رای‌دهندگان مصمم جمهوریخواه، دردسر دموکرات‌ها

هواداران باراک اوباما پس از پیروزی او در انتخابات
Image caption دو سال پیش، هواداران باراک اوباما پس از اعلام پیروزی او به شادمانی پرداختند

کمتر از دو سال پیش دموکرات ها در جشن بزرگترین پیروزی سیاسی چهار دهه اخیرشان غرق بودند.

امروز آنها خیلی جدی در این اندیشه اند که ممکن است تا چهار هفته دیگر اکثریتشان را در مجلس نمایندگان آمریکا، و با احتمال کمتری اکثریت شان در مجلس سنا را از دست بدهند. اما چه اتفاقی افتاده؟

اقتصاد کشور در حال رکود است و نرخ بیکاری کماکان بالاست. انتقادات از دولت فدرال رو به افزایش است و تا حدی هم به مخالفت با برنامه هایی مربوط می شود که امضای خود باراک اوباما پای آنهاست.

بسته مشوق اقتصادی سال گذشته و اصلاح نظام خدمات درمانی امسال از جمله مهمترین آنها هستند. علاوه بر اینها دلسردی مستمر از وضعیت سیاسی موجود هم بی تأثیر نیست و حالا نوک پیکان آن دموکرات ها را نشانه گرفته است.

انتخابات میان دوره ای دوم نوامبر در حال تبدیل شدن به یک "موج" انتخاباتی کلاسیک است که بواسطه آن قدرت حزب حاکم بخاطر تغییر نظر مردم به خطر می افتد.

جمهوریخواهان با موج سال ۲۰۰۶، کنترل کنگره را از دست دادند، و این موج به دنبال نارضایی عمومی از جنگ عراق و نیز شخص جورج دبلیو بوش ایجاد شده بود.

دوازده سال قبل از آن، یک موج انتخاباتی دموکرات ها را کنار زد و باعث شد بعد از چهل سال اکثریت را در مجلس نمایندگان از دست بدهند و کنترل سنا هم از دستشان خارج شد.

درست مثل سال های ۱۹۹۴ و ۲۰۰۶ مخالفان، انرژی و شور و شوق بیشتری دارند.

در تازه ترین نظرسنجی مرکز تحقیقاتی پیو ۸۳ درصد رأی دهندگان جمهوریخواه اعلام کردند که حتما رأی خواهند داد، در حالی که این رقم نزد رأی دهندگان دموکرات ۶۹ درصد بود. برتری جمهوریخواهان از این حیث بیشترین فاصله ای است که هر یک از دو حزب در چهار دوره اخیر انتخابات میان دوره ای نسبت به هم داشته اند.

فاصله میان میزان مشارکت

این روزها جمهوریخواهان از نیرو و انرژی حامیان جنبش اعتراضی"تی پارتی" بهره مندند، همان گروهی که سال پیش با اعتراضات ضد دولتی شان به یکباره وارد صحنه سیاسی آمریکا شدند.

تی پارتی برای جمهوریخواهان فقط فایده بهمراه نداشته است. بعضی از رهبران حزب معتقدند که برای مثال حمایت این جنبش از کریستین اودانل (نامزد مورد حمایت تی پارتی) ممکن است به قیمت از دست رفتن شانس این حزب برای فتح کرسی ایالت دلاوِر تمام شود. این کرسی، زمانی در اختیار جو بایدن، معاون رئیس جمهور آمریکا بود.

با این حال شکی نیست که جنبش اعتراضی تی پارتی کمک بسیار زیادی به افزایش مشارکت رأی دهندگان طرفدار حزب جمهوریخواه کرده است.

۸۸ درصد رأی دهندگان جمهوریخواهی که با تی پارتی موافقند، می گویند قطعا در انتخابات شرکت خواهند کرد. در حالی که این رقم نزد جمهوریخواهانی که از این جنبش بی اطلاعند و یا نظری درباره آن ندارند ۶۶ درصد است.

عامل عمده دیگری که باعث به خطر افتادن کنترل دموکرات ها بر کنگره آمریکا شده، کاهش حمایت سیاسی مستقل ها و آن دسته رأی دهندگانی است که حزبی رأی نمی دهند.

تنها دو سال پیش تعداد افراد مستقل حامی اوباما – که به نسبت طرفداران هر یک از احزاب دموکرات و جمهوریخواه بخش بزرگتری از رأی دهندگان را در بر می گیرد – ۸ درصد بیش از جان مک کین بود.

در سال ۲۰۰۶، زمانی که دموکرات ها کنترل کنگره را بدست گرفتند، کاندیداهای دموکرات ۱۸ درصد بیشتر از رقبای جمهوریخواهشان نزد مستقل ها رأی داشتند. ولی امسال ۴۹ درصد مستقل ها از جمهوریخواهان حمایت می کنند و تنها ۳۶ درصدشان از دموکرات ها؛ که این تغییری تکان دهنده و ۳۱ درصدی نسبت به چهار سال پیش است.

پیروزی های قابل توجه

از سال ۲۰۰۶ تاکنون مستقل ها، محافظه کارتر شده و اعتمادشان به دولت فدرال کمتر شده است. ولی حرکت مستقل ها بسوی حزب جمهوریخواه بیشتر به برآوردها از نحوه عملکرد آن مربوط می شود تا به تغییرات در ایدئولوژی آن.

و این برآوردها دلایل پشت کردن مستقل ها به دموکرات ها را بهتر نشان می دهد: ۴۲ درصد آنها حالا می گویند حزب جمهوریخواه بهتر می تواند دولت را اداره کند، در حالی که تنها ۳۱ درصد به حزب دموکرات اعتقاد دارند. در سال ۲۰۰۶ نسبت اعتقاد به اداره بهتر دولت ۳۸ درصد به ۲۶ درصد به سود دموکرات ها بود.

با وجود علائم امیدوارکننده برای جمهوریخواهان، شواهد کمی وجود دارد که نشان دهد "چهره" این حزب بهبود یافته است.در واقع نظرسنجی ها نشان می دهند که محبوبیت حزب جمهوریخواه در چهار سال گذشته پیشرفت ناچیزی داشته است.

در حالی که محبوبیت حزب دموکرات از زمان آغاز ریاست جمهوری اوباما افت کرده، هنوز برداشت نسبتا مثبت تری از آن نسبت به حزب جمهوریخواه وجود دارد. اما بعید است روند انتخابات امسال طی روزهای آینده تغییر کند.

به نظر می رسد جمهوریخواهان در انتخابات دوم نوامبر پیروزی های قابل توجهی بدست آورند. اما آنچه از حالا معلوم نیست این است که آنها بتوانند تعداد کرسی های خود را از ۳۹ کرسی بیشتر کنند و اکثریت را در مجلس نمایندگان به دست آورند، و یا با فتح ۱۰ کرسی در سنا حائز اکثریت در آن هم شوند.

دموکرات ها برای اینکه بتوانند اکثریتشان را حفظ کنند، باید برتری جمهوریخواهان در میزان مشارکت طرفدارانشان را با افزایش حضور و مشارکت گروه های اصلی حامی اوباما در سال ۲۰۰۸ – از جمله اقلیت های قومی و جوانان – جبران کنند.

این موضوع شاید دلیلی برای سفر اخیر اوباما به ویسکانسین باشد، ایالتی که نتیجه رأی گیری در آن از حالا مشخص نیست. اوباما در آنجا در صحن دانشگاه حاضر شد و همه را به رأی دادن تشویق کرد.

هم آقای اوباما و هم معاون او جو بایدن اخیرا از فقدان شور و شوق در میان رأی دهندگان دموکرات گلایه کرده اند. با این حال پایگاه انتخاباتی دموکرات ها آنقدرها هم نسبت به دیگر دوره های انتخابات میاندوره ای کم اشتیاق نیست. بزرگترین مشکل آنها در این انتخابات شور و شوق زیاد اپوزیسیون است و نه رخوت دموکرات ها.