انتخابات بریتانیا؛ به دنبال دولتی پاسخگو و رهبری متعهد

دیوید کامرون، نیک کلگ، گوردون براون

انتخابات بریتانیا در اکثر اوقات خیلی ساده پیش می رود و معمولا به مبارزه ای میان دو حزب عمده و حاکم بر عرصه سیاست کشور، یعنی حزب کارگر و حزب محافظه کار خلاصه می شود.

اما ظاهرا انتخابات سال ۲۰۱۰ بریتانیا قرار است به هیجان انگیزی انتخابات ریاست جمهوری ایران در ژوئن سال ۲۰۰۹ باشد. این بار نمی توان از رقابت میان دو رقیب صحبت کرد، و مانند انتخابات ایران، نتیجه تا حد زیادی نا مشخص است.

در شرایط فعلی حزب سوم، یعنی حزب لیبرال دموکرات، فاصله کمی با دو حزب بزرگتر دارد، و به لطف مناظره های میان کاندیدا های مقام نخست وزیری (یا همان رهبران احزاب)، پوشش رسانه ای زیادی به خود جلب کرده و توجه رأی دهندگان زیادی به خبرگی نیک کلِگ، رهبر جوان و پر تحرکشان، معطوف شده است. او به نسبت کسی که چهار هفته پیش برای شهروندان عادی بریتانیا ناشناخته بود، بسیار خوب عمل کرده و حالا اسمش سر زبان هاست.

Image caption نیک کلگ چهار هفته پیش برای شهروندان عادی بریتانیا ناشناخته بود

این شهرت پیروزی حزبش در انتخابات را تضمین نمی کند؛ ولی فایده اش این است که احتمالا برای همیشه قالب سیستم دو حزبی را می شکند، چرا که لیبرال دموکرات ها در حال محکم کردن پایگاه انتخاباتی شان هستند، و کم کم نقش بزرگتری در دستگاه حکومتی - و کلا در سیاست ملی – ایفا می کنند.

نتیجه دیگر این انتخابات می تواند روشن تر شدن چهره احزاب اقلیت – از حزب استقلال ملی گرفته تا حزب ملی گرای بریتانیا – باشد، زیرا یک پارلمان معلق، احزاب حاشیه ای را هم وارد بازی می کند، چرا که احزاب بزرگتر برای تشکیل دولت جدید نیازمند جلب حمایت احزاب کوچکتر خواهند بود. ولی احتمال داده نمی شود به این زودی ها حزب ملی گرای بریتانیا وارد دولت شود، و یا حزب استقلال بریتانیا موفق شود بریتانیا را اتحادیه اروپا خارج کند!

نتیجه انتخابات پیشِ رو بسیار مهم است، زیرا احزاب مختلف در مورد نحوه سر وسامان دادن به مشکلات حاد اقتصادی و اجتماعی کشور، و همچنین بر سر بحران هویت موجود میان ملل شکل دهنده بریتانیا (اسکاتلندی ها، ولزی ها و ایرلندی ها)، و نیز میان جوامع مهاجر حاضر در آن با هم تفاوت دارند.

بنا براین، نتیجه این انتخابات برای همه شهروندان مهم است و احتمالا به همین دلیل است که ۵۰۰ هزار نفر دیگر هم از زمان برگزاری اولین مناظره میان کاندیداهای پست نخست وزیری برای شرکت در انتخابات ثبت نام کرده اند. رأی دهندگان حالا کاملا از گزینه های پیش رویشان، و تصمیماتی که نمایندگانشان در پارلمان باید بگیرند، آگاهند.

این انتخابات راهی برای فردایی بهتر و دموکراتیک تر، با دولتی پاسخگو تر و یک رهبری متعهد تر است، که اینها همان گزینه هایی است که در ژوئن ۲۰۰۹ برابر رأی دهندگان ایرانی قرار گرفت.

نتیجه انتخابات ماه مه بریتانیا بر شکل سیستم سیاسی کشور تأثیر خواهد داشت، و سرعت اصلاحات اقتصادی در کشور را مشخص خواهد کرد، و همچنین بر سیاست های دفاعی و امنیتی بریتانیا هم تأثیر گذار خواهد بود.

روزهای مهمی در پیش است و در آخر کار رأی دهندگان باید از بین گزینه هایی روشن انتخاب کنند. فرآیند انتخابات عاری از هرگونه تقلب و دستکاری، و شفاف و مبتنی بر اعتماد است، و این تنها به تقویت سنن و رسوم دموکراتیک در این کشور منجر خواهد شد.

نهایت قضیه روشن است؛ دموکراسی های اروپایی با خصوصیات منحصر بفردشان، کماکان رو به ترقی حرکت می کنند، چون هدف از انتخابات، ارائه گزینه هایی روشن به شهروندان است.

از طریق این فرآیند است که دولت ها در این کشورها از مشروعیت برخوردارند، هر چند که میزان مشارکت در انتخابات نسبتا پایین است.

در بریتانیا، وقتی مردم حقشان را اِعمال می کنند، از سیستم انتظار دارند به نظرشان احترام بگذارد. این مسأله در بطن یک سیستم دموکراتیک مورد احترام همگان است و بسیاری از کشورهای جهان سعی می کنند از آن الگو بگیرند. و دلیل این الگو برداری این است که به فکر صلاح شهروندانشان، و نیز ثبات سیستم سیاسی شان در دراز مدت هستند. دموکراسی ها، یک نظام سیاسی هیجان انگیز و نوآورانه برای مشاهده و مطالعه هستند؛ چه بهتر که در آنها مشارکت هم بکنیم!