آیا مسیحیان بریتانیا انتخابات را دگرگون خواهند کرد؟

آلیستر کمپبل سخنگو و مشاور تونی بلر، نخست وزیر سابق بریتانیا زمانی گفته بود جناب نخست وزیر در صحبت با رسانه‌ها یادی از خدا نکرد.

در پروژه حزب "کارگر جدید" به رهبری تونی بلر، اظهار نظرهای مذهبی از ترس به مخاطره افکندن حمایت سیاسی گسترده به حداقل رسیده بود.

گفته‌ کمپبل به سادگی نشان می‌دهد که عموما مسیحیت چگونه در وست مینستر (پارلمان بریتانیا) مورد التفات قرار می‌گیرد. یادآوری صریح مذهب همواره به نوعی "غیر انگلیسی" و تا حدی "آمریکایی" و باعث دلسردی رای‌دهندگان تلقی شده است.

ولی اگر جدال بر سر تنها چند رای بیشتر باشد، آیا نامزدها در یک رقابت نزدیک و شانه به شانه انتخاباتی بر سر تصاحب چند کرسی تعیین کننده، در مورد اعتقاداتشان کمی صریح‌تر خواهند بود؟

جی جان، کشیش برجسته انجیلی که می‌خواهد مسیحیان از نظر سیاسی بیشتر در عرصه حضور داشته باشند، پیروان خود را به شناسایی بهترین کاندیدای محلی خود مجاب می‌کند.

او می‌ گوید: "باید از خود سوال کنیم آیا آنها اصولا به ارزش‌های اخلاقی پایبند هستند یا تنها به خاطر کسب محبوبیت با جماعت همرنگ می‌شوند. آیا براستی کاندیداها، ایدئولوژی حزب خود را مافوق همه چیز درنظر می‌گیرند؟ آیا حاضر خواهند بود که به خاطر مسائل اخلاقی رایی بر خلاف خط مشی حزب متبوع خود دهند؟ آیا به اهداف بزرگ می‌اندیشند یا این که تنها به موضوعات روزمره و پیش‌ پا‌افتاده علاقه‌مندند؟ شاید اساسا باید از خود بپرسیم این کاندیداها برای نیل به چه هدفی در انتخاب شدن می‌کوشند؛ نفع شخصی خود یا منافع دیگران؟"

تبادل آزاد

مفهوم گفته‌ کشیش جان این است که برای جلب رضایت یک رای‌دهنده‌ مسیحی، کاندیداها باید به اخلاقیات، منزلتی مافوق حزب دهند. ارزش انتخاباتی این گفته برای اعضای آینده پارلمان چیست؟

جمیز پانتون، مدرس علوم سیاسی دانشگاه آکسفورد می گوید: "ما درجامعه‌ای زندگی می‌کنیم که تبادل آزاد نظرات در آن امکان پذیر است. در این مورد خاص، مشخصا رهبران کلیسا تمایل دارند در شکل‌گیری نقطه‌ نظرات اعضای خود دخیل باشند."

او می‌افزاید: "به نظر من این موضوع از نظر آماری یک پدیده‌ منحصر به انتخابات نیست. افرادی که معتقدند اندیشه‌های مسیحی در چگونگی انتخاب آنها نقش حیاتی‌ و تعیین کننده‌ای دارند، کم شمارند. اما احتمالا این نکته هنگامی که نزاع بر سر تصاحب یک کرسی تعیین کننده‌ در حمایت از یک سازمان سیاسی مسیحی ا‌ست اهمیت بیشتری می‌یابد."

در ایالات متحده، مذهب سهم بزرگی در سازمان دهی و تامین منابع مالی احزاب دارد .در بریتانیا این نفوذ به مراتب کمتر است. کشیش جان اعتقاد دارد که این نکته ، وحی منزل نیست و می‌تواند تغییریابد.

Image caption لرد کری اسقف اعظم سابق کلیسای کانتربری از سیاستمداران خواسته تا به باورهای مسیحیان احترام بگذارند

بیانیه سال ۲۰۱۰ وست مینستر که به امضای لرد کری اسقف اعظم سابق کلیسای کانتربری و کاردینال اوبراین رهبر کاتولیک‌های اسکاتلند رسید، حاوی توصیه مهمی برای حدود یک دهم جمعیت بریتانیاست که گمان می‌رود هر هفته در کلیسا حضور به هم می‌رسانند.

"مسیحیان باید اطمینان یابند که آزادی مذهب و عمل به باورهای دینی به صراحت از دخالت دولت و سایر تهدیدها مصون هستند. آنها نباید توسط هیچ مقام سیاسی یا فرهنگی به سکوت یا مسامحه فراخوانده شوند."

این بیانیه ادامه می‌دهد:" ما انتظار داریم همه کسانی که در راس رهبری بریتانیا هستند و یا نفوذ و مسئولیتی دارند، ملتزم به احترام، حمایت و دفاع از حقوق مسیحیانی باشند که بر ایمان خود راسخ‌ هستند و بنابر باورهای مسیحی خود عمل می‌کنند."

