رقص شکم به سبک مصری به چین رسید

Image caption جشنواره اهلا و سهلا امسال خیلی پرطرفدار بوده است

گفته می شود که رقص شکم از زمان فراعنه در مصر رایج بوده است و اکنون در سراسر جهان هوادار پیدا کرده است.

علاقه به رقص شکم در اروپا و آمریکا پدیده جدیدی نیست اما این نوع رقص اخیرا به کشورهای آسیایی هم سرایت کرده است. امسال دهها نفر از چین به مصر سفر کرده اند تا در جشنواره رقص شکم مصر به نام "اهلا و سهلا" شرکت کنند.

راقیه حسن، سازمان دهنده جشنواره امسال می گوید: "وقتی رقاص ها به این جشنواره می آیند با رقاص ها و نوازندگان مشهور آشنا می شوند."

ایوا هورسفیلد از لندن می گوید: "با رقص شکم آدم فرصت پیدا می کند شخصیت خود را ابراز کند. نحوه اجرای رقص شکم به فرد بستگی دارد. هر فرد به آهنگ گوش می دهد و به آن واکنش نشان می دهد."

بسیاری از شرکت کنندگان در این جشنواره از مزایای رقص شکم برای تندرستی می گویند.

آنجل از شانگهای چین می گوید: "در چین همه خانم ها طرفدار رقص شکم هستند چون برای سلامتی آنها خوب است. همه رقاص های چینی دوست دارند که به این جشنواره بیایند."

تضادها

بازار جهانی رقص شکم باعث شده که آموزش و اجرای این نوع رقص در مصر حرفه ای بسیار پولساز باشد.

صفا یاسر بکر، که طراح لباس است در بازار تاریخی خان الخلیلی فروشگاه عرضه لباس رقص شکم دارد. وقتی به دیدن او می روم سرگرم امتحان یک لباس آبی مونجوق دوزی شده بر تن مشتری است. مشتری او برزیلی است.

او می گوید: "در برنامه های بزرگ رقاص ها چند بار لباس خود را عوض می کنند."

Image caption صفا لباس هایی که طراحی کرده است را در بازار خان الخلیلی که در قلب اسلامی قاهره قرار دارد، می فروشد

این روزها صفا بیشتر طرح های خود را به مشتریان خارجی می فروشد.

او می گوید: "مشتریان من از همه جای دنیا می آیند، از فرانسه، ایتالیا، آمریکا، آرژانتین، اسپانیا و ژاپن."

اما بسیاری از کارشناسان هنری معتقدند که این رقص به تدریج جاذبه خود را در مصر از دست می دهد.

جامعه مصر به طور فزاینده ای مذهبی و محافظه می شود و شمار مصری هایی که معتقدند رقص شکم حرفه ای قابل احترام نیست، رو به فزونی بوده است.

یکی از عابرین مرد در خیابانی در قاهره می گوید: "من از رقص شکم خوشم نمی آید. من دوست ندارم زنان را ببینم که نیمه عریان می رقصند و بدن خود را به این شکل تکان می دهند." دوستش اضافه می کند: "حرکت بدن در رقص شکم شهوت انگیز است و به همین دلیل من دوست ندارم که تماشا کنم."

یک رهگذر مسن تر رقاص های معروف دهه شصت میلادی را به یاد می آورد و خاطرات آن روزها را شیرین توصیف می کند اما می گوید که حاضر نیست به زن یا دخترانش اجازه دهد رقص شکم انجام بدهند.

او می گوید: "من سبک قدیمی رقص شکم را می پسندم که رقاص ها بدن عریان خود خیلی کم به نمایش می گذاشتند. آنها محترم بودند نه مثل رقاص های این دوره و زمانه."

هنری پابرجا

مو گداوی، مورخ رقص، قبول دارد که رقص شکم با دورانی سخت در مصر مواجه شده است اما می گوید به این موضوع باید از جنبه درست آن نگاه کرد.

او می گوید: "دولت های مختلف و مذهب را فراموش کنید. وقتی مسیحیت و بعد از آن اسلام به این سرزمین آمد، رقصیدن تابو اجتماعی شد. اما مردم به رقصیدن ادامه دادند.برخی اوقات رقص در انظار عمومی کمتر دیده می شود اما رقص هرگز نمی میرد."

به هر حال فعلا هواداران بین المللی این رقص به زنده ماندن آن کمک می کنند.

دایانا اسپوزیتو از نیویورک به قاهره آمده است تا دلایل اقتصادی و اجتماعی کم شدن محبوبیت رقص شکم را مطالعه کند، خود به هواداری تمام عیار تبدیل شده است.

او می گوید: "اولین باری که اجرای رقص شکم را دیدم فکر کردم حرکات آن خیلی شهوت انگیز است. من تصمیم داشتم سرگرمی جدیدی را شروع کنم و رقص شکم به یک اعتیاد تبدیل شد. من در هیچ کجای دیگر دنیا ندیدم که این رقص به درستی انجام شود و به همین دلیل است که همه علاقه مندان به مصر سرازیر می شوند. قاهره پایتخت رقص شکم جهان است."