شاراپووا روزمان را خراب کرد

گوش شیطان کر تا بحال هوا در لندن خیلی خوب بوده، آفتابی، نسبتا گرم و بدون بارندگی. تمام مسابقات در ویمبلدون طبق برنامه انجام شده و حضور مردم امسال بی سابقه است.

روز اول یعنی دوشنبه 43 هزار نفر به اینجا آمدند که برای روز اول مسابقات رکورد جدیدی است.

دیروز هم، سه شنبه، 46 هزار نفر آمدند که آن هم رکوردی برای روز دوم مسابقات است.

این را همینجا اضافه کنم که کمتر از نیمی از این تعداد بلیت ورودی به زمین‌های اصلی یعنی زمین مرکزی و زمین شماره یک را دارند. بقیه می‌توانند وارد ورزشگاه شوند، بازی‌های 17 زمین دیگر را تماشا کنند، هرچه جیبشان اجازه می‌دهد بخورند و بنوشند و وقتی خسته شدند روی چمن‌ها دراز شوند و مسابقات اصلی زمین‌های مرکزی و شماره یک را از صفحه‌های عظیم ویدیو تماشا کنند. خلاصه بهشان بد نمی‌گذرد.

اما حسن اصلی هوای خوب این است که مسابقات به صورتی منظم برگذار می‌شوند و نیازی نیست که از سقف بسیار زشت زمین مرکزی که پس از چهار سال عملیات ساختمانی امسال قابل بهره‌برداری شده، استفاده شود. بگذریم از این که اگر باران چند روز پشت هم ببارد این سقف هم کمک زیادی نخواهد کرد چون با در نظر گرفتن طول مسابقات بخصوص مسابقات مردان که گاهی اوقات خیلی طولانی می‌شود، در یک روز بیش از 5 مسابقه یا حداکثر 6 مسابقه را نمی‌شود در یک زمین بازی کرد.

در حالی که مثلا در دو روز اول مسابقات فقط در قسمت انفرادی روزی 64 مسابقه انجام شد و امروز و فردا روزی 32 مسابقه. حالا مسابقات دوبل مردان و زنان و مختلط،، مسابقات نوجوانان در زیر رشته‌های پسران، دختران، دوبل پسران و دوبل دختران و مسابقات استادان را هم به اینها اضافه کنید تا ببینید در صورت بارندگی چه شیرتوشیری خواهد شد.

از همه اینها گذشته، ماه گذشته که سقف را امتحان می‌کردند و به همین خاطر مسابقاتی نمایشی برگذار شد که آندره آغاسی و همسرش استفی گراف هم در آن شرکت داشتند، وقتی سقف را بستند با اینکه دستگاه‌های تهویه بزرگ در زمین مرکزی کار گذاشته‌اند، هوای زیر سقف بقدری داغ شد که ورزشگاه تبدیل به یک حمام سونای بزرگ شد و آندره شر و شر عرق می‌ریخت، بخصوص کله اش که مو هم ندارد خیس خیس بود، بقیه هم همینطور حتی با کله‌های پرمو.

از حق نباید گذشت که تهویه محل بسته‌ای که 15 هزار نفر در آن نفس می‌کشند، کار ساده‌ای نیست. پس چه بهتر که خداوند متعال این دو هفته مردم لندن را از نعمت آسمانی خود محروم کند تا مسابقات تمام شود و بعد همه بندگان خود را غرق در نعمت کند.

با تمام این تفاصیل امروز با خرابکاری‌ای که ماریا شاراپووا کرد شیرینی هوای خوب و خشک در کام تنیس دوستان بخصوص تنیس دوستانی که از زیبائی‌های طبیعت هم لذت می‌برند تلخ تلخ شد.

این قهرمان سابق ویمبلدون و مدل لباس پاره وقت که از لحاظ اندام و صورت در رده بندی جهانی مکان بالائی دارد، در دومین مسابقه‌اش به یک دختر آرژانتینی به نام جیسلا دولکو، که اگر شما اسمش را شنیده‌اید من هم شنیده‌ام، باخت.

البته همه می‌بازند و باختن ننگ نیست. شاراپووا هم که حدود یک سال به سبب آسیب دیدگی از زمین بازی دور بود و کسی انتظار نداشت قهرمان شود. اما باختن داریم تا باختن.

شاراپووا ست اول را با نتیجه شش بر دو به جیسلا باخت و وقتی در ست دوم سه بر هیچ عقب افتاد زنگ‌های خطر برای دوستدارانش به صدا درآمد.

اما یک دفعه دخترخانم روس از این رو به آن روشد و هفت گیم پشت سر هم از حریفش برد یعنی ست دوم را برد و در ست سوم هم یک هیچ جلو افتاد.

درست سوم بازی متعادل پیش رفت تا شاراپووا در اثر چند اشتباه پیاپی پنج چهار عقب افتاد. او یک بار دیگر سطح بازی اش را بالا برد و خوب مقاومت کرد اما یک اشتباه دیگر کافی بود تا حریفش را برنده بازی کند.

راستش را بخواهید من نمی‌فهمم که چطور ممکن است یک بازیکنی که می‌تواند هفت گیم پیاپی از حریفش ببرد، نتواند یک گیم مقاومت کند و بازی را ببازد.

تنها چیزی که به عقلم میرسد آماده نبودن فیزیکی او است چون حرفه‌ای‌هائی چون شاراپووا تحت تأثیر فشار روحی قرار نمی‌گیرند.

اینجا من نمی‌خواهم از ارزش پیروزی دولکو کم کنم چون واقعا زحمت کشید و برد حقش بود اما حرفم این است که بازیکنی در سطح شاراپووا اگر مطمئن نیست که صد در صد آمادگی دارد، نباید در تورنمنتی به اهمیت ویمبلدون شرکت کند، همانطور که رافائل نادال نکرد.