وب سایت منتشر کننده این بیانیه، رای‌دهندگان را به ارسال ایمیل به نامزدهای انتخابات پارلمان و پرسش درباره نقطه نظرات آنها تشویق می‌کند. بیش از ۳۰ هزار نفر از این بیانیه حمایت کرده اند.

پل وولی، مدیر اتاق فکر مسیحی"تئوس" می‌گوید: "رقابت انتخاباتی به نظر بسیار تنگاتنگ می‌آید. این موضوع، این پرسش را که آیا مسیحیان می‌توانند بر سرنوشت انتخابات تاثیر بگذارند، قابل تامل می‌کند."

او می‌افزاید: "نظر عمومی این ا‌ست که مردم بریتانیا در حال غیرمذهبی‌تر شدن هستند، با این وجود احزاب در تلاش برای نزدیکی به سازمانها و جوامع مذهبی بسیار کوشیده‌اند."

دعوت دیوید کامرون، رهبر حزب محافظه کار به ایجاد یک "جامعه بزرگ" که به معنی همکاری دولت با گروه‌‌های مذهبی و داوطلب است، مثال خوبی برای این تلاش است.

گوردون براون، نخست وزیر بریتانیا هم بارها در سخنرانی های خود به مانند پدر روحانی خود به "معیارهای اخلاقی" اشاره کرده است.

پل وولی می‌گوید: "سال گذشته تحقیقی را انجام دادیم که در آن سخنرانی‌های گوردون براون و سایر سیاستمداران از نقطه نظر میزان استفاده آنها از عبارات مذهبی و انجیلی مورد مطالعه قرار گرفت."

Image caption گوردون براون مشخصا سعی‌کرده که درسخنرانی‌ های خود از کنایات مذهبی استفاده کند

"گوردون براون مشخصا سعی‌کرده بود که درسخنرانی‌اش از کنایات مذهبی استفاده کند. همین‌طور دیوید کامرون هم از عباراتی استفاده کرده‌ که به وضوح دارای لحن و کنایات انجیلی است."

وولی می‌افزاید: "منظورم این است که اکنون سیاست‌مداران درلفاظی‌هایشان بیش از قبل مذهبی هستند. هارولد ویلسون، نخست وزیر پیشین بریتانیا بسیاری از کلمات را از متن سخنرانی‌هایش حذف می کرد. او نمی‌خواست مردم گمان کنند او از مذهب استفاده می کند. امروزه ما به وضوح و بیش از پیش به سیاستمدارانی برمی‌خوریم که تمایل به شرکت در کلیساها یا جشن‌ها و مناسب‌های مسیحی دارند."

در واقع احزاب عمده سعی کرده اند تا آرای مذهبی ها را از آن خود کنند.

زئو دیکسون، رییس انجمن لیبرال دموکرات مسیحی می‌گوید: " اگر کاندیدایی داشته باشید که مسیحی معتقدی باشد باید به کلیساها بروید تا از مردم بخواهید به او رای دهند."

او همچنین می‌گوید: "تفاوت جایی خود را نشان می‌دهد که صحبت بر سر تصاحب یک کرسی تعیین کننده باشد. مردم باید بکوشند کسی را انتخاب کنند که بهترین عضو پارلمان در منطقه‌ آن‌ها باشد ، فارغ از این که عضو چه حزبی است. ما نباید از این موضوع ملی منحرف شویم. ما حتما برای جلب آرای مسیحیان در حوزه‌های انتخاباتی به نفع خودمان تلاش خواهیم کرد."

جلسات معرفی نامزدها اغلب در سالن کلیساها برگزار می شود. استفان بیرز، عضو جنبش سوسیالیست مسیحی می گوید: "هر کسی می‌تواند بیاید. اما ظاهرا تعداد کمی از مسیحیان در میان مخاطبان می‌نشینند." او می افزاید: "گروه‌هایی مانند ما سعی می‌کنند سیاست ها را تحت تاثیر قرار دهند. رای دهندگان باید احزاب را به طورعام در نظر بگیرند و به کل ساختار سیاسی نگاه کنند."

الیزابت بریج، رییس انجمن محافظه کاران مسیحی اعتقاد دارد که تعداد کم شرکت کنندگان انتخابات به این معنی ا‌ست که مسیحیان نقش مهمی در این زمینه بازی می‌کنند. او می گوید بیش از ۸۰ درصد رای دهندگان مسیحی، در انتخابات شرکت می کنند.

سیاست آمرانه

خانم بریج می‌گوید: "این نکته می‌تواند تاثیر به سزایی بگذارد. به همین دلیل صندلی‌های کلیسا به شدت مورد اقبال کاندیداها هستند. در این بزنگاه و با توجه به رسوایی مالی اخیر نمایندگان پارلمان بریتانیا، مسیحیان نگران این هستند که چه کسانی وارد این عرصه خواهند شد و تا چه حد در گفته‌هایشان صادق‌اند وشخصیتشان چگونه است. ممکن است با نظرات کاندیداها مخالف باشند اما اگر شخصیتشان مورد پسند باشد ممکن است است رای‌شان نافذ باشد. "

Image caption نیک کلگ، رهبر حزب لیبرال دموکرات معمولا در جلساتی که در کلیساها برگزار می شود، شرکت می کند

اگرچه سیاستمداران عالی رتبه کمتر به خدا اشاره می‌کنند اما کلماتی مانند "بی خدایی" و "لا ادری (شکاکیت)" در وست مینستر به نوعی تابو تلقی می‌شوند.

این نکته باعث شگفتی‌ شد که اندکی پس از آن ‌که در سال ۲۰۰۷ نیک کلگ به رهبری حزب لیبرال دموکرات انتخاب شد، در جواب سوال " آیا به خدا اعتقاد دارد؟" پاسخ داد: "نه".

او گفته خود را بعدا به این شکل تصحیح کرد که باورهایی دارد اما به آن عمل نمی کند ولی به کسانی که معتقد هستند، احترام زیادی می‌گذارد. او حتی افزود که همسرش کاتولیک است و فرزندانشان تحت این تعالیم پرورش یافته‌اند.

آقای وولی از "تئوس" می‌گوید: " به نظر من اثر اصلی گفته‌های آقای کلگ این بود که مردم از او به خاطر صراحت لهجه‌اش ممنون باشند. مردم از آدمهای متظاهر خوششان نمی‌آید. با این وجود آقای کلگ احساس کرد که باید گفته‌هایش را تصحیح کند. نکته دراین جاست که شما تا هنگامی که اجباری نداشته باشید این کار را نمی‌کنید. او سعی کرد که به مردم اطمینان ببخشد."

احزاب بر اساس طبیعتشان، با داشتن اعضایی که گاه عقاید متفاوتی دارند، گستره وسیعی از هم‌پیمانان را در بر می‌گیرند. مصلحت در عرصه سیاسی بریتانیا حکم می کند که برای موفقیت قواعدی را جاری نماید که حامیان بالقوه‌ کمتری را دچار تزلزل کند.

نسبیت اخلاقی

در طول چند سال گذشته، احزاب سیاسی مبتنی بر مذهب به وضوح سعی در مصالحه و کسب جایگاه رفیع‌تر در انتخابات کرده اند.

سخنگوی جمعیت اتحاد مسیحی که ۱۷ کاندیدای عمومی انتخاباتی ارائه کرده است، می‌گوید: "احزاب بزرگ اهداف کلان را دنبال می‌کنند و سعی می‌کنند که وسیع‌ترین طیف را زیر پوشش خود قرار دهند. این سیاست متعلق به قرن گذشته است. ما سیاست فردا را پایه‌ریزی می‌کنیم."

او می افزاید: "نوعی نسبیت اخلاقی مورد توافق همه درسیاست بریتانیا وجود دارد. اگر بخواهیم ازاهداف کلان دور شویم باید از قطب‌نمای اخلاقیات برای عدم انحراف از مسیر درست استفاده کنیم."

سخنگوی این جمعیت می‌گوید: "ثابت شده که سیاست‌گذاری‌هایی نظیر کاهش فقر شهری، کاهش سود بانکی و کمک مالی به پدران و مادرانی که پرورش فرزندانشان را به بازگشت به سر کار ترجیح می‌دهند، مورد اقبال عمومی بیشتری هستند."

جورج هارگریوز، رهبر حزب مسیحی بریتانیا می‌گوید: "اکثر کاندیداهای انتخابات عمومی بر سر کرسی‌هایی با هم رقابت می کنند که حاشیه امنی ندارد، ما می‌توانیم اثر به سزایی در تعیین کسی که بر صندلی قدرت تکیه می زند داشته باشیم. کافی ا‌ست در انتخاب محتوای پیغاممان دقت کنیم. می‌توانیم در مذمت رقبایمان بگوییم "مرده‌شور هردوی‌تان را ببرد"، یا این که مثلا "مرده‌شور یکی از شما را ببرد" و یا نه، می‌توانیم چیزی در مورد رقبایمان نگوییم و تنها حرف خودمان را بزنیم."

"ما به کلیت کاندیداهای احزاب نگاه می‌کنیم تا ببنیم به دنبال چه هستند. این مفهوم دموکراسی در عمل است."

این احزاب، مسیحیان را تشویق می‌کنند که از دریچه اعتقادات خود به سیاست بنگرند. اگر این نکته در نتایج انتخابات ششم ماه مه موثر باشد آن وقت دیگر یاد خدا کردن در سیاست بریتانیا یک امر نادر نخواهد بود.