جنبش اعتراضی چای چیست و چه می خواهد؟

جنبش اعتراضی چای

جنبش اعتراضی "چای" گروهی فراگیر شده که تظاهرکنندگانی عصبانی را با انگیزه‌های مختلف دور هم جمع کرده، این همان چیزی ‌است که شکست دادن این جنبش را سخت می‌کند.

فعالان محافظه‌کاری که خود را اعضای "جنبش اعتراض چای"‌می‌ دانند از سال ۲۰۰۹ در صحنه سیاسی ایالات متحده چهره خود را نشان دادند (وجه تسمیه "جنبش اعتراض چای"‌به دوران پیش از استقلال ایالات متحده باز می‌گردد ؛‌در سال ۱۷۷۳ مستعمره‌نشینان آمریکایی در قالب حزب "چای" بوستن در مقابله با قوانین مالیاتی دولت انگلیس آن زمان بر واردات چای اعتراضاتی را ترتیب دادند).

آنها نامزدهای به شدت محافظه‌کار و هنجارشکن را به رقابت در انتخابات اولیه جمهوری‌خواهان در سال جاری تشویق کرده‌اند. ولی بعضی از نامزد‌های آنها آن قدر از جریان اصلی سیاست ایالات متحده دور بودند که جنبش اعتراضی چای در نهایت ناچار به حمایت از دموکرات‌ها برای بدست آوردن کرسی‌های کنگره شد. برای بسیاری از اعضای این جنبش این امر چندان اهمیتی ندارد.

کریستینا بوتری، یکی از اعضای اولیه جنبش اعتراضی چای به بی بی سی می‌گوید :"ما چه طور جمهوریخواهانی هستیم که به دموکراتها رای می‌دهیم ؟"

چنین برخورد‌هایی باعث سردرگمی جمهوری‌خواهان و فعالان سیاسی شده زیرا آن‌ها مطمئن نیستند که جنبش اعتراضی چای دقیقا چیست و چه می‌خواهد.

تولد یک جنبش

شاید مهم‌ترین چیزی که باید در مورد جنبش اعتراضی چای دانست آن است که این حزب طبقه‌بندی‌های سنتی را به چالش می‌کشد.

یک عضو جنبش اعتراضی چای در آریزونا علت ملحق شدنش به این جنبش را به بی بی سی توضیح می‌دهد.

Image caption گرچه سارا پیلین از حمایت وسیعی در جنبش چای برخوردار است اما سخنگوی این حزب نیست و این جنبش را رهبری نمی‌کند

این حزب زمانی تاسیس شد که خشم عمومی نسبت به اقدام دولت در پشتیبانی و حمایت از بانک‌های ورشکسته، شرکت‌های بیمه و صنایع خودروسازی در جریان فروپاشی اقتصادی سال ۲۰۰۸ اوج گرفته بود.

بیشتر اعضای این جنبش براین باورند که گفته‌های بی پرده و صریح ریک سانتلی، ‌ویراستار اخبار تجاری شبکه "سی ان بی سی" که به طور زنده از تلویزیون پخش شد به این شکل گیری جنبش شتاب داد.

آقای سانتلی در حالی که در تالار بورس شیکاگو ایستاده بود، دولت را برای حمایت از کسانی که به گفته او "سرمایه‌گذاری‌های نامطمئن و ضعیفی" انجام داده بودند به باد انتقاد گرفت و گفت که چنین اقدامی نوعی "تشویق به بدرفتاری" است.

او فریاد می‌زد به این "بی‌عرضه‌ها"‌در مورد رهن املاک‌شان کمک نکنید، گفته‌های او با تشویق معامله‌گران سهامی که پشت او ایستاده بودند مواجه شد.

گفته‌های احساساتی او تنها یک زنگ بیدار باش نبود، بلکه نوعی فراخان برای اقدامی عملی در این زمینه بود. در کمتر از ده روز بعد معترضانی که از سانتلی الهام گرفته بودند در ۴۰ شهر ایالات متحده دست به تظاهراتی علیه "‌دولت فربه و بی عرضه"‌زدند.

این گروه تازه تولد یافته از فعالان محافظه‌کار خود را "جنبش اعتراضی چای"‌نامید.

خانم بوتری با اشاره به شعار مطرح شده در تظاهرات "جنبش اعتراضی چای" اولیه در بوستون، زمانی که مستعمره نشینان آمریکایی چایی را که دولت انگلیس بر آن مالیات وضع کرده بود در بندر به دریا ریختند، می‌گوید: "ما اعتقاد داریم که ولخرجی دولت بدون کسب رضایت از مردم شبیه وضع مالیات بدون اجازه مردم در تصمیم‌گیری در نحوه هزینه‌کردن آن است."

تمرکز بر اقتصاد

جنبش نوین چای بر سه اصل استوار است: مسئولیت پذیری در مقابل مالیات دهندگان ،‌محدود کردن دولت و بازار آزاد.

یکی از مشخصه‌هایی این حزب اعتراض شدید به کنگره و کاخ سفید است. عدم اعتماد به سیاستمداران، دولت و رسانه‌ها در این حزب عمیقا ریشه دوانده است.

اگر چه بسیاری از اعضای این حزب عقاید اجتماعی شدیدا محافظه کارانه‌ای را دارند اما چشم‌انداز جنبش چای به وضوح و صراحت اقتصادی‌ست و نه اجتماعی .

Image caption جنبش نوین چای بر سه اصل استوار است: مسئولیت پذیری در مقابل مالیات دهندگان ،‌محدود کردن دولت و بازار آزاد

کیت زرنیک‌، خبرنگار نیویورک تایمز و نویسنده کتاب "بسیار خشمگین:‌جنبش چای از درون" می‌گوید :‌"‌اعضای این گروه ممکن است شخصا از نظر اجتماعی و در مورد مسائلی چون سقط جنین یا ازدواج هم‌جنس‌گرایان محافظه‌کار باشند، با این وجود آنها عقیده‌دارند که حزب جمهوریخواه از هنگامی‌که با وسواس، محافظه‌گرایی اجتماعی را درپیش گرفته از محافظه‌گرایی اقتصادی دست‌کشیده‌است.

اعضای این گروه از جورج دابلیو بوش جمهوری‌خواه ولخرج و از باراک اوبامای دموکرات به یک اندازه ناامید و وازده هستند.

طبیعتا آن‌ها با جمهوری‌خواهان هم‌سوترند اما درعین حال از این حزب ناخشنودند. بسیاری از آنها فکر می‌کنند که حزب جمهوری‌خواه آنها را به حال خود رها کرده‌است.

خانم زرنیک در ایمیل خود به بی بی سی می‌نویسد :"این که جنبش چای و حزب جمهوری‌خواه با هم کنار آمده‌اند یک پیش‌داوری رایج ولی اشتباه است. در واقع این دو حزب در بسیاری از مناطق کشور درگیر مبارزه‌ای تمام عیار با یکدیگرند."

حزب به منزله یک ایده

حزب چای هرگز در صدد نبوده که تبدیل به یک حزب رسمی سوم (‌بعد از احزاب جمهوری‌خواه و دموکرات) یا نوعی نهاد سیاسی رسمی شود بلکه اعضای آن می خواهند که بر احزاب موجود تاثیر بگذارند.

این حزب بر اصول پافشاری می‌کند نه نحوه سیاست‌گذاری‌ها.

خانم بوتری می‌گوید :" جنبش حزب چای مانند خود آمریکا یک ایده است. آن‌ها می‌دانند با چه چیزی مخالف‌اند اما بر این که چگونه اندیشه‌هایشان را محقق کنند اتفاق نظری ندارند.

حزب چای فاقد رهبری‌ست. اگرچه سارا پلین و گلن بک چهره شاخص شبکه فاکس‌نیوز از حمایت وسیعی در جنبش چای برخوردارند اما آنها سخنگوی این حزب نیستند و این جنبش را رهبری نمی‌کنند.

این حزب فاقد تمرکز است و شباهتی به یک سازمان ندارد بلکه تشکیل شده از شبکه‌ای از گروه‌های کوچک با وابستگی‌های مختلف که به اصول مالی واحدی معتقدند. این جنبش هیچ مرام‌نامه و اساس‌نامه‌ای ندارد.

این گروه‌ها محلی‌هستند. هر کدام از آنها هویت و اولویت‌های خود را دارند. همین مشخصه است که سرکوب چنین جنبشی را دشوار می‌سازد.

تصمیم‌گیری‌های سازمانی بیشتر از آن که تاکتیکی باشند، عمل‌گرایانه‌اند.

خانم بوتری می‌گوید: "داشتن یک ساختار سازمانی شاخه‌ای باعث می‌گردد که جنبش تبدیل به هدفی آسان برای اعمال اقدامات زمین‌گیر کننده و مشمئزکننده برای چپ‌گرایان پیشرو شود."

خانم زرنایک بر این باور است که فاصله‌گرفتن از مسایل مورد مناقشه اجتماعی نیز تصمیمی استراتژیک است؛ حتی در هنگامی که بسیاری در حزب با حرارت در مورد موضوعاتی نظیر مهاجرپذیری صحبت می‌کنند.

Image caption این جنبش هیچ مرام‌نامه و اساسنامه‌ای ندارد

او می‌گوید :" آنها فکر می‌کنند که با صحبت در مورد مسائل تفرقه‌افکنانه و جدایی برانگیز می‌توانند افراد بیشتری را جذب کنند. یکی از آن‌ها روزی به من می‌گفت که هر چقدر بیشتر مهمان در خانه‌ات جمع کنی اوضاع خراب‌تر خواهد شد؛ ‌مهمانانت روزی صاحبخانه می‌شوند." اعضای جنبش اعتراضی چای از عملکرد واشنگتن ناراضی‌اند و بر این باورند که سیاست‌های باراک اوباما سوسیالیستی است

از نظر پراکندگی جمعیت بسیاری از نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد که جنبش چای بیشتر مورد حمایت سفیدپوستان بالای ۴۵ سال قرار دارد،‌ طرفدارانی که بیشتر مرد هستند. این گروه به نژادپرستی و بیگانه هراسی متهم شده، ‌اتهامی که اکثر اعضای آن شدیدا آن را تکذیب می‌کنند.

با این همه، ‌بسیاری باور ندارند که پرزیدنت اوباما آمریکایی‌است. تظاهرکنندگان جنبش چای به این متهمند که در انتخابات سال گذشته در مورد اصلاحات سیستم بیمه‌درمانی، اعضای سیاه‌پوست و همجنسگرای کنگره را اسامی بد و شرم‌آوری خطاب کرده‌اند.

یکی گروه از این تظاهرکنندگان در ایالت آیوا پلاکاردی حمل می‌کرد که در آن آقای اوباما با هیتلر و استالین مقایسه شده بود.

پیروزی ناشی از فنآوری

بیشتر اعضای ابتدایی این جنبش از طریق توییتر با هم آشنا شده‌اند. سازمان کم هزینه آنها که در کشور گسترده شده در روزگاری که فیس‌بوک، ‌ایمیل و کنفرانس‌های تلفنی رایگان در آن در دسترس نبود، قابل تصور نیست.

توانایی تاریخی ارتباط با افرادی که مانند هم فکر می‌کنند تجربه منحصر به فرد و عمیقی برای بسیاری از آمریکایی‌هاست.

به همین دلیل خانم زرنایک این گروه را بیشتر یک اتفاق می‌داند تا یک جنبش.

او می‌گوید :"مردمی که در زمان تهیه کتابم با آنها معاشر بوده‌ام می‌گویند که این مهمترین کاری‌است که آنها در عمرشان انجام داده‌اند. این کار باعث شده که آنها جمع‌ خود را بیابند و دلیلی برای وجود پیدا کنند. وابستگیهای اجتماعی بسیار قوی هستند و در بسیاری از موارد انگیزه‌ای هستند که مردم را به تحرک وا می‌دارند."

اما شاید جالب‌ترین نکته در مورد جنبش چای تاکنون مورد توجه قرار نگرفته باشد. اگر این جنبش در هر انتخاباتی موفقیت به دست بیاورد چه کارخواهد کرد؟ آیا هنگامی که تنشهای اقتصادی جاری آمریکا فروکش کند، این تعلقات و وابستگی‌های اجتماعی پایدارخواهند بود؟

مطالب مرتبط