چرخش به راست؛ راستگراهای اسرائیل صلح به ارمغان می آورند؟

چند دقیقه طول کشید تا بنیامین نتانیاهو توانست سخن بگوبد.

در یک بعد از ظهر آفتابی او وارد شهر داوود، یک محوطه قدیمی و باستان شناسی در بیت المقدس در بخش قدیمی این شهر شد.

این منطقه جایی است که جهانیان آن را به عنوان یک منطقه اشغالی می شناسند.

در اطراف آقای نتانیاهو گروهی عکاس و فیلمبردار و خبرنگار دیده می شود. آنها از هر طرف به او فشار وارد می کردند.

اطرافیان آقای نتانیاهو سرانجام موفق شدند تا آنها را قانع کنند که یک متر عقب نشینی کنند.

این مقدار فضا کافی بود تا مردی که بیشتر اسرائیلی ها انتظار دارند پس از انتخابات روز سه شنبه به نخست وزیری برسد، سخنرانی خود را انجام دهد.

او گفت: "برای سه هزار سال، این مکان، پایتخت مردم یهود بوده و دولت تحت رهبری حزب لیکود نیز بیت المقدس را یکپارچه، تحت حاکمیت اسرائیل نگه خواهد داشت.

اما تاریخ نشان داده که زمان و جناح راست اسرائیل بی شک تغییر کرده است.

عقب نشینی های راستگرایان

مناخیم بگین، اولین نخست وزیر راستگرای اسرائیل بود. سی سال پیش او با مصر پیمان صلح منعقد کرد که این پیمان شامل عقب نشینی از شبه جزیره سینا بود، منطقه ای بزرگ که در دوران جنگ 1967 اسرائیل آن را اشغال کرده بود.

در سال های دهه نود نیز ، آقای نتانیاهو در اولین دوره نخست وزیری خود با واگذاری بخش هایی از کرانه غربی و بخش بزرگی از شهر الخلیل به فلسطینیان موافقت کرد.

چهار سال پیش آریل شارون، شهرک نشین های یهودی را از غزه خارج کرد.

هیچ کدام از این عقب نشینی ها باعث نشد تا طرفین به صلح نزدیک شوند.

بی شک هر دو فرد نام برده شده انتخابات را به این جهت بردند که خود را مخالف قرارداد اسلو که در اوائل دهه نود امضا شده بود، نشان دادند.

ترور اسحاق رابین، نخست وزیر اسرائیل از حزب کارگر که این قرارداد را امضا کرده بود، مانع از آن شد تا واگذاری چشمگیر ارضی به فلسطینیان به وقوع بپیوندد.

آن چه که ما می دانیم این است که عقب نشینی هایی که به دستور بنیامین نتانیاهو و آریل شارون انجام شد با نکوهش راستگرایان تندرو روبرو شد.

و به گفته سیلوان شالوم، معاون نخست وزیر و وزیر خارجه پیشین اسرائیل در آخرین دولت به رهبری لیکود، این اقدام ها باعث از میان رفتن این باور شد که تنها چپگرایان می توانند شرکای صلح باشند.

او از دفترش در طبقه بیست و نهم ساختمانی در تل آویو می گوید: "تاریخ به ما نشان می دهد که چپگراها هیچ وقت یک وجب هم عقب نشینی نکردند."

او البته بلافاصله می افزاید که پیشنهاد نمی کند که دولت آتی اسرائیل باید از جایی عقب نشینی کند.

"هر کس که می خواهد ما را مقصر بداند که اگر ما به قدرت برسیم با فلسطینیان درگیر می شویم، کاملا اشتباه فکر می کنند. تاریخ نشان می دهد که ما در مقایسه با چپ ها، همواره با جهان عرب و فلسطینیان روابط بهتری داشته ایم."

'خروح بدون تاسف '

آمنون یائری یکی از افرادی است که مجبور شد از شهرک های یهودی نشین خارج شود. او به نقطه ای روی نقشه روی میزش اشاره می کند، شمال شبه جزیره سینا، جایی که او به همراه خانواده اش نوجوانی خود را گذراند.

شهرک یامیت حدود 2500 نفر را در خود جای داده بود.

آقای بائری می گوید به رغم علاقه و تمایلشان به این محل، آنها با رغبت خانه خود را در سال 1982، زمانی که قرارداد صلح میان اسرائیل و مصر منعقد شد، ترک کردند.

او می افزاید: "حداقل در خانه ما، کسی متاسف نیست. این بهای خوبی است که برای صلح می پردازیم. مصر بزرگ ترین و قوی ترین دشمن اسرائیل بود و با خروج از سینا، مرز با مصر باثبات شده است."

در افرا، یکی از قدیمی ترین شهرک های یهودی نشین در کرانه غربی، ساکنان آن از اوج گرفتن راستگرایان چندان خشنود به نظر نمی رسند.

ایسرائیل هارل، رهبر سابق یکی از اتحادیه های شهرک های یهودی نشین می گوید بهانه زیادی برای جشن گرفتن در این مورد وجود ندارد.

او می گوید رویای او و سایر شهرک نشین ها که ضمیمه کردن کرانه غربی در دولت آینده است، محتمل به نظر نمی رسد.

او هشدار می دهد که از نظر تاریخی، تنها رهبران راستگرا هستند که امتیازات ارضی داده اند و هیچ رهبر جناح چپ جرات نخواهد داشت تا چنین کاری انجام دهد. تنها کسانی که طرفدار دادن امتیازات به اعراب هستند، باید به بنیامین نتانیاهو رای بدهند.

البته این سخنان به معنای آن نیست که اگر آقای نتانیاهو نخست وزیر آینده اسرائیل شود، از کرانه غربی عقب نشینی می کند.

صلح با سوریه؟

در شمال اسرائیل بلندی های جولان قرار دارد. جولان که بخشی از سرزمین تاریخی فلسطین نیست، در سال 1967 به اشغال اسرائیل در آمد.

تام سگو، یکی از برجسته ترین مورخان اسرائیل می گوید اگر آمریکایی ها برای صلح با سوریه اصرار کنند، آقای نتانیاهو دست به این کار خواهد زد.

او می گوید: "نتانیاهو مردی است که آمریکایی فکر می کند، او در آمریکا بزرگ شده است."

"نتانیاهو ممکن است به دنبال استراتژی جدیدی برای دور کردن سوریه از ایران باشد و در همین راستا او ممکن است به دنبال یک توافق نامه صلح باشد که شامل عقب نشینی اسرائیلی ها از بلندی های جولان باشد."

حزب لیکود می گوید عقب نشینی از هیچ منطقه ای در دستور کار این حزب قرار ندارد.

تمام نشانه ها حاکی از چرخش اسرائیل به راست است. دلیل عمده این کار این است که بیشتر اسرائیلی ها دیگر بر این باور نیستند که امید چندانی برای رسیدن به یک توافق صلح وجود دارد.

اما پروفسور کامیل فاچس، یک متخصص آمار می گوید ممکن است در حال حاضر اکثریت مخالف عقب نشینی از کرانه غربی یا بلندی های جولان یا تقسیم بیت المقدس باشند اما این مخالفت ها به خصوص در مورد سوریه به نظر نمی رسد چندان سرسختانه باشد.

او می گوید "در زمان فعلی، جامعه با عقب نشینی از جولان مخالف است اما اگر فرصت جدی در زمینه صلح با سوریه پیش آید، فکر نمی کنم با آن چندان مخالفت جدی شود."

او به عقب نشینی یک جانبه از غزه اشاره می کند و به ناکامی اسرائیل در این مورد برای رسیدن به صلح اشاره می کند و این موضوع را با خروج از بلندی های جولان مقایسه می کند.

"اگر با سوریه به توافقی برسیم، سوریه پشت این توافق خواهد بود و دیگر به روی ما آتش نخواهند گشود."

نتیجه انتخابات روز سه شنبه هر چه که باشد، عده کمی از اسرائیلی ها انتظار تغییرات دیپلماتیک عمده ای در آینده نزدیک را خواهند داشت.

اما تاریخ اسرائیل نشان داده که مذاکرات برای رسیدن به یک توافق و واگذاری امتیازات، ملک طلق چپگراها نیست.

مطالب مرتبط