شرح حال: حزب کارگر

Image caption حزب کارگر تشکیل شد تا صدای طبقه کارگر را به گوش سیاستمداران بریتانیا برساند

حزب کارگر در سال ۱۹۰۰ از درون جنبش اتحادیه کارگری بریتانیا ظهور کرد و هدف از تشکیل آن رساندن پیام طبقه کارگر این کشور به گوش سیاستمداران بود.

این حزب که در طی دهه ها شاهد تحولات زیادی در جامعه بریتانیا بوده است سرانجام تصمیم می گیرد تغییر موضع داده و حزب چپ میانه شود. حزب کارگر "جدید" در انتخابات سال ۱۹۹۷ با اکثریت آرا به قدرت رسید؛ قدرتی که تا به امروز ادامه داشته است.

حزب کارگر "جدید" در سال های پس از پیروزی چشمگیر خود همواره گفته، متعهد است بریتانیا را مدرنیزه و آن را به جامعه ای تبدیل کند که بر عدالت متکی است.

تونی بلر، نخست وزیر سابق بریتانیا در دوره هایی که صدارت را بر عهده داشته است، روشن ساخت حزب کارگر با اتحادیه های کارگری منصفانه برخورد خواهد کرد اما مزیتی برای آنها قائل نخواهد شد و این حزب از سرمایه داری به عنوان شریکی در قدرت استقبال می کند.

حزب کارگر در انتخابات سال ۲۰۰۵ نیز پیروز شد و برای سومین بار دولت را به دست گرفت. اما بعد از بالا گرفتن مخالفت های عمومی با جنگ عراق، محبوبیت حزب کارگر به شدت سقوط کرد.

حزب کارگر در سال های اخیر با چالش های بزرگی روبرو بوده است: این حزب که در انتخابات میان دوره ای چند بار شکست خورده، متهم شده است در ازای دادن لقب های رسمی پول دریافت کرده و برخی طرح هایش مانند صدور کارت شناسایی و حبس مظنونان تروریستی برای نود روز جنجال برانگیز بوده است.

حزب کارگر همچنین از سوی حزب محافظه کار که تحت رهبری دیوید کامرون جان تازه ای گرفته است، بار دیگر به چالش گرفته شده است.

در سپتامبر ۲۰۰۶ آقای بلر اعلام کرد در عرض یک سال از صدارت کناره گیری خواهد کرد و به این ترتیب بود که گوردون براون جایگزین او شد.

بعد از آن که آقای براون به رغم احیای محبوبیت حزبش در پاییز ۲۰۰۷ از برگزاری انتخابات سراسری پیش از موعد پشیمان شد، حزب کارگر در ماه مه ۲۰۰۸ با بدترین نتیجه انتخابات محلی خود در چهل سال گذشته روبرو شد.

در پی آن و همچنین به دنبال سال ها رونق مالی، رکود اقتصادی رخ داد که باعث شد دولت آقای براون به نجات بانک های بریتانیا بشتابد و کسری بودجه را بیشتر کند.

او گفت موضعش موضع "مردی جدی است که برای مشکلات جدی ساخته شده است" و دولتش "جهان را هدایت کرده است تا نظام بانکی خود را نجات دهد."

اما اخیرا شماری از وزرای آقای براون دولتش را ترک کردند چون معتقد بوده اند او شانس حزب کارگر را برای یک پیروزی دیگر کم می کند.

بحث و جدل بر سر هزینه سازی نمایندگان پارلمان در سال ۲۰۰۹ به همه احزاب ضربه زد اما محافظه کاران تلاش کرده اند، ثابت کنند این رسوایی حاصل نظام فاسدی بوده است که رهبری حزب کارگر بیش از ۱۰ سال آن را تحمل کرده و از میان نبرده است.

حزب کارگر بیم دارد که رای دهندگان خواستار تغییر باشند و این رسوایی به این خواسته آنها دامن زده باشد.

اگر حزب کارگر در پی الهام گرفتن از تاریخ است باید به شکست خود در سال ۱۹۹۲ و پیروزی جان میجر از حزب محافظه کار نگاه کند.

آقای میجر که جانشین مارگارت تاچر، رهبر دولت محافظه کار وقت شده بود، توانست به رغم رکود اقتصادی این حزب را برای دور چهارم حزب حاکم در بریتانیا کند.