معرفی احزاب کوچکتر در بریتانیا

حزب وحدت طلب دموکراتیک، "دی یو پی"

 ایان پیسلی
Image caption بعد از کنار رفتن ایان پیسلی، رهبر حزب "دی یو پی" که سمت وزیر اول دولت محلی ایرلند شمالی را نیز بر عهده داشت، پیتر رابینسون رهبر حزب شد

برای سه دهه خیلی طبیعی بود که این حزب صدای اعتراض وحدت طلبان ایرلند شمالی باشد که خارج از گود فعالیت های سیاسی، دستگاه حکومتی یا حزب وحدت طلبان آلستر را به چالش گرفته بودند.

اما از سال ۲۰۰۷، که این حزب در حرکتی بی سابقه پذیرفت قدرت را با شین فین، شاخه سیاسی ارتش سری جمهوریخواه ایرلند شمالی شریک شود، وحدت طلبان دموکراتیک به بخشی از دولت تبدیل شده اند. حزب وحدت طلب دموکراتیک مانند هر حزب دولتی دیگر، مورد ستایش و انتقاد بوده است.

حزب وحدت طلب دموکراتیک از اختلاف نظر فزاینده ای که میان وحدت طلبان بر سر تقسیم قدرت رخ داد و ناکامی آی آر ای (ارتش سری جمهوریخواه ایرلند شمالی) در اجرای توافق خلع سلاح، سود برد و در انتخابات مجلس ایرلند شمالی در سال ۲۰۰۳ از وحدت طلبان آلستر پیشی گرفت.

این حزب بر همین دستاورد تکیه زد و در انتخابات پارلمانی بریتانیا در سال ۲۰۰۵ توانست ۹ کرسی را از آن خود کند.

بعد از کنار رفتن ایان پیسلی، رهبر حزب که سمت وزیر اول دولت محلی ایرلند شمالی را نیز بر عهده داشت، پیتر رابینسون، که در آن سال (۲۰۰۸)، نماینده بلفاست شرقی در پارلمان بریتانیا بود، رهبر حزب شد.

سال ۲۰۱۰ برای آقای رابینسون شروع خوبی نداشت. به دنبال رسوا شدن برخی از نمایندگان پارلمان بریتانیا و برخی از وزرای دولتی در مورد هزینه سازی ها، که دامنگیر این حزب نیز شد، او نه تنها از سوی شین فین تحت فشار سیاسی قرار گرفت، بلکه رسوایی خانوادگی نیز باعث شد خبرهایی نه چندان خوشایند در باره او و همسرش در رسانه ها منعکس شود.

حزب شین فین، شاخه سیاسی ارتش سری جمهوریخواه ایرلند

شین فین در انتخابات اروپا در سال ۲۰۰۹ بزرگترین حزب ایرلند شمالی شد.

موقعیت برتر این حزب، که ۲۶ درصد آرا به دست آورد، عمدتا به دلیل اختلاف و شکاف در وحدت طلبی بود.

اما شکی نیست که شین فین - بزرگترین حزب ملی گرا از سال ۲۰۰۱ به این سو - قصد دارد این منزلت را در انتخابات سراسری بریتانیا حفظ کند.

Image caption نمایندگان شین فین در جلسات پارلمان بریتانیا در لندن شرکت نمی کنند

این اولین انتخابات سراسری در بریتانیاست که شین فین به رغم منحل شدن آی آر ای در آن شرکت می کند.

آی آر ای، که مانند شین فین به دنبال تشکیل یک جمهوری مستقل ایرلند بوده است، کمی پس از انتخابات سال ۲۰۰۵ فعالیت خود را متوقف کرد.

شین فین در آن سال پنج کرسی پارلمان را به دست آورد و در انتخابات قریب الوقوع نیز تلاش خواهد کرد آنها را حفظ کند.

جری آدامز، رهبر شین فین و نماینده بلفاست غربی در پارلمان، مطمئن ترین کرسی در ایرلند شمالی را در اختیار دارد. او در انتخابات قبلی نزدیک به هفتاد درصد از آرا را کسب کرد.

البته در این دور از انتخابات سراسری، بحث اصلی این است که اکثریتی که شین فین به دست خواهد آورد تا چه حد بزرگ خواهد بود.

شین فین به سیاست "غیبت" ادامه خواهد داد و همچون گذشته در جلسات پارلمانی که در لندن برگزار می شود، شرکت نخواهد کرد.

چون این حزب در پارلمان حاضر نمی شود، نمایندگانش نیز حقوقی از پارلمان دریافت نمی کنند. با این حال نام شین فین هم در رسوایی هزینه سازی سال گذشته ظاهر شد. رسانه ها افشا کردند که نمایندگان پارلمان از حزب شین فین برای شمار معدودی از سفرهای کاری که به لندن داشته اند دهها هزار پوند قبض ارائه کرده و پول دریافت کرده اند.

اگر نتیجه انتخابات پارلمان بریتانیا منجر به تشکیل پارلمانی "معلق" شود، انتقاد از غیبت شین فین مهمتر خواهد شد.

حزب احترام (ریسپکت)

ائتلاف ریسپکت به دنبال بزرگترین تظاهرات ضد جنگ در تاریخ بریتانیا شکل گرفت.

گروه های چپ که سال ها در تلاش بودند در نتیجه رای گیری های انتخاباتی تاثیرگذار باشند، در جریان اعتراضات (سال ۲۰۰۳)، به حرکت درآمدند. در آن سال حدود یک میلیون نفر از مردم در مخالفت با حمله به عراق به خیابان های لندن سرازیر شدند.

Image caption جورج گالووی تنها نماینده حزب ریسپکت در پارلمان بریتانیا است

برگزاری این تظاهرات باعث شد که فعالان سیاسی چپ تحت شعار "جنگ را متوقف کنیم"، برای اولین بار با یکدیگر و همچنین اعضای سازمان های اسلامی در بریتانیا از بسیاری جهات، همرزم شوند.

آنها مسائل خاص جناح چپ را کنار گذاشتند و آرمان های مشترک پیدا کردند که در سال ۲۰۰۴ منجر به تشکیل حزب ریسپکت (احترام) - ائتلاف وحدت شد.

ریسپکت (Respect)، کلمه ای اختصاری است و از اولین حروف کلمات احترام (respect)، تساوی (equality)، سوسیالیسم (socialism)، صلح (peace)، محیط زیست (environment)، اجتماع (community) و جانبداری از اتحادیه های کارگری (trade unionism)، ساخته شده است.

اغلب تصور شده است که این حزب را جورج گالووی، نماینده پارلمان بریتانیا که سابق بر این عضو حزب کارگر و اظهاراتش خبرساز و جنجال برانگیز بوده است، تشکیل داده است اما ریسپکت را در واقع جورج مونیبوت، مقاله نویس روزنامه بریتانیایی گاردین و سلما یعقوب، رئیس "ائتلاف جنگ را متوقف کنیم شهر برمینگهام"، بنیان گذاشتند.

البته آقای مونیبوت به دلیل اختلاف نظرهای حزبی، ریسپکت را ترک کرد.

در سال ۲۰۰۷ ریسپکت دو شاخه شد: آقای گالووی و هواداران او به یک سو و اعضای حزب "کارگران سوسیالیست" به سوی دیگر رفتند.

دو گروه، ماهها در جدل بودند که کدام یک لایق حفظ نام ریسپکت است. بعد از رسیدن به توافق، اکنون گروه طرفدار آقای گالووی است که حزب ریسپکت خوانده می شود.

حزب ملی بریتانیا، "بی ان پی"

این حزب در سال ۱۹۸۲ توسط جان تیندال، یکی از بنیانگذاران "جبهه ملی"، حزبی راست گرا و افراطی، تاسیس شد.

او رهبری حزب ملی بریتانیا را تا سال ۱۹۹۲ بر عهده داشت و در سال ۲۰۰۵ درگذشت.

Image caption در ماه ژوئن ۲۰۰۹ حزب ملی بریتانیا توانست با نزدیک به یک میلیون رای، دو کرسی را در پارلمان اروپا از آن خود کند

نیک گریفین، جانشین او، فارغ التحصیل دانشگاه معتبر و معروف کمبریج است. آقای گریفین سی سال است که برای آرمان های سیاسی جناح راست تندرو در بریتانیا مبارزه می کند.

تا سال ۲۰۰۱، این حزب طرفدار بازگرداندن اجباری غیر سفیدپوست ها به زادگاهشان بود. در حال حاضر هم حامی توقف فوری همه مهاجرت هاست و می گوید مهاجرهای قانونی و شهروندان بریتانیایی که اصالتا غیر بریتانیایی هستند، نیز باید داوطلبانه به کشور زادگاه خود بازگردند.

اما کمیساریای مساوات حقوق و حقوق بشر بریتانیا موفق شد در ماه فوریه دادگاه را متقاعد کند که ماده ای از اساسنامه این حزب که می گفت غیرسفید پوست ها نمی توانند عضو بی ان پی شوند، غیرقانونی است.

تا گذشته ای نه چندان دور، بی ان پی در انتخابات کمتر موفق بود.

در انتخابات سراسری سال ۱۹۹۷، که تونی بلر نخست وزیر شد، با آنکه ۵۵ نامزد برای شرکت در رقابت ها معرفی کرد، فقط توانست ۳۵ هزار رای کسب کند و چهار سال بعد در انتخابات سراسری ۲۰۰۱ این رقم را به ۴۷ هزار رساند.

بی ان پی در انتخابات سراسری ۲۰۰۵ برای کسب ۱۱۹ کرسی جنگید و با این که آمار آرای آن کمی بالاتر رفته بود، نتوانست حتی یک کرسی را به دست آورد.

اما بزرگترین اتفاق انتخاباتی برای بی ان پی در ماه ژوئن ۲۰۰۹ رخ داد که این حزب توانست با نزدیک به یک میلیون رای، دو کرسی را در پارلمان اروپا از آن خود کند.

این پیروزی موقعیت سیاسی بی ان پی را در سطح ملی بریتانیا برجسته کرد.

آقای گریفین می گوید سایت اینترنتی این حزب پربیننده ترین سایت در سراسر بریتانیاست.

دیگر احزاب کوچک شرکت کننده در انتخابات سراسری بریتانیا:

حزب سبز، حزب استقلال بریتانیا (یو کی آی پی)، حزب وحدت طلبان آلستر (یو سی یو)، حزب سی دی ال پی، حزب پلد چیمرو، حزب اس ان پی، حزب ائتلاف، حزب وحدت طلب پیشرو، حزب دموکرات های انگلیسی، حزب صدای وحدت طلبان سنتی.