بدخشان: مهاجرت کاری راه فرار از بیکاری

Image caption شهر خارق مرکز ولایت بدخشان بیش از سی هزار جمعیت دارد

بر اساسی برخی از گزارشها بیش از 25 درصد نیروی مستعد به کار در ولایت بدخشان تاجیکستان به روسیه مهاجرت کرده‌اند.

در پی فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، بیشتر کارخانه‌های صنعتی این منطقه به بخش خصوصی واگذار شدند. و اکنون به دلیل تعطیلی، اکثر کارگران این کارخانه‌ها، برای پیدا کردن شغل مجبور شده اند به کشورهای دیگر بروند.

شکرخاتن دادعلیشایوا سرور یکی از خانواده‌های ساکن شهر خارق، مرکز ولایت بدخشان است و تقریباً 80 سال دارد.

او بازنشسته است و حقوق بازنشستگی‌اش ماهی معادل 15 دلار است. شاید او در تاجیکستان از معدود زنانی باشد که 18 طفل را به دنیا آورده است.

وی می گوید: "دو پسر و دو دخترم در مسکو، یک نفر در آمریکا، یک پسر و یک دخترم در ولایت سغد و چهار دخترم در شهر دوشنبه کار و زندگی می‌کنند."

نبودن شغل مناسب در بدخشان بسیاری از فرزندان این زن را وادار به ترک زادگاهشان کرده است.

Image caption شکر خاتن 18 فرزند به دنیا آورده و می گوید امروز بیشتر آنها دور از زادگاهشان به سر می برند

در خارق که بیش از 30 هزار جمعیت دارد، بیشتر مردم مشکلات زندگی خود را ناشی از بیکاری می‌دانند. حالا چرخ زندگی صدها خانواده ساکن این شهر را مردان و جوانانی که به روسیه مهاجرت کرده اند، می‌چرخاند.

حلیم شیرزمانف، رهبر حزب سوسیال دمکرات تاجیکستان در بدخشان، در این باره می گوید: "سطح بیکاری خیلی بلند است. از 86 هزار نیروی قابل کار در بدخشان، حدود 24 هزار آنها در مهاجرت کاری قرار دارند و مبلغهایی که آنها به خانواده‌هایشان می‌فرستند، کاهش یافته است. امسال موافق پیشبینیها مهاجرت افزایش خواهد یافت."

از دوشنبه تا خارق حدود 650 کیلومتر راه است. راههای منتهی به مرکز بدخشان عمدتا کوهستانی و پرپیچ و خم هستند.

اکنون بیشتر جوانان بدخشانی راه نجات خود را از مشکلات زندگی در این منطقه دوروفتاده و کوهستانی تحصیل و کار در خارجه می‌دانند.

این روزها در کافه های اینترنتی شهر خارق جوانان زیادی را می‌توان دید که ظاهراً به دنبال جستجوی کار و فرصتهای تحصیلی هستند.

Image caption حلیم شیرزمانف می گوید از 86 هزار نیروی قابل کار در بدخشان 24 هزار نفر مهاجر شده اند

نارنجان ایّامبیکوا، یک ساکن شهر خارق، از جمله آنهاست: "اینترنت تنها وسیله‌ای است که توسط آن ما با جهان پیوست می‌شویم و امکان پیدا می‌کنیم در دیگر جایها فعالیت و کار کنیم."

امسال به مناسبت "روز وحدت" در شهر خارق چند تأسیسات نو گشایش یافت. از جمله، مجسمه لنین را از میدان مرکزی شهر برداشتند و به جای آن تندیس اسماعیل سامانی را گذاشتند.

اما تحولاتی از این قبیل روی زندگی مردم معمولی شهر چه تأثیری خواهد داشت؟

به اعتقاد برخی از کارشناسان، دولت باید پیش از همه به ایجاد شغل بیشتر در بدخشان اقدام کند.

نظرداد جانبابایف، کارشناس اقتصادی، می گوید: "در یک سال اگر یک کارخانه را فعال کنیم، هم مشکلات اجتماعی و هم مشکلات سیاسی مردم حل و فصل می شود."

رشد صنایع دستی، تاسیس کارخانه‌های کوچک برای تولید فراورده های میوه و توسعه جهانگردی از جمله راههای کاهش نرخ بیکاری در بدخشان عنوان می‌شود. بویژه جاذبه‌های طبیعی بدخشان مورد پسند گردشگران خارجی است.

توبی هنیگ (Tobi Hennig )، یک دوچرخه سوار آلمانی در این رابطه گفت: "افراد زیادی حتی از سوئیس و بلژیک در این جا هستند. ما شگفتزده شدیم، زیرا از چنین کشورهای کوچک تعداد زیاد جهانگرد اینجا آمده‌اند."

Image caption خارق محل خوبی برای جهان گردان خارجی است

"از فرانسه، بریتانیا و کانادا هم گردشگرانی هستند. آنها همه در خارق گردهم آمده‌اند، زیرا این جا محل خوبی برای استراحت است."

اما کارشناسان می‌گویند تا زمانی که مقررات رفت و آمد خارجیان به بدخشان ساده و زیربناهای گردشگری ایجاد نشود، جهانگردی در این جا رونق نخواهد یافت.

حال آن که توسعه گردشگری ممکن است زندگی مردم کوهستانی بدخشان را که غالباً در فقر و تنگدستی به سر می‌برند، بهتر کند.

مطالب مرتبط