از این سو تا آن سوی دنیا: آموزش

قسمت پنجم از مجموعه برنامه های "این سو تا آن سو" به آموزش اختصاص دارد. نرخ باسوادی در نقاط مختلف جهان بسیار متغیر است. در کشور آفریقایی مالی تنها ۲۶.۲% از افراد بالای ۱۵ سال قادر به خواندن و نوشتن هستند. در پیشرفته ترین کشورهای جهان نرخ با سوادی بالای ۹۹% و حتی ۱۰۰% است.

از میان ۲۰ کشوری که پایینترین نرخ سواد را دارند، تنها بنگلادش و پاکستان با نرخهای باسوادی ۵۳.۵% و ۵۴.۲% در خارج از قاره آفریقا قرار دارند و باقی همه آفریقایی هستند.

در اکثر این کشورها هم، با سوادی میان دختران بسیار کمتر از پسران است. بموجب آمار سازمان خیریه "پلن اینترنشنال"، در کشورهای موزامبیک و نیجر تنها سه در صد دختران به مدرسه می روند و این مسئله به شدت به اقتصاد آن دو کشور صدمه می زند.

اما نرخ سواد تنها معیار اندازه گیری استانداردهای آموزشی نیست و بانک جهانی به مقایسه تعداد شاگردان و معلمها می پردازد. در جمهوری آفریقای مرکزی به طور متوسط برای هر ۱۰۰ دانش آموز یک معلم وجود دارد ولی در لیختن اشتاین هر هفت دانش آموز یک معلم دارند.

بزرگتررین مدرسه جهان مدرسه موسوم به سیتی مانته سوری در شهر لاکنو هند است. گفته می شود که این مدرسه ۳۲،۰۰۰ دانش آموز دارد.

هزینه های آموزشی هم در کشورهای مختلف جهان متفاوت است. بانک جهانی می گوید بریتانیا حدود ۲۳.۴% از تولید ناخالص داخلی خود را صرف آموزش ابتدایی می کند، این در حالی است که کوبا ۴۴.۷% تولید ناخالص داخلی را به آموزش ابتدایی اختصاص می دهد. کوبا زمانی با مشکل بی سوادی بخش بزرگی از جمعیت خود روبرو بود اما برنامه بزرگ سواد آموزی در آن کشور سبب شده که نرخ سواد در میان افراد جوان و میانسال به ۱۰۰% برسد.

چین بزرگترین نظام آموزش عالی جهان را دارد و نزدیک به یک چهارم تعداد کل دانشجویان جهان در چین تحصیل می کنند.

تعداد دانشجویان در سال ۱۹۹۸ در چین، ۶.۲ میلیون نفر بود و این تعداد در سال ۲۰۰۸، یعنی ده سال بعد، به نزدیک به ۲۴ میلیون رسید. در مقایسه، آمریکا در همان سال حدود ۱۴ میلیون دانشجو داشته است. سال گذشته ۶.۱ میلیون نفر در چین فارغ التحصیل شده و به بازار کار پیوستند.

مطالب مرتبط