پخش این فایل در دستگاه شما پشتیبانی نمی شود.

چمدان: حمید دباشی 'هام نیویورک' را به ایران می برد

Image caption حمید دباشی می گوید بدون سر و صدا نمی‌تواند فکر کند. برای همین هم در پس زمینه چمدان او علاوه بر سر و صدای کافه محل گفتگو، "هام نیویورک" هم الصاق شده است

چمدان حمید دباشی پر از سر و صداست. پر از صدای پای آدم‌ها، صدای شهر، زمزمه‌های نامفهوم و به قول آقای دباشی "هام نیویورک".

صداهایی که همه ما گاهی دوست داریم در پس زمینه باشند. اصواتی که وقتی نیستند احساس می کنیم چیزی کم شده است.

خاطرم هست که یکی از دوستان از عادت عجیب‌اش برای درس خواندن می گفت و آن تمرکز بر کتاب همزمان با گوش دادن به رادیو بود. من هم اعتیادم به "صدای تهران" را در دو زمان بیشتر درک می کردم؛ یکی صبح‌های زمستان؛ وقتی از سکوت "غیرمعمول" کوچه بیدار می شدم و می فهمیدم برف باریده؛ و دوم تعطیلات عید که تهران "صامت" می شد.

حمید دباشی می گوید بدون سر و صدا نمی تواند فکر کند. برای همین هم در پس زمینه چمدان او علاوه بر سر و صدای کافه محل گفتگو، "هام نیویورک" هم الصاق شده است.

قطعه اول موسیقی که در این گزارش استفاده شده "با من بِایست" (Stand By Me) نام دارد که توسط بن ای کینگ در سال ۱۹۶۱ اجرا شده است. بن ای کینگ از خوانندگان مشهور سبک سول آمریکا است که متولد و پرورش یافته محله هارلم نیویورک بود.

قطعه دوم و پایانی موسیقی چمدان این هفته اجرای جدیدی از "با من بِایست" توسط گروهی با نام "نواختن برای تغییر" ( Playing For Change) است که بی‌بی‌سی فارسی به طور اختصاصی و رایگان اجازه یافته از آن استفاده کند.

چمدان هر پنجشنبه‌ از برنامه چشم انداز بامدادی رادیوی فارسی بی بی سی پخش می شود و مجالی است برای گفتگو پیرامون تجربه مهاجرت به دور از سیاست. در این برنامه امیر پیام، هر بار به دیدار یک ایرانی مهاجر می رود و از او می پرسد: "اگر یک چمدان خیالی داشتید و همین امروز عازم ایران بودید، چه ویژگی هایی از جامعه میزبان خودتان را در این چمدان می‌گذاشتید؟"