ در مورد نیشکوری همیشه معتقد بودم که استعدادی فوق‌العاده دارد."