10:37 گرينويچ - 25 ژانويه 2009 - 06 بهمن 1387

مراسم استقلال سریلانکا؛ رژه پیروزی؟

ارتش سریانکا

یک سال پیش در ۴ فوریه ۲۰۰۸ دولت سریلانکا که شصتمین سالگرد استقلال کشور را در یک مراسم نظامی در کلمبو برگزار می کرد در وضعیتی متفاوت از امروز قرار داشت. جشنهای شصتمین سالگرد استقلال سریلانکا در آن روز در حالی برگزار شد که دست کم سه حمله انتحاری موجب کشته شدن ۶۰ نفر شد.

اگرچه بطور معمول شورشیان سریلانکا موسوم به ببرهای تامیل مسوولیت این حوادث را برعهده نگرفتند اما نوع و نحوه حملات و زمان آن نشانگر دست داشتن ببرهای تامیل در این حوادث بود. دولت سریلانکا هم ببرهای تامیل را مسوول این حملات دانست.

در آن زمان ببرهای تامیل در وضعیت مناسبی نبودند و یک رشته از حوادث از جمله از دست دادن چند نفر از رهبران آنها و تروریستی خوانده شدن آنها از سوی اتحادیه اروپا آنها را در وضعیت بدی قرار داده بود.

اما به هرصورت آنها توانسته بودند خود را سرپا نگه دارند و حتی در میان تدابیر شدید امنیتی مراسم سالگرد استقلال کشور دست به عملیات بزنند.

حدود یک سال قبل از آن هم ببرهای تامیل توانسته بودند با استفاده از نیروی هوایی خود و ضربه زدن به اهدافی در فاصله بسیار زیادی از مقر اصلی آنها در شمال و بخشی از شمال شرق کشور وجهه دولت را بشدت زیر سوال ببرند.

اما امروز وضعیت بسیار متفاوت است. نیروهای دولتی تقریبا تمامی مناطق تحت کنترل ببرهای تامیل را به تصرف خود درآورده اند. اوضاع در واقع به گونه ای است که آمریکا، اتحادیه اروپا، ژاپن و نروژ (که به نوعی در روند مذاکرات صلح بین دولت و ببرهای تامیل دخیل بوده اند) گفته اند که به نظر می رسد که ببرهای تامیل آخرین پایگاهای خود را بزودی از دست خواهند داد و در این چارچوب از ببرهای تامیل خواسته اند سلاح را بر زمین بگذارند و مذاکرات صلح را آغاز کنند.

با این اوصاف مراسم سالگرد استقلال امسال دستکم برای دولت این کشور شاید "رژه پیروزی" باشد.

اما آیا این وضعیت می تواند منجر به همان "صلح با عزتی" بشود که ماهیندرا راجاپاکسه رییس جمهور سریلانکا قول آن را داده بود؟ و آیا موفقیتهای ارتش سریلانکا به معنی آرامش کامل است؟

دولت سریلانکا که موفقیتهایش در برابر ببرهای تامیل بی سابقه بوده است پیشتر هرگونه آتش بس را منتفی دانسته بود. با توجه به وضعیت ببرهای تامیل به نظر نمی رسد مقامات نظامی سریلانکا - به ویژه وزیر دفاع این کشور که برادر رییس جمهور نیز هست - بخواهند آهنگ پیروزیهای خود را کند کنند و فرصتی را در اختیار ببرهای تامیل قرار دهند.

از سوی دیگر ببرهای تامیل گفته اند تا زمانی که آنها "تضمین زندگی آزادانه - با عزت و با حق داشتن حاکمیت بر امور خود را پیدا نکنند - سلاح ها را زمین نخواهند گذاشت."

سرسختی دو طرف درگیر در بحران سریلانکا از مهمترین چالشهای کشورهایی مانند نروژ بوده است که در مذاکرات بین دو طرف فعال بوده اند.

بسیاری از ناظران همین سرسختی دو طرف را از دلایل اصلی شکست آتش بسی می دانند که در سال ۲۰۰۲ بین دو طرف امضا شد و در نهایت در سال ۲۰۰۸ به بن بست رسید.

در همین حال بحران انسانی ایجاد شده در منطقه چهره دولت سریلانکا را خدشه دار کرده است. بر اساس گزارشها در حال حاضر بیش از ۲۰۰ هزار نفر غیر نظامی در منطقه زندگی می کنند و راه خروجی برای آنها وجود ندارد و بر اساس همین گزارشها تعداد زیادی از غیرنظامیان در درگیریها کشته شده اند.

همچنین وجود وضعیت رعب و وحشت در کشور و سانسور خبری و حمله به خبرنگاران بویژه منتقد دولت، وضعیت را برای دولت و ارتش سریلانکا با مشکلاتی روبرو کرده است و دولت همچنین در خصوص آنچه که طرفداری از ببرهای تامیل خوانده به رسانه ها هشدار داده است. اگرچه مقامات دولتی سریلانکا گفته اند که آنها در هدف قرار دادن روزنامه نگاران منتقد نقشی نداشته اند.

اما به هر صورت این وضعیت به گفته بسیاری از ناظران مسایل منطقه نمی تواند ضرورتا منجر به آرامشی کامل در منطقه شود. همین ناظران معتقدند که "صلح با عزت" هنگامی عملی خواهد شد که وضعیت تامیلها و جایگاه آنها در سیستم سیاسی کشور به خصوص در مناطق شمال و شمال شرق کشور که در آنجا دارای اکثریت هستند حل شود.

عملیات نظامی و پیروزیهای دولت سریلانکا در عمل توپ را در زمین خود دولت قرار داده است. اگر عملیات نظامی ارتش سریلانکا با روندی سیاسی با هدف حل کامل قضیه همراه شود آنگاه است که می توان انتظار ثبات را داشت.

BBC © 2014 بی بی سی مسئول محتوای سایت های دیگر نیست

بهترین روش دیدن این صفحه بر روی آخرین مرورگر مجهز به CSS است. با اینکه مرورگر کنونی تان قابلیت نمایش سایت را دارد ولی امکان بهترین تجربه تصویری را به شما نمی دهد . لطفا در صورت امکان مرورگر خود را به آخرین نسخه ارتقا دهید.