چین و معمای کره شمالی

رهبران چین، ژاپن و کره جنوبی
Image caption آقای ون (راست) خواهان پرهیز از بی ثباتی در شبه جزیره کره است

در پایان یک کنفرانس خبری بین لی میونگ باک رئیس جمهور کره جنوبی، یوکیو هاتویاما نخست وزیر ژاپن و ون جیابائو نخست وزیر چین، بسیاری در اینجا انتظار داشتند آقای ون از کره شمالی که متهم به غرق کردن ناوچه کره جنوبی است انتقاد کند.

یا حداقل امیدوار بودند که بطور علنی از تحقیقات بین المللی که کره شمالی را مسئول این حادثه اعلام کرده حمایت کند.

اما آقای ون خودداری کرد. او به خانواده های 46 ملوان کره جنوبی که کشته شدند تسلیت گفت، خواستار خویشتنداری همه طرفها شد و نسبت به تبعات هولناک جنگ هشدار داد.

کره شمالی تحت الحمایه چین است و آقای ون حاضر نیست بطور علنی این کشور را محکوم کند.

این روزها چین مشتاق است در دنیا بعنوان قدرتی بزرگ، جدی، مسئول و قابل اعتماد شناخته شود.

با این وجود از کشوری حمایت می کند که همواره به اقدامات غیرقانونی متهم می شود.

اما اگر شما از منظر پکن به اوضاع نگاه کنید، همه چیز قدری متفاوت است.

بنظر می رسد که اگر چین می توانست به راحتی کره شمالی و رهبر عجیب آن کیم جونگ ایل (یا همانطور که مردمش به او می گویند "رهبر عزیز") را کنار بگذارد، بطور قطع چنین می کرد.

درک دلیل حمله یکی از زیردریایی های او به ناوچه کره جنوبی در آبهای کره جنوبی بسیار دشوار است. اما بیشتر کارشناسان در اینجا و در غرب می گویند دستور این حمله باید از راس قدرت یا مقامی نزدیک به آن آمده باشد.

کره شمالی همگروه خوبی برای چین نیست.

فرض کنید که ون جیابائو از این نشست سران بیرون می آمد و در برابر رسانه های جهانی کره شمالی را قویا محکوم می کرد.

دولت او دوستان جدیدی بدست می آورد، اما کیم جونگ ایل به سرعت از کنترل خارج می شد.

جنگ که با وجود لحن تند کنونی دور از انتظار بنظر می رسد محتمل تر می شد. بدون هشدارهای همیشگی چین به کیم جونگ ایل، او و دستیارانش ممکن است دستور حمله به کره جنوبی را صادر کنند.

البته تقریبا تردیدی نیست که چنین حمله مرگباری با پیروزی کره جنوبی که از حمایت آمریکا برخوردار است به پایان می رسد.

سیل پناهندگان به مرزهای چین و کره شمالی سرازیر خواهند شد. رژیم پوشالی کیم جونگ ایل احتمالا به سرعت فرو می پاشد. دو کره متحد می شوند و یک کشور سرمایه داری، قوی و طرفدار آمریکا همسایه چین می شود.

کسی نمی داند در آن صورت چه اتفاقی برای رهبری سیاسی چین می افتد.

آقای ون و همکارانش ممکن است همه چیز را از دست بدهند.

همه اینها البته مفروضات است. اما شکی نیست که چین برای پرهیز از بی ثباتی در شبه جزیره کره حاضر است هر بهایی بپردازد.

اگر هزینه آن عصبانی کردن کره جنوبی و چشم پوشی از اقدام تجاوز آمیز کره شمالی است، باشد.

از نگاه چین این سیاست بیش از محکوم کردن لفظی حافظ مردم کره جنوبی است.

اما بسیاری دیگر، پکن را آلت دست پیونگ یانگ می بینند: کره شمالی غیرقابل کنترل همسایه قوی تر چینی را به حمایت از خود واداشته است.

مطالب مرتبط