پل برمر: آمریکا نباید عراق را تنها بگذارد

Image caption برمر می گوید: "ایجاد یک حکومت دمکراتیک در عراق کار ساده ای نیست؛ قطعا ساده تر از آمریکا نخواهد بود."

پل برمر تا پیش از انتقال قدرت به دولت موقت عراق در سال ۲۰۰۴، مسئول اداره این کشور بود. او می گوید با وجود پیشرفتهایی که در عراق حاصل شده، ادامه حضور مقام های آمریکایی در این کشور برای تثبیت یک فضای دموکراتیک ضروری است:

با پایان ماموریت رزمی نیروهای آمریکا در عراق، مردم آمریکا و شهروندان سایر کشورهایی که در کنار ما برای آزادسازی عراق جنگیدند از پیشرفتهایی که حاصل شده قدری احساس رضایت می کنند.

تردیدی نیست که افراطیون ضد دموکراسی به حملات خود ادامه می دهند. مسئولین عراقی نیز همچنان می کوشند دولتی جدید تشکیل دهند و نیازهای ضروری مردم مانند برق را تامین کنند.

اما در کشاکش این بحث و جدال نباید دورنگری را کنار گذاشت. من که دوستان آمریکایی و عراقی زیادی را در این جنگ از دست داده ام، به خوبی از رنج و مصیب تک تک قربانیان آگاهم.

اما باید به یاد داشته باشیم که میزان کنونی تلفات عراقی ها و آمریکایی ها ۹۵ درصد کمتر از سه سال پیش است. علاوه بر این تولید برق گرچه هنوز به میزان تقاضا نرسیده، اما ۴۰ درصد بیش از سطح قبل از جنگ است.

همه ما بخصوص آمریکایی ها باید در انتقادهایمان از طولانی شدن استقرار حکومتی دمکراتیک اعتدال را رعایت کنیم. به یاد داشته باشیم که کسب استقلال ما هفت سال، نگارش قانون اساسیمان ۱۲ سال و تشکیل اولین احزاب سیاسیمان ۲۰ سال طول کشید.

ایجاد یک حکومت دمکراتیک در عراق کار ساده ای نیست؛ قطعا ساده تر از آمریکا نخواهد بود. اما دشواری به معنای نامطلوب بودن و یا غیرممکن بودن نیست.

اکثریت مردم عراق خواهان حکومتی هستند که خود انتخاب کرده اند. آنها بدنبال احیای دیکتاتوری نیستند که تا هنگام آزادی عراق در سال ۲۰۰۳ تاریخ غم انگیز این کشور را رقم می زد.

در پنج سال گذشته میلیون ها عراقی به تهدیدهای تروریستی بی اعتنا ماندند و شجاعانه در چهار انتخابات شرکت کردند. آنها در یک همه پرسی پیشرفته ترین قانون اساسی تاریخ جهان عرب را تایید کردند.

این سند بیسابقه بر حقوق اساسی، برابری جنسیتی و آزادی دین صحه می گذارد.

این متن حکومت قانون، تفکیک قوا و استقلال قوه قضائیه را تضمین می کند.

شکی نیست که این قانون اساسی تنها یک سند است و باید در عمل هم محترم شمرده شود. اما واقعیت این است که امروز برای اولین بار در تاریخ عراق مردم این کشور شهروند هستند نه برده حکومت.

تاخیر در تشکیل دولت بعدی ناراحت کننده است. اما بحث های پر انرژی در عراق برای تشکیل دولت نشان می دهد که این کشور چه راه درازی پیموده است. کیفر چنین بحث هایی در دوران صدام شکنجه و حتی مرگ بود.

امروز در هیچ کجای جهان عرب چنین بحث هایی تحمل نمی شود. همین بیانگر اهمیت وضعیت عراق است.

اگر سرزمین باستانی بین النهرین بتواند حکومتی دموکراتیک مبتنی بر قانون اساسی مدرن تشکیل دهد، سایر کشورهای مسلمان عرب هم می توانند بدست مردمشان اداره شوند.

دموکراسی در یک ملت بزرگ عرب همچنین ادعای افراطیون اسلامی درباره عدم انطباق اسلام با دنیای مدرن و جنگ بین این دو را باطل می کند.

آمریکا نباید موفقیت محدود خود در عراق را نیمه کاره رها کند. عراقی ها در منطقه خطرناکی زندگی می کند. مرز شرقی عراق جبهه نبرد دو تمدن اعراب و ایرانیان در عصر پیش از اسلام بود. این کشور که تنها جمعیتی حدود ۳۰ میلیون دارد هرگز نخواهد توانست نیروی نظامی قوی و متعارفی که توانایی مقابله با ایران را که جمعیتی دو برابر عراق دارد تامین کند. و یک ایران اتمی که دولت آمریکا به درستی "غیرقابل قبول" خوانده نه فقط عراق بلکه سراسر منطقه و منافع آمریکا را تهدید می کند. بنابراین آمریکا منافع مهمی در موفقیت و ثبات عراق دارد.

بر اساس توافق امنیتی با عراق، ما باید کلیه نیروهای خود را تا پایان سال آینده از عراق خارج کنیم. اما این توافقنامه تاکید می کند دو کشور می توانند اقداماتی "استراتژیک" برای دفاع از عراق در مقابل تهدیدهای داخلی و خارجی انجام دهند.

دولت آمریکا باید بزودی و به آرامی مذاکره با عراقی ها را درباره اوضاع پس از خروج نیروها و نیز نحوه ادامه حمایت ما از این کشور در مسیر دراز و دشوار دموکراسی آغاز کند.

مطالب مرتبط