شرح حال: حزب محافظه کار

دیوید کامرون
Image caption دیوید کامرون تلاش داشته وجهه حزب محافظه کار را به حزبی دوستانه تر تبدیل کند

حزب محافظه کار می تواند ادعا کند که قدیمی ترین حزب سیاسی در اروپاست.

در قرن هفدهم، پیروان تفکر سیاسی محافظه کار (توری ها)، از سلطنت حمایت می کردند و معتقد بودند سلطنت می تواند عملکرد پارلمان و مخالفان سیاسی را زیر نظر داشته باشد.

از ابتدای قرن بیستم تا اواخر آن، احزاب محافظه کار و کارگر در دوره هایی قدرت را در دست داشتند اما مارگارت تاچر، اولین نخست وزیر زن در بریتانیا بود که توانست با پیروزی خود در سال ۱۹۷۹، دورانی از موفقیت های فوق العاده را برای محافظه کاران به ارمغان آورد.

خانم تاچر اتحادیه های کارگری را به چالش گرفت و بسیاری از صنایع ملی را خصوصی سازی کرد.

اعتصاب معروف معدن چیان مظهر شکاف تلخ در داخل بریتانیا شد اما در خارج از این کشور بر شان خانم تاچر افزوده می شد.

موفقیت دولت محافظه کار در بیرون راندن ارتش آرژانتین از فالکلند و "ضربه فنی" کردن رهبران مختلف اروپایی، باعث شد خانم تاچر به "زن آهنین" شهرت یابد.

اما خانم تاچر در داخل حزبش بدون دشمن نبود و همین افراد در پایان دوره صدارتش باعث شدند او کنار گذاشته شود؛ اعضای حزب محافظه کار جان میجر را به جای خانم تاچر انتخاب کردند.

آقای میجر به عنوان نخست وزیر بریتانیا توانست در انتخابات سال ۱۹۹۲، محافظه کاران را برای چهارمین دور متوالی در قدرت نگه دارد. اما او رهبری حزبی را به دست گرفته بود که به طور فزاینده ای بر سر جایگاه و موقعیت بریتانیا در اروپا گرفتار اختلاف نظر بود.

در سال ۱۹۹۵ آقای میجر از مقام رهبری حزب استعفا داد و به مخالفان خود در داخل این حزب گفت "سر سازگاری داشته باشند یا این که سکوت کنند." او در انتخابات رهبری حزب پیروز شد اما کدورت به قوت خودش باقی بود.

در این زمان حزب محافظه کار درگیر بحران شد. در حالی که آقای میجر "بازگشت به اساس و پایه حزب محافظه کار" را به اجرا می گذاشت، مطبوعات هر روز در باره نمایندگان و وزرای محافظه کار، که زندگی خصوصی آنها با ارزش های اخلاقی این حزب انطباق چندانی نداشت، افشاگری می کردند.

وقتی در سال ۱۹۹۷ موعد برگزاری انتخابات سراسری فرا رسید، حزب محافظه کار شکست بزرگی خورد و موقعیتش در صحنه سیاسی بریتانیا به شدت ضعیف شد.

به دنبال روی کار آمدن دولت تونی بلر از حزب کارگر و تا سال ۲۰۰۵، رهبری حزب محافظه کار چند بار تغییر کرد.

دیوید کامرون، ۳۹ ساله، رهبری حزب را بر عهده گرفت و اعلام کرد تصمیم دارد به این حزب وجهه ای جدید بدهد - حزبی که بنا به تعریف او رویکرد سبزتر و دوستانه تر دارد و نسبت به نیازها و طرز تفکر یک شهروند بریتانیایی که به طبقه متوسط و معمولی جامعه تعلق دارد، آگاه تر است.

تلاش او برای جذب رای زنان و جوانان بریتانیایی ثمربخش بود و محبوبیت حزب محافظه کار در نظرسنجی ها به تدریج بالا رفت. بیش از یک دهه بود که محبوبیت حزب محافظه از حزب کارگر به طور پیوسته بالاتر نرفته بود اما با تلاش های دیوید کامرون این اتفاق افتاد.

با این که کناره گیری تونی بلر و به قدرت رسیدن گوردون براون در سال ۲۰۰۷ باعث شد محبوبیت حزب کارگر موقتا اوج بگیرد، منصرف شدن نخست وزیر جدید از برگزاری انتخابات سراسری پیش از موعد باعث شد وضعیت معکوس شود و محافظه کارها بار دیگر در نظرسنجی ها پیشی بگیرند.

این وضعیت تقریبا تا کنون ادامه داشته است.

بنا به نتیجه برخی نظرسنجی ها، به رغم رسوایی مربوط به هزینه های نمایندگان پارلمان بریتانیا که در آن افرادی از حزب محافظه کار نیز بودند و حمله حزب کارگر به شخص دیوید کامرون به دلیل برخوردار بودن از یک زندگی مرفه در دوران کودکی، محبوبیت اخیر حزب محافظه کار به قوت خود باقی است.

البته بحران و رکود اقتصادی، به تغییر لحن آقای کامرون انجامیده است.

در حالی که رهبر حزب محافظه کار تلاش داشته رای دهندگان را متقاعد کند حزبش بهترین گزینه برای اداره بریتانیا در دوره بهبود اقتصادی است، او "خوشبینی" را که در ابتدای مبارزات انتخاباتی ابراز می کرد، با نگرشی جدی تر جایگزین کرده است.

حزب محاظه کار امیدوار است وقتی رای دهندگان به پای صندوق های رای می روند، شعار این حزب ("سالی برای تغییر") را انتخاب کنند و باعث شوند محافظه کاران سرانجام پس از مدت زمانی طولانی (در عصر مدرن طولانی ترین دوران)، بار دیگر بر مسند قدرت بنشینند.