حملات انتحاری اندونزی: والدینی که کودکانشان را به کام مرگ می‌کشند

حق نشر عکس Handout
Image caption مادر با دودخترش و پدر با دوپسرش دست به حمله انتحاری زدند.

حملات مرگبار چند روز گذشته در اندونزی به این دلیل بی سابقه است که اعضای دوخانواده به همراه فرزندانشان مسئول آنها بوده اند.

به گفته تیتو کارناویان رئیس پلیس ملی، مهاجمان اعضای شبکه‌ای به نام "جماعه انصار الدوله" هستند که از داعش الهام گرفته است.

پلیس گفت این خانواده در میان صدها اندونزیایی بوده‌اند که از مناطق تحت سلطه داعش در سوریه برگشته‌اند.

با اینکه استفاده از کودکان در بمب گذاری‌های انتحاری بی‍سابقه نیست، اما به‌ندرت اتفاق افتاده که والدین فرزندانشان را در این حملات شریک کنند.

بر خلاف دو مورد اخیر، معمولا کودکان را پس از جدا کردن ازخانوادهایشان، با شستشوی مغزی یا دادن مواد مخدر وادار به حملات انتحاری می کنند.

حملات انتحاری اخیر، از مرگبار ترین حملات در اندونزی بیش از ده سال گذشته بوده است.

نحوه انجام حملات اخیر

روز یکشنبه ۱۳ ماه مه (۲۳ اردیبهشت)، مادر یک خانواده به همراه دو دخترش به یک کلیسا در شهر سورابایا، دومین شهر بزرگ اندونزی حمله انتحاری کردند و پدرخانواده با دو پسرش، دو کلیسای دیگر را هدف قراردادند.

دخترانی که همراه مادرشان کشته شدند ۹ و ۱۲ ساله بودند و پسران این خانواده ۱۶ و ۱۸ سال سن داشتند.

الکساندر ریموند آری فیانتو، کارشناس امور اندونزی در دانشگاه نان یانگ می‌گوید: "این شیوه حمله انتحاری کاملا تازگی دارد؛ چیزی که ما قبلا در اندونزی شاهد آن نبوده‌ایم."

روز دوشنبه ۱۴ ماه مه (۲۴ اردیبهشت) یک روز پس از حملات شهر سوربایا در اندونزی، پنج عضو یک خانواده دیگر سوار بر دو موتورسیکلت به یک مقر پلیس در این شهر حمله انتحاری کردند.

سه فرزند این خانواده کشته شدند اما یکی از آنها جان سالم به در برد.

افراط گرایی اسلامی دراندونزی، که دارای بزرگترین تعداد مسلمانان در جهان است، در ماه های اخیر افزایش داشته است.

حق نشر عکس Reuters
Image caption در ماه‌های گذشته، افراط گرایی اسلامی دراندونزی که دارای بزرگترین شمار مسلمانان در جهان است، رو به افزایش بوده

چرا والدین فرزندان خود را درگیر عملیات میکنند؟

یوهانا سلیمان، تحلیل گر امور امنیتی در دانشگاه جندرال یانی، در توضیح علت استفاده از کودکان در حملات انتحاری به بی بی سی گفت: "کسی به کودکان مشکوک نمی شود."

امتیازی که گروه‌های افراطی از این روش به دست می آورند آن است که کودکان سوءظن کمتری نسبت به بزرگسالان بر می‌انگیزند و تشخیص کودکانی که دست به حملات تروریستی می زنند برای نیروهای امنیتی سخت‌تر است.

آری فیانتو کارشناس امور اندونزی می گوید: "شیوه عمل ماموران امنیتی این است که معمولا به افراد بزرگسال که با خود چیز مشکوکی را حمل می کنند مظنون می شوند". او می افزاید: "اما در آینده و یا حتی شاید طی همین روزهای آینده، پلیس و ماموران امنیتی باید گوش به زنگ استفاده از کودکان در چنین حملاتی باشند."

گرچه در آغاز، حملات انتحاری گروه‌های اسلامگرا را معمولا مردان انجام می دادند، اما بعدها طالبان و داعش به مهاجمان زن هم روی آوردند، چون که کمتر مورد سوءظن قرار می‌گرفتند.

وقتی حمله انتحاری زنان هم به صورت عادی در آمد، قدم بعدی استفاده از کودکان بود چون سوءظن کمتری به آنان می‌رود.

در اندونزی اما استفاده از زنان یا کودکان در حملات انتحاری سابقه نداشت است.

آقای سلیمان می گوید: "این شیوه، از نقطه ضعف سیستم های امنیتی ما بهره می‌برد. مردم از کودکان انتظار حمله انتحاری ندارند. کودکان، چه هنگامی که تنها هستند و چه زمانی که با والدینشان هستند، حتی به دقت مورد تفتیش ماموران قرار نمی‌گیرند ."

آیا مشابه این حملات در کشورهای دیگر هم انجام شده؟

حملات انتحاری کودکان تازگی ندارد. داعش در سوریه و عراق و بوکوحرام در نیجریه از کودکان در این گونه حملات استفاده کرده اند.

برای مثال داعش، کودکانی را از خانواده های فقیر یا از اردوگاه های پناهندگان جذب می‌کرد یا تحت فشار، به عضویت در این گروه وامی‌داشت. سپس، این کودکان در اردوگاه های آموزشی شستشوی مغزی می‌دیدند و اغلب در ویدئوهای تبلیغاتی داعش نیز حضور می‌یافتند.

بوکوحرام در نیجریه هم از کودکان برای بمب گذاری های انتحاری استفاده می کند. سال گذشته، بنا به گزارش سازمان ملل متحد، شمار کودکانی که در بمب گذاری های انتحاری مورد استفاده بوکوحرام قرارگرفتند افزایش قابل ملاحظه ای داشته است.

بوکو حرام معمولا کودکان را ربوده و تحت تاثیر موادمخدر یا با تهدیدخانواده هایشان را وادار به حمله انتحاری می‌کند.

در یک مورد بمبی به یک نوزاد وصل شده بود که در آغوش یک دختر بچه قرار داشت.

آیا ممکن است این نوع حملات تکرار شوند؟

تحلیلگران پاسخی برای این پرسش ندارند که چرا والدین حاضر می‌شوند تا از کودکان خود در حملات انتحاری استفاده کنند.

یوهانا سلیمان می گوید که گروه‌های افراطی در اندونزی به آسانی می‌توانند کودکان زیادی را برای شرکت در حملات خود جذب کنند و به کار بگیرند، بی‌آنکه نیازمند والدینی باشند که کودکان خود را به کام مرگ بکشند.

او می‌افزاید: "کودکان بسیاری در مدارس یا شبانه روزی های وابسته به بنیادگرایان اسلامی درس می خوانند و آموزگاران افراطی به آسانی می توانند ذهن آنها را مسموم کنند."

اما با آنکه حملات دو روزگذشته سابقه نداشته، یوهانا سلیمان هشدار می دهد که این، ممکن است آخرین بار نباشد.

او تاکید دارد: "استفاده والدین از فرزندان‌شان ممکن است که کاملا نادر باشد، اما اگر بگویم که انتظار دارم چنین حملاتی دیگر اتفاق نیفتد، دروغ گفته‌ام."