آیا فشار سازمان ملل بر برمه موثر است؟

Image caption ژنرال های حاکم بر برمه از سوی دولت های غربی برای نقض حقوق بشر مورد انتقاد قرار دارند

ماموریت بان کی مون، دبیر کل سازمان ملل متحد در برمه فرصتی نادر برای اعمال فشار از خارج برای آزادی زندانیان سیاسی و آغاز مذاکره با احزاب مخالف دولت است اما در عین حال نشان می دهد که اعمال نفوذ بر دولت هایی چون برمه، کره شمالی و ایران که به شدت مورد انتقاد قرار دارند، تا چه حد مشکل آفرین است.

دبیر کل سازمان ملل متحد در تلاش برای جلب آزادی زندانیان سیاسی از جمله آنگ سان سوچی، رهبر مخالفان برمه وارد این کشور شده است.

دولت های غربی شدیدا از رژیم نظامی حاکم بر برمه برای نقض حقوق بشر و نبود دموکراسی در این کشور انتقاد می کنند. اما وقتی می خواهند کاری در این باره انجام دهند، ابزار دیپلماتیک محدودی در اختیار دارند.

تحریم، یکی از سلاح هایی است که می توان از آن استفاده کرد اما اگر درست به هدف نخورد تبدیل به سلاحی نا کارآمد می شود.

می توان وجه ملی رهبر یک کشور را خدشه دار کرد، از سفرهایش به کشورهای دیگر استقبال نکرد.

می توان از دوستان کمی که برمه دارد خواست تا از نفوذ خود استفاده کنند و نمایندگان خود را برای پادرمیانی به برمه بفرستند، همانطور که بان کی مون از سازمان ملل متحد رفته است تا مستقیما با رهبران برمه صحبت کند.

اما هیچکدام از این فشار ها برای آنکه برمه را وادار به تغییری اساسی در رفتار خود کند، کافی نیست.

در مورد همه این نوع کشورها چه برمه باشد چه کره شمالی یا ایران و سودان، همین مسئله صدق می کند.

یک مشکل این است که این کشورها آن طور که به نظر می رسد در "انزوا" قرار ندارند. آنها اغلب از حمایت دوستان قدرتمندی مانند روسیه و چین برخوردارند.

روسیه و چین هر دو از اعضای شورای امنیت سازمان ملل متحد هستند و به اصل عدم دخالت دولت های خارجی در اوضاع داخلی کشورها متعهدند.

معمولا این تاکید بر تمامیت ارضی دولت ها با منافع اقتصادی و نگرانی های استراتژیک دولت های خارجی مخلوط می شود تا هرگونه اهداف بشر دوستانه غرب نقش بر آب شود.

یکی از راه های افزایش نفوذ ابزارهای دیپلماتیک آن است که روسیه و چین را به روند سیاست های بین المللی نزدیک کرد، یعنی همان کاری که باراک اوباما رئیس جمهور آمریکا قصد دارد هفته آینده در اولین سفر خود به مسکو انجام دهد.

مطالب مرتبط