شرایط دشوار دموکراتها در انتخابات میان‌دوره‌ای آینده

Image caption اتفاق خاصی در ادامه سال ۲۰۱۰ نخواهد افتاد، جز آن که رقابت‌های انتخابات میان‌دوره‌ای پیام همیشگی خود را به گوش همگان خواهد رساند.

به‌رغم دستاورد‌هایی که دموکرات‌ها به دست آورده اند، آنها بهای بر سرقدرت بودن‌شان را در دوران سخت اقتصادی خواهند پرداخت.

پروفسور "لری ساباتو" از دانشگاه ویرجینیا این سوال را مطرح می‌کند که با پایان یافتن دوره انتخابات مقدماتی ایالات متحده باید انتظار چه چیزی را در انتخابات میان دوره‌ای ماه نوامبر و پس از آن داشته باشیم.

برخلاف همه آن چه که خوانده و شنیده‌اید، اتفاق خاصی در ادامه سال ۲۰۱۰ نخواهد افتاد، جز آن که رقابت‌های انتخابات میان‌دوره‌ای که در کشاکش آشفتگی فراگیر اقتصادی و دشواری‌های ناشی از آن برگزار می‌شود، پیام همیشگی خود را به گوش همگان خواهد رساند.

ولی آیا مگر می‌توان انتظار دیگری‌ هم داشت؟ امروز، با وجود میلیون‌ها نفری که بیکار هستند و یا به کارهای پست‌تر تن داده‌اند، ‌مردم به دلیل نگرانی از یک رکود اقتصادی تباه کننده و نیز ترس عمیق و مضاعف از آینده، تمام توجه خود را به داشتن لقمه نانی معطوف کرده‌اند.

حتی اگر دموکرات‌ها هم در اتفاقی که افتاده بی تقصیر باشند، این حقیقت غیرقابل کتمان است که آنها حزب حاکم هستند و رای‌دادن علیه ‌آنها منطقی و قابل پذیرش است. این رای، پاسخ شهروندان ناراضی به دموکرات‌هاست که در این مدت صبرشان تمام شده است.

هر چقدر هم که رای‌دهندگان با خوشبینی به برنامه محرک‌های اقتصادی دموکرات‌ها (که در سال ۲۰۰۹ تصویب شده) و یا اصلاح سیستم بیمه‌های درمانی و برنامه مهار گازهای گلخانه‌ای نگاه‌کنند، دلیل اصلی آن چه باعث بروز آشفتگی در میزان رای حزب دموکرات می‌شود، قوانین آزادی‌طلبانه‌‌ای نیست که این حزب نویدش را می‌دهد، ‌بلکه فقط به این علت است که این حزب در وانفسای اتفاقاتی ناخوشایند در اقتصاد ملی ایالات متحده بر مصدر قدرت است.

رئیس‌جمهور‌ها دوست دارند فکر کنند که اقداماتشان حتی دریا‌های طوفانی را هم آرام خواهد کرد، اما در حقیقت هنگامی که بادهای خشم‌آلود سیاست بوزند و موج‌ عظیم‌ ایجاد کند، طوفان هر قایقی را واژگون خواهند کرد حتی اگر این قایق از آن رئیس جمهور باشد.

با این حال پرزیدنت باراک اوباما هنوز می‌تواند پول جمع‌آوری کرده، توجه جمعیت و دوربین‌های تلویزیونی را به خود جلب کند و برای نامزدهای مورد حمایتش عناوین خبری بسازد. حرکت‌های هوشمندانه کاخ سفید می‌تواند گاهی باعث پیروزی کاندیدای دموکراتی شود که در معرض خطر قراردارد.

عقب‌گرد در انتخابات میان‌دوره‌ای

Image caption بیل کلینتون در انتخابات سال ۱۹۹۶ دوباره برنده ‌شد به دلیل آن که باب دال، رقیب جمهوری‌خواه وی ضعیف بود.

برعکس، همان‌طور که انتخابات اولیه مجلس سنا در ایالت دلاویر نشان داد، حرکات نابخردانه جمهوری‌خواهان در بعضی موارد می‌تواند پیروزی زودهنگام را تبدیل به شکست نماید.

در این ایالت، مایک کاستل عضو کنگره در رقابت برای نامزدی جمهوری‌خواهان موفق به شکست دادن کریستین اودنل شده بود و می‌توانست تبدیل به کاندایدای مورد حمایت آنها برای افزودن یک کرسی به کرسی‌های تحت کنترل جمهوری‌خواهان باشد. ولی به جای آن، به نظر می‌رسد که کریس کونز ، کاندیدای نه چندان شناخته شده دموکرات‌ها بر این کرسی تکیه بزند.

سارا پلین و سناتور جیم دمینت هر دو از خانم اودنل حمایت کردند، در حالی که به خوبی می‌دانستند به احتمال زیاد وی در ایالت به شدت دموکرات دلاویر به جمهوری‌خواهان خواهد باخت. با وجود این که این امر باعث آشفتگی در تشکیلات حزب می‌شد، توده رای‌دهندگان آسان‌گیر از این موضوع خشنود به نظر می‌رسیدند.

با این وجود در مقیاس کلان، بیکاری شدید وپایدار، رشد اقتصادی ناچیز، کسادی طبیعی و نه چندان زودگذر، هواداری‌بیش از حد پرشور جمهوری‌خواهان در انتخاباتی کم رونق و آسیب‌پذیری شدید دموکرات‌ها آن هم پس از پیروزی‌های چشمگیر سال ۲۰۰۶ و ۲۰۰۸ باعث می‌شود که تقریبا هر چیز دیگری تبدیل به همهمه گنگی در پس‌زمینه صحنه سیاسی ایالات متحده شود.

بزودی آونگ‌سیاست به نقطه عطف خود می‌رسد. از زمان جنگ جهانی تاکنون حزب رئیس جمهور در هر انتخابات میان‌دوره‌ای به طور متوسط حدود ۲۴ کرسی خود را در کنگره‌ و سه یا چهار کرسی را در مجلس سنا از دست داده‌ است. این تعداد در انتخابات میان‌دوره‌ای سال ۲۰۱۰ ممکن است دوبرابر شود.

ظاهرا برای دموکرات‌ها اغلب شکست‌های انتخاباتی در سطح ایالت‌ها اتفاق می‌افتد. احتمالا جمهوری‌خواهان در شب سهمیه‌‌بندی منطقه‌ای کنگره، فرمانداری هشت ایالت و ۴۰۰ تا ۵۰۰ کرسی قانون‌گذاران ایالتی را از آن خود خواهند کرد و به علاوه اختیار ۸ تا ۱۴ مجلس قانونگذاری را در سایر ایالت‌ها به دست خواهند آورد.

بیل کلینتون در انتخابات سال ۱۹۹۶ مجددا برنده‌شد، به دلیل آن که باب دال، رقیب جمهوری‌خواه وی ضعیف بود.

این همان لحظه‌ای‌ست که باید حساب‌ و کتاب‌کرد. آقای اوباما مجبور خواهد بود یک دولت دوپاره تشکیل دهد. چیزی که آمریکاییان در ۶۰ سال گذشته ۳۶ بار به سراغش رفته‌اند.

مطالب مرتبط