وقایع ایران در روزنامه های بریتانیا

روزنامه ایندیپندنت چاپ بریتانیا در شماره روز پنجشنبه 15 مرداد (6 اوت) نوشته است که علی رغم سوگند خوردن محمود احمدی نژاد در مجلس، فریاد مرگ بر دیکتاتور هنوز در تهران شنیده می شود.

این روزنامه می نویسد که معترضین دیروز با لباس های سیاه به نشانه عزا و یا سبز به نشانه حمایت از میر حسین موسوی، کاندیدای معترض به نتیجه انتخابات، به خیابانها آمدند و نیروهای امنیتی با باتوم، گاز اشک آور و اسپری فلفل به مقابله با آنها پرداختند.

ایندیپندنت می نویسد که رژیم ایران در قبال اعتراضات مردم اعتماد به نفس خود را از دست داده است.

به نوشته ایندیپندنت، اکنون فقط تعدادی از دانشجویان طبقه متوسط نیستندکه به از بین رفتن دموکراسی معترض اند، بلکه ایرانیان فقیرتر، ایرانیان مسن تر، شهروندان ساکن شهرستانها و "رزمندگان" جنگ ایران و عراق نیز به دلیل تقلب در انتخابات اخیر به آنان پیوسته اند.

این روزنامه می نویسد که الله اکبر گفتنهای شبانه مردم از پشت بامها نیز همچنان ادامه دارد.

به نوشته روزنامه تایمز، صحنه اطراف مجلس ایران به منطقه جنگی شبیه تر بود تا به محل استقرار نمایندگان مردم.

تایمز می نویسد مردم شعار می دادند "دولت کودتا: استعفا، استعفا" و گروهی نیز مستقیما علیه آیت الله خامنه ای و مجتبی، یکی از پسران او، شعارهای تندی می دادند.

این روزنامه می نویسد حضور سفیر بریتانیا در کنار چند سفیر دیگر کشورهای غربی در مراسم تحلیف محمود احمدی نژاد اشتباه بوده است.

به نوشته تایمز این اقدام سبب ناخشنودی ده ها هزار نفر معترض شجاع در ایران می شود که در طول دو ماه گذشته جان و آزادی خود را در خطر افکنده اند تا با کودتای دولتی که به احتمال قریب به یقین در انتخابات شکست خورده بود مقابله کنند.

روزنامه گاردین به نقل از رسانه های دولتی ایران می نویسد که بیش از 5000 نیروی امنیتی دیروز در اطراف ساختمان مجلس مستقر شده بودند و آنها با مضروب کردن معترضین، تعدادی از آنان را بازداشت کردند.

گاردین می نویسد از محاکمات نمایشی گرفته تا مراسم تحلیف، شکاف ها در ساختار جمهوری اسلامی دارند نمایان تر می شوند.

این روزنامه می نویسد حکومت می خواهد هم نمایش را کنترل کند و هم واکنش عمومی را، اما در تحمیل شرایط خود بر مردم ناموفق بوده است.

به نوشته گاردین، یک اختلاف انتخاباتی تبدیل به اختلافی شده است که اکنون زیر بنای حکومت جمهوری اسلامی را در بر گرفته است و هر چند که یک راه برون رفت می تواند یک نوع مصالحه از روی اجبار باشد، لیکن تجربه نشان می دهد که حکومت آمادگی برای مصالحه ندارد.

مطالب مرتبط