از این سو تا آن سوی دنیا: مرگ و میر

قسمت سوم برنامه ها با نام ‌"این سو تا آن سو" به میانگین طول عمر می‌پردازد. سنی که انسان‌ها در آن انتظار از دنیا رفتن را دارند در نقاط مختلف جهان بسیار متفاوت است. پرسش اینجاست که این سن چه تأثيری در نحوه‌ زندگی کردن مردم دارد؟

میانگین طول عمر، از ۸۳ سال در ژاپن گرفته تا ۴۲ سال در افغانستان و زيمباوه متفاوت است.

در بیشتر کشورهای توسعه‌یافته، این عدد به طور ثابت از نيمه‌ قرن بيستم رو به افزايش بوده است و عمدتاً به دليل بالاتر رفتن استانداردهای زندگی و ريشه‌کنی تقريباً کامل بيماری‌های واگيردار.

در بسياری از کشورهای توسعه‌يافته، زنده ماندن فزاينده‌ کودکان و پيشرفت‌های پزشکی نيز منجر به افزایش طول عمر شده است – هر چند بعضی از کشورهای جنوب صحرای آفريقا شديداً درگير بيماری ايدز هستند.

متخصصان می‌گويند که به نظر می‌رسد که روند افزايش طول عمر ادامه پيدا کند و اين‌که مردم تا ۱۰۰ سالگی و بيشتر عمر کنند، ممکن است امری رايج شود. بنا به پیش بینی های سازمان ملل، انتظار می‌رود جمعیت صدساله‌‌‌های جهان تا سال ۲۰۵۰ به ۲/۲ ميلیون نفر برسد.

ژاپن کهنسال‌ترين جمعيت جهان را دارد – بيش از ۲۰ درصد از جمعيت ژاپن بالای ۶۵ سال سن دارد و در ستپامبر ۲۰۱۰ جمعيت صدساله‌های ژاپن ۴۴ هزار و ۴۴۹ نفر بودند.

بر مبنای شاخص کيفیت مرگ که واحد اطلاعات اکونوميست در سال ۲۰۱۰ منتشر کرد، بريتانيا بهترین جای دنیا برای مراقبت‌های پايان رتبه‌بندی شده است.

اين شاخص به بعضی از عوامل از جمله متوسط طول عمر و صرف هزينه در زمينه‌ مراقبت‌های بهداشتی، و هم‌چنين آگاهی عمومی مردم از مراقبت‌های آخر عمر در ۴۰ کشور توجه داشته است.

اين شاخص، هند را بدترين کشور در اين جدول طبقه‌بندی کرده است. در گزارش واحد اطلاعات اکونوميست، یکی از چالش‌های کليدی پيشاروی دولت‌ها و ارايه‌کنندگان مراقبت‌های آخر زندگی اين بوده است که با چه سرعتی توانسته باشند زيرساخت‌های مراقبتی را برای رسيدگی به جمعيتی که پا به کهن‌سالی می‌گذارد، بهبود بخشند.

مطالب مرتبط