چه کسی جای او را برای گوسفندانش خواهد گرفت؟

حق نشر عکس bbc
Image caption کارلوس ساراس بیش از شش دهه است که از گله‌های گوسفند و بز خود مراقبت می‌کند

"من گوسفندهایم را خیلی دوست دارم. تمام عمرم را در میان آن‌ها گذرانده‌ام." این‌ها سخنان کارلوس ساراس ۷۴ ساله است. وقتی صحبت می‌کند برقی در چشمانش می‌درخشد.

نسل کسانی که تجربه مشابهی با کارلوس ساراس دارند، کم‌کم رو به انقراض است. او یکی از چندین چوپان مسیحی است که هنوز در شهر بیت‌لحم در کرانه باختری رود اردن، به کارش ادامه می‌دهد.

بیش از شش دهه است که با گله‌های بز و گوسفند سروکار دارد.

روزی که ما به دیدن آقای ساراس در مزرعه‌اش در بیت‌جلا رفتیم، خبر خوشی از او شنیدیم.

در حالی که یک بره تازه به دنیا آمده را در بغل گرفته بود، گفت: "یک روز از عمرش می‌گذرد!"

سپس با افتخار، به بره که با آرامش روی سینه فراخش آرمیده بود، اشاره کرد و گفت" پسر هم هست!"

محدودیت رفت و آمد

به نظر می‌آید که آقای ساراس مردی است پر انرژی و پر از شور و شوق زندگی.

اما در ادامه صحبت‌هایمان، در حالی که تولد بره جدید را با نوشیدن یک لیوان شراب خانگی جشن می‌گرفتیم، آقای ساراس به ما گفت که زندگی چوپانان فلسطینی روز به روز مشکل‌تر می‌شود.

Image caption چوپان‌ها ناچارند که برای گله‌های خود از بیرون علوفه تهیه کنند، اما بهای آن بسیار بالاست

"نمی‌توانیم از جایمان تکان بخوریم. اگر بخواهیم جائی برویم باید مجوز بگیریم."

بیت لحم یکی از شهرهای فلسطینی است که احداث دیوار حائل در کرانه باختری رود اردن، تاثیر زیادی روی آن گذاشته است؛ دیواری که اسرائیلی ها آن را "حصار امنیتی" و فلسطینی‌ها "دیوار آپارتاید" (تبعیض نژادی) توصیف می‌کنند.

این حصار درست از کنار بیت‌جلا و بیت‌لحم می‌گذرد.

مقام‌های اسرائیلی می‌گویند که این حصار برای حفظ امنیت لازم است، اما وجود این دیوار رفت و آمد فلسطینی‌ها را مشکل می‌کند.

فلسطینی‌هایی که دارای کارت شناسایی هستند بدون اجازه اسرائیلی‌ها نمی توانند از آن عبور کنند.

شهرک‌های یهودی نشین

از حیاط پشتی منزل کارلوس ساراس یک مانع دیگر هم به چشم می‌خورد.

او با عصایی در دست به دیواری بتونی در انتهای حیاطش اشاره می‌کند و می‌گوید: "این یک شهرک است."

این حصار، حریم شهرک یهودی نشین هارگیلو را مشخص می‌کند.

آقای ساراس می‌گوید که شهرک‌های یهودی نشین تاثیر زیادی روی زندگی و کار او گذاشته‌اند.

او می‌گوید: "سی سال پیش، هیچ ساختمانی این جا نبود. من گله‌ام را هر جا که دلم می‌خواست در این ناحیه می‌بردم. اما حالا به دلیل وجود این دیوار لعنتی و این ساختمان‌ها، دیگر نمی‌توانم این کار را بکنم."

حق نشر عکس bb
Image caption شهرک‌های یهودی‌نشین متعددی در زمین‌های اشغالی اطراف بیت‌لحم دیده می‌شود

روی تپه‌های اطراف بیت‌لحم، بر روی زمین‌های اشغالی فلسطینی، شهرک‌های یهودی نشین دیگری هم دیده می‌شوند.

تعداد این شهرک‌ها در طول عمر کارلوس ساراس به شدت بالا رفته است.

چهل سال پیش، فقط چند هزار نفر در شهرک‌های یهودی نشین در کرانه باختری و بیت المقدس شرقی زندگی می‌کردند - اراضی که اسرائیل در جنگ خاورمیانه سال ۱۹۶۷ اشغال کرد.

اکنون حدود ۵۰۰ هزار نفر در این شهرک‌ها زندگی می‌کنند.

تحت قوانین بین المللی، این شهرک ها غیرقانونی‌اند، اما اسرائیل این را قبول ندارد.

"کار خیلی مشکل"

آقای ساراس به من گفت که این شهرک‌ها از منابع محدود و ارزشمند آب استفاده می‌کنند و چراگاه‌های مورد استفاده او را هم کوچک‌تر و کوچک‌تر می‌کنند.

به گفته آقای ساراس، او ناچار است که برای گله خود از بیرون علوفه تهیه کند و از آن جا که قیمت آن بسیار بالاست، گذران زندگی روز به روز برای او مشکل تر می‌شود.

وقتی با جمیل، پسر 20 ساله کارلوس،که فارغ التحصیل دانشگاه هم هست صحبت کردم، به نظرم آمد که این روش زندگی احتمالا به زودی به پایان می‌رسد.

حق نشر عکس b
Image caption کارلوس ساراس می‌گوید که زندگی یک چوپان روز به روز مشکل‌تر می‌شود

