آیا روابط چین و آمریکا رو به وخامت است؟

بندر بالتیمور
Image caption جرثقیل‌های عظیم الجثه بندر بالتیمور در شرق آمریکا

در لنگرگاه بندر بالتیمور، صف های طولانی از حفاران چینی به دنبال کار، به چشم می خورد.

تعداد زیادی از جعبه های فلزی که از کشتی های حاضر در لنگرگاه تخلیه شده اند، توسط جرثقیل های عظیم الجثه به بخش انبار بندر حمل می شوند.

مارک مانتگامری، نایب رئیس اداره بندرگاه های آمریکا می گوید: "این جعبه های سبز از چین آمده اند. همانطور که می بینید، تعدادجعبه های سبز خیلی زیاد است. می شود گفت چیزی حدود ۳۰۰۰۰۰ تا در سال".

گسترده ترین و بیشترین روابط تجاری بندرگاه بالتیمور با کشور چین است. البته جای تعجب نیست. در سال جاری کشور چین توانست از آلمان پیشی بگیرد و هم اکنون بزرگترین صادر کننده جهان است.

در سال پیش، دومین شرکت خدماتی کشتی رانی و تجاری مختص به کشور چین در بندرگاه بالتیمور افتتاح شد و بر خلاف تصور آقای مانتگامری هر دو شرکت واقع در این بندرگاه در حال حاضر موفق و پا برجایند.

او می گوید با آنکه او آگاهی کامل از پیش بینی وخامت روابط میان آمریکا و چین دارد، تاکید می کند که روابط تجاری همچنان پر رونق است. آقای مانگامری می گوید، در واقع روابط تجاری بینابین آنقدر خوب است که جدیدا اداره بندرگاه های آمریکا مبلغی حدود ۱۰۰ میلیون دلار در این بندر سرمایه گذاری کرده است.

Image caption جعبه های فلزی سبز رنگی که از چین آمده است

در حال حاضر بخشی از بندرگاه به نام کانال پاناما در حال ساخت است و دست اندر کاران بر این باورند که پس از اتمام کار، کشتی های چینی سنگین تر و حجیم تری خواهند توانست در اینجا لنگر بیندازند.

منشاء اصلی اختلاف دو کشور عدم توازن تجاری است و آن که میزان صادرات چین بسیار بالاتر از واردات آن کشور است.

کسری مبادلات تجاری آمریکا با کشور چین در سال میلادی ۲۰۰۸ حدود ۲۶۶ میلیارد دلار بوده است و در سپتامبر سال ۲۰۰۹ باراک اوباما، رئیس جمهور آمریکا تعرفه جدیدی برای تایرهای وارداتی از چین معرفی کرد. چین هم در قبال صدور این تعرفه، مالیات جدیدی بر واردات مرغ و لوازم یدکی از آمریکا گذاشت.

کاخ سفید از ارزش کم پول رایج چین بسیار ناراضی است.

و امسال هم مشکلات جدیدی وارد این بحث شده است: مسئله فروش اسلحه به تایوان، حمله مجازی به وبسایت گوگل و اصرار دولت آمریکا بر اعمال تحریم های بیشتر علیه ایران.

اما سوال این است که این اصطکاک ها و تضاد ها تا چه حد جدی است؟ برای یافتن پاسخ این سوال روی آوردم به ویکتور چا، استاد امور بین الملل در مرکز تحقیقات استراتژیک و روابط بین الملل.

Image caption کانال پاناما در بندرگاه بالتیمور

آقای چا بر این باور است که دولت کنونی حاکم در کاخ سفید برخوردی متضاد با دو دولت قبلی آمریکا در قبال چین داشته است. او می گوید که دو دولت آقایان بوش و کلینتون در آغاز کار، برخوردی جدی و انعطاف ناپذیر با چین را شیوه کار خود کردند و در انتها هر دو دولت عملکردی واقع بینانه و انعطاف پذیرتری را از خود نشان دادند.

در حالی که آقای اوباما فرصت را غنیمت شمرد و در اولین سال ریاستش به دولت چین خاطر نشان کرد که چین یکی از مهمترین و اصلی ترین کشورها در دنیا است.

ولی انتظار آمریکا در قبال این رویکرد سیاسی جدید، همکاری دولت چین در ۲ مسئله مهم سیاسی بود: مشکلات با ایران و تغییرات اقلیمی. ولی چین همکاری لازم را نشان نداده است.

در داخل چین نیز بر سر مسئله تغییرات اقلیمی دو دستگی وجود دارد. برخی موافق با رشد اقتصادی بیشتر به هر قیمتی هستند و دسته ای دیگر نیز بر این باورند که چین به عنوان یک کشور ابرقدت می بایست مسئولیت خود را در بهبودی وضعیت تغییرات اقلیمی بپذیرد و سعی در کمک به دهکده جهانی داشته باشد.

آقای چا همچنین افزود که در عین حال این ۲ کشور کاملا به یکدیگر وابسته اند و آنهایی که می گویند که دولت چین می تواند قروضش را به دولت آمریکا نپردازد، در نظر ندارند که چنین عملکردی تاثیری مستقیم بر وضعیت اقتصادی چین دارد.

واقعیت ماجرا وضعیت موجود در بندرگاه بالتیمور است تا سخنان تند و تیز در راهروهای کاخ سفید.

مطالب مرتبط