اوباما و فن بیان

اوباما

مهارت باراک اوباما، رییس جمهور منتخب آمریکا در سخن پردازی، توانایی او در مجذوب کردن و الهام بخشیدن به تماشاچیان با سخنرانی های قدرتمندش، باعث شده بعضی از اهل قلم او را بزرگترین سخنران نسلش قلمداد کنند.

راز موفقيت او چیست؟ تنها خود واژه ها؟ شیوه ای که او آنها را بیان می کند؟ یا تحول تاریخی که او نماینده آن است؟

اکاترینا هاسکینز، پروفسور علم معانی از دانشگاه آیووا در آمریکامی گوید: به نظر من باراک اوباما بیش از هر سیاستمدار دیگر در آمریکا، تجسم مهارت در فن خطابه است."

او تاکید کرد: "خطابه های او با سایه ای از بهترین سخنرانی های گذشته توام هستند، خطابه هایی که آگاهانه حس قدمت، هدفمندی و تداوم را القا می کنند."

اشباحی از گذشته

پروفسور هاسکینز افزود: " او قطعا درباره همه پیشینیان خود مطالعه کرده است و کاملا به میراثی که در فن خطابه به او رسیده است آگاه است. او یقینا خود را جانشین آبراهام لینکلن و مارتین لوتر کینگ می داند. او ارواح رهبران و روسای جمهوری گذشته را احضار می کند، رهبرانی که آمریکاییها به آنها احترام می گذارند."

هنگام پیروزی در انتخابات، سخنرانی اش در شیکاگو انعکاسی از دو خطابه مشهور را به همراه داشت. یکی سخنرانی آبراهام لینکلن در سال 1863 در شهر گتیزبورگ و دیگری سخنان مارتین لوتر کینگ از رهبران حقوق مدنی، یک روز پیش از آنکه ترور شود.

فیلیپ کالینز، که خطابه های تونی بلر نخست وزیر سابق بریتانیا را می نوشت، شکی ندارد که اوباما پیروزی خود را مدیون استعدادش در فن بیان است.

در ابتدا ، اشارات اغراق آمیز او به کلماتی چون "تحول" ، "نوید"، و "ایمان" انتقاداتی به همراه داشت، از جمله اینکه سخنان او عاری از محتوی و خط مشی سیاسی اند.

با پیشرفت روند مبارزات انتخاباتی ، اوباما کم کم خط مشی های سیاسی را نیز به سخنانش افزود.

خانم هاسکینز می گوید اوباما تنها به علم معانی بسنده نمی کند و شیوه های او برای افزودن عمق و وزن به سخنانش، با ارائه مثال هایی بارز قابل تحسین است.

"فن بیان همیشه به اين معناست که ظاهر قضیه از واقعیت مهمتر است اما اوباما تو خالی به نظر نمی رسد. او با استفاده از فن بیان، با مضامین میهن پرستی بازی می کند و با ارائه مثالهای بارز به آنها واقعیت می بخشد."

سخنرانی پیروزی او در شیکاگو، حس مبارزه یک نسل را از زبان خانم آن نیکسون کوپر 109 ساله انتقال داد. خانم کوپر بعد از آن به نوبه خود مشهور شده است. اما آیا مبارزات شاعرانه او زیر فشار کسل کننده خدمت در دفتر ریاست جمهوری، در معرض خطر فروپاشیدن قرار نخواهد گرفت؟

بسیاری از مفسران سیاسی از سخنرانی او با عنوان " اتحادی کامل تر" در مارس 2008 تجلیل می کنند که در آن از کشیش سابق خود، جرمایا رایت انتقاد کرد.

سخنان جنجالی آقای رایت درباره دولت آمریکا می توانست نامزدی اوباما درانتخابات را به خطر بیندازد اما او با مسئله نژاد در جامعه آمریکا با ظرافت بسیار برخورد کرد.

این سخنرانی مجموعه تجربیات نژادهای مختلف را دربر داشت، با هر کدام از آنها ابراز همدردی کرد و خشم دیرینه هرکدام را برشمرد و خود را تجسم اتحاد جلوه داد.

به نظر آقای کالینز اين تنها سخنرانی اوست که هیچوقت از یاد نمی رود. به نظر او سخنرانی های هیجان انگیز انتخاباتی، هر چقدر هم که خوب نوشته و ارائه شوند، نشان دهنده جوهره وجود سیاستمداران نیستند. آن نطقی مهم است که برای تغییر نظر مخالفان ایراد می شود.

" ضعف اوباما در فن بیان خوشایند بودن آن است. تقریبا چیزی نیست که بگوید و شما بتوانید با آن مخالفت کنید. باید منتظر لحظه های حساس باشیم، چالش هایی که سیاست های خارجی در سخرانی های اوباما ایجاد می کنند."

" لحن او همه چیز است"

اگر یکی از سخنرانی های او را چاپ کنید و بخوانید ممکن است مایوس شوید. ویرجینیا ساپیرو، پروفسورعلوم سیاسی در دانشگاه بوستون می گوید شیوه ای که اوباما سخنانش را ایراد می کند به اندازه واژه ها با اهمیت است.

" او در تمام لحظات به خود مسلط است، او بسیار آرام است و آرامش ذاتی او در مواقع بحرانی بسیار مهم است."

خانم هاسکینز ضمن موافقت با این امر می گوید:"من متن کامل سخنرانی های او را خوانده ام. از متن آن نمی فهمیم که چرا این سخنرانی ها آنقدر قدرتمندند. پس شیوه ادای آن مهم است."

به عقیده آقای کالینز درست است که او آرامش دارد اما طرز ادای سخنان، روش تغییر سرعت، ریتم و تن صدایش است که به آواز خواندن نزدیک تر است.

وی افزود:" شیوه بیان او به موعظه های کلیسایی نزدیک است، طرزی که بعضی از کلمات را با نت پایین ادا می کند و بعضی دیگر را با قاطعیت، زیر و بمی صدا، تلفظ، مکث ها و سکوت هایش حالتی روحانی دارد."

" انگار آواز می خواند درست همانطور که به نظر می رسد موعظه گران آواز می خوانند. همه نوشته ها وزن دارند، او وزن آنها را پیدا می کند و با آهنگ خودشان آنها را ادا می کند. این آهنگ است که به اوباما جلوه می دهد نه ترانه."

مطالب مرتبط