جنگ کره از دید مکس دسفور، عکاس آمریکایی

جنگ کره و مکس دسفر، عکاس آمریکایی

مکس دسفور، عکاس سابق آسوشیتدپرس که پوشش خبری جنگ کره را بر عهده داشت، اخیرا از سوی دولت کره جنوبی برای شرکت در یادواره شصتمین سالگرد شروع جنگ دعوت شد.

او می گوید: "من از همه می پرسم که چرا مراسم سالگرد شروع این جنگ را برگزار می کنند؟؛ مسلما این مراسم به این دلیل برگزار می شود که این جنگ بی پایان است و هنوز ادامه دارد."

در ژوئیه ۱۹۵۳، آمریکا، که حامی کره جنوبی بود، آتش بس موقتی را با کره شمالی امضا کرد؛ اما معاهده صلح دائم هیچگاه بین آنها مبادله نشد و در واقع این جنگ هنوز خاتمه نیافته است.

مکس دسفور ادامه می دهد: "بلافاصله پس از حمله کره شمالی به جنوب، برای پوشش خبری این اتفاق داوطلب شدم. رئیسم در آژانس خبری آسوشیتدپرس معتقد بود این جنگ بیش از دو هفته طول نخواهد کشید."

جایزه پولیتزر

Image caption این عکس مکس دسفور برای او جایزه پولیتزر به ارمغان آورد

مکس دسفور را در محوطه بنای یاد بود جنگ کره، در نشنال مالِ واشنگتن دی سی ملاقات کردم؛ عکاس ۹۶ ساله ای که مدتها پیش بازنشسته شده ولی هنوز هم دوربینی به همراه دارد و وقتی با هم قدم می زنیم، هر از چند گاهی برای گرفتن عکس توقف می کند.

پوشش خبری او و خصوصا عکسی که آوارگان کره ای را در حال فرار از روی پلی ویران شده نشان می داد، در سال ۱۹۵۱ جایزه پولیتزر را برای او به ارمغان آورد.

او در این باره توضیح می دهد: "این اولین کارم در جنگ کره بود، همراه نیروهای نظامی بودم، نیروهای کره شمالی به ۱۵ -۲۰ مایلی سئول رسیده بودند و جنوبی ها را تعقیب می کردند."

"منظره حیرت آوری بود؛ جنوبی ها سعی می کردند به هر طریق ممکن، مثل صف مورچه هایی که از روی شبکه ای فلزی رد می شوند، با عبور از بقایای پلی ویران شده، از ساحل شمالی رودخانه تائدونگ فرار کنند. آنچه از اموالشان باقی مانده بود، یا به پشتشان بسته بودند یا روی سرشان حمل می کردند؛ در ساحل شمالی هزاران نفر صف کشیده بودند تا همین کار را انجام دهند و در آن سوی رودخانه به دیگران ملحق شوند."

مکس می گوید در کره، دوست داشت که هر جا درگیری بود، حضور داشته باشد؛ برایش فرقی نداشت که در این درگیریها سربازان کره جنوبی حاضر بودند یا آمریکاییها؛ و آزاد بود که هرکجا می خواهد برود.

Image caption مکس دسفر با گروه اول چتربازان پرید و بلافاصله از گروه دوم عکس گرفت

او می گوید:"ما به شیوه مرسوم خبرنگاران به واحدهای نظامی ملحق نمی شدیم، موظف نبودیم که همراه فرد خاصی باشیم، به حال خودمان بودیم و من ترجیح دادم که همراه نیروهایی که در خط مقدم بودند، بمانم."

این آزادی عمل این امکان را برای او فراهم کرد که بارها و بارها در زمان و مکان مناسب حاضر باشد.

او ادامه می دهد:" پس از فتح اینچون، نیروهای کره شمالی ها و ارتش چین را به سمت شمال تعقیب می کردیم. در نیمه راه سئول – پیونگ یانگ شنیدم که قرار است عملیات چتر بازی انجام شود. برایم باور نکردنی بود که پریدن با چتر چگونه تجربه ای خواهد بود. دوربینم را به محض اینکه به زمین رسیدم آماده کردم و از دسته دوم که در حال پریدن از هواپیما بودند عکس گرفتم. در عکس چتر بازان در حال پرش را می بینید که دقیقا همان چیزی است که من می خواستم."

Image caption مکس دسفور، عکاس سابق آسوشیتدپرس پوشش خبری جنگ کره را بر عهده داشت

همسنگر شدن با نیروهای نظامی گاهی خود او را به بخشی از واقعه ای که روایت می کرد تبدیل می ساخت.

او در باره یکی از عکسهایی که هنگام حرکت با یک کاروان نظامی گرفته است چنین توضیح می دهد: "ایستادیم که نفسی تازه کنیم، کمی که روی برفها راه رفتم متوجه دو دست شدم که از برف بیرون زده و کنارشان سوراخی در برف وجود داشت. موضوع را به فرمانده گروهی که همراهشان بودم گفتم و آنها بلافاصله شروع به کندن کردند. دستهای مرد بسته بودند و آخرین نفسهایش را از راه همان سوراخ کشیده بود."

Image caption مکس سربازان آمریکایی را که در کره همراهیشان می کرد سزاوار تحسین می داند

مکس می گوید بعدها داستان آن مرد را فهمیدم؛ سربازان آمریکایی اطراف بدن مرد را کنده بودند و حدود یکصد جسد دیگر که زن، مرد و کودک بودند پیدا کردند که هنگام نزدیک شدن نیروهای سازمان ملل، توسط شمالی های وحشت زده و در حال فرار، کشته شده بودند.

مکس سربازان آمریکایی را که در کره همراهیشان می کرد سزاوار تحسین می داند؛ خصوصا اینکه هنگام بازگشت به آمریکا استقبالی در خورقهرمانان، که از نظر او لایقش بودند، از آنان به عمل نیامد.

او می گوید: "جنگ کره به جنگ فراموش شده معروف است؛ در بازگشت سربازان آمریکایی هیچ مراسم احترامی برگزار نشد و هیچوقت نامی از آنان برای تلاششان به میان نیامد؛ آنها فراموش شدگانند."

مطالب مرتبط