چپ‌های آمریکا؛ سرخورده و بلاتکلیف

اعتراض به بوش در برابر کاخ سفید
Image caption جورج بوش عامل متحد کننده ای برای چپ ها در نشان دادن خشم‌شان علیه او بود اما با ریاست جمهوری باراک اوباما، این عامل اثر خود را از دست داده است

رشد چشم گیر فعالیت محافظه کاران آمریکایی در سال گذشته خبر ساز بود اما بر سر چپ لیبرال چه آمده است؟

نیویورک همواره مرکز فعالیت‌های پر جنب و جوشی برای فعالیت سیاسی چپ گرایانه بوده است.

در دوران ریاست جمهوری جورج بوش، نیویورک مملو از لیبرال های ناراضی بود که از "جنگ علیه ترور"، اشغال عراق و تخفیف های مالیاتی برای ثروتمندان آمریکایی عصبانی و به آن معترض بودند. البته این سه مورد تنها مثال هایی از این نارضایتی ها است.

طی چند سال گذشته، سازمان های فعال زیادی شامل "اتحاد برای صلح و عدالت"،"نیویورکی ها با جنگ مخالفند" و "کد صورتی" تشکیل شدند. این فعالان، دشمنان مشخصی داشتند که عبارت بودند از بوش و معاونانش، که مشخصا شامل دیک چنی، معاون رئیس جمهور، کارل روو، رئیس کارکنان کاخ سفید و جان یو، مشاور حقوقی او بودند.

اولویت این سازمان ها نیز برکناری این"جنایتکاران جنگی" از قدرت و پایان بخشیدن به درگیری های خارج از خاک آمریکا بود.

آن ها می خواستند آمریکا را پس بگیرند.

به نظر برخی، آن ها در این کار موفق بودند. باراک اوباما پیروزی چشمگیری به دست آورد و دموکرات ها توانستند کنگره را در اختیار بگیرند.

حالا این محافظه کاران خشمگین هستند که تصمیم دارند کشورشان را پس بگیرند. اگر باور حاکم در واشنگتن را بپذیریم، اکنون لبیرال های افراطی آماده اند تا قدرت را در انتخابات میان دوره ای ماه نوامبر به محافظه کاران بسپارند.

اما گروه لیبرال های ترقی خواه نیویورک قضایا را اندکی متفاوت می بینند.

برخلاف محافظه کاران که آقای اوباما را به سوسیالیست بودن متهم می کنند، از نظر ترقی خواهان او بیش از حد معتدل است. آن ها فکر می کنند که واشنگتن اکنون برنامه های آنان را دنبال نمی کند.

بی. سی. اشمال لیورسیج، که یک چپگرای نیویورکی است، در گردهمایی هفتگی Drinking Liberally که در محله هلز کیچن نیویورک برگزار می شود، گفت: "قرار است رئیس جمهورمان ترقی خواه باشد؛ اما نیست. مثلا در کنگره اکثریت داریم اما تا کنون تقریبا هیچ اقدام ترقی خواهانه ای از کنگره ندیده ایم."

بلاتکلیفی

Drinking Liberally سال ۲۰۰۳ در نیویورک و توسط فعالانی تشکیل شد که به دنبال فرصتی برای تخلیه خشمشان از حکومت بوش و صحبت با همفکران چپگرایشان بودند.

اکنون در سراسر آمریکا بیش از ۳۰۰ شاخه این گروه وجود دارد و گروه های جنبی دیگری نیز تشکیل شده اند.

جاستین کرب، یکی از بنیانگذاران این حرکت، در مورد فراز و نشیب در میزان مشارکت می گوید اعضا متوجه شده اند که تعداد شرکت کننده ها نسبت به دوران اوج اعتراضات ضد جنگ یا هیجانات انتخابات سال ۲۰۰۸ بسیار کمتر شده است.

بسیاری از فعالان که به صورت داوطلبانه و با اشتیاق فراوان برای انتخاب باراک اوباما تلاش کردند پس از انتخابات به دلیل بلاتکلیفی، سرخورده شدند. آقای کرب می گوید که بین انتقاد و حمایت از دولت اوباما بلاتکلیف مانده است.

بیشتر ترقی خواهان می گویند که واقعا اعتقادی به امکان تغییر موسسات، مراکز قدرت و نحوه اداره کشور توسط یک نفر نداشتند.

با این وجود، بسیاری به رویاهایشان پناه بردند و آرزوی تجربه نوع جدیدی از دموکراسی و برابری را در دسترس دیدند. آن ها شدیدا ناامید شدند و فعالیتشان نیز یه سردی گرایید.

دانا بالیکی، مدیر کمپین ملی سازمان چپگرا و طرفدار صلح و عدالت اجتماعی "کد صورتی" تصدیق می کند که پس از ریاست جمهوری اوباما، برای ترقی خواهان، جلب حمایت از فعالیت هایشان مشکل تر شده است.

او به بی بی سی گفت: "اگر بگویم که همه چیز خوب است و ما به اندازه قبل قدرتمند هستیم دروغ گفته ام. به نظر من جریان ترقی خواه، خصوصا جریان مخالف جنگ، با روی کار آمدن اوباما ضربه خورده است."

مشکلات زیادی سر راه ترقی خواهان وجود دارد. مخالفت سرسختانه محافظه کاران با برنامه های آنان و ایراد گیری از نحوه حکومت اوباما که توسط اعضای سوسیالیست این گروه انجام می گیرد فقط بخشی از این مشکلات هستند.

مهمتر از آن، مسائل مورد توجه افکار عمومی نیز تغییر کرده است.

گروه "کد صورتی" تمام توجه خود را روی جنگ و مخالفت با آن متمرکز کرده است و سوسیالیست های واقعی نیویورک در حال مقابله با اسلام هراسی هستند اما ذهن اکثریت مردم آمریکا مشغول مساله اشتغال، توقیف اموال به دلیل بدهی، نرخ بهره و کندی بهبود وضعیت اقتصادی است.

این مساله تا حدودی ترقی خواهان را از گفتمان سیاسی ملی بیرون رانده است.

خانم بالیکی می گوید برای بسیاری از ترقی خواهان، گذشت بیش از یکسال و نیم از حکومت آقای اوباما لازم بود تا خود را راضی کنند که به راحتی از رئیس جمهور انتقاد کنند. پیش از این حامیان آقای اوباما به براورده شدن آرزوی تغییرشان باور داشتند و "کد صورتی" ترجیح می داد با این طرز فکر همراهی کند تا مخالفت.

اکنون ممکن است برخی مسائل، خصوصا طولانی شدن حضور نیروها در افغانستان یا نادیده گرفتن اولویت های مورد نظر ترقی خواهان در لایحه بیمه همگانی، جانی دوباره به چپگرایان بدهد.

جاش بوتولسکی، که برای موسسه "بازاریابی پارتیزانی" ترقی خواه کار می کند می گوید کسب این انرژی جدید لزوما در انتخابات آتی به سود دموکرات ها نخواهد بود.

او می گوید:" اگر چپ ها باور داشتند که یک دولت ترقی خواه واقعی در واشنگتن بر سر کار است، انگیزه شان برای فعالیت در انتخابات میان دوره ای به مراتب بیشتر بود."

گله و شکایت

آقای کرب می گوید بعضی از اعضای Drinking Liberally در صورتی که دموکرات ها چند کرسی را در کنگره از دست بدهند و در نتیجه یک جناح لیبرال واقعی، یعنی چپ "سرزنده و پرخروش" در کنگره آمریکا تشکیل شود، خوشحال خواهند شد.

دولت اوباما کمکی به حل مساله نمی کند. رئیس جمهور، معاون او و سخنگوی مطبوعاتی کاخ سفید همگی اخیرا لیبرال ها را به خاطر "گله و شکایت" و انتقادهای بیش از حد مورد سرزنش قرار داده اند.

با این وجود، لیبرال های ترقی خواه به شدت به نفع نامزدهایی که به نظرشان ارزشمند هستند، فعالیت می کنند.

به عنوان مثال، گروه ترقی خواه "دمکراسی برای آمریکا" تنها با ارسال یک ایمیل برای هواداران چپگرایش موفق شد برای راس فین گلد، سناتور ویسکانسین که برای حفظ کرسی اش درگیر رقابت سختی است، مبلغ صد هزار دلار کمک جمع آوری کند.

حضور گروههایی نظیر جنبش اعتراضی چای نیز به فعال شدن چپ ها کمک کرده است.

آقای کرب به بی بی سی گفت: "جنبش اعتراضی چای به چپ ها یادآوری کرد که راست چقدر می تواند تندرو و ترسناک باشد."

چپ، در مقابل این حرکت، آرام آرام در حال باز سازی خود است. استقبال از Drinking Liberally در سراسر کشور رو به افزایش است.

آقای کرب شک ندارد که آن ها در انتخابات سال ۲۰۱۲ به شدت برای انتخاب مجدد آقای اوباما تلاش خواهند کرد؛ اما احتمالا این بار توقعشان کمتر خواهد بود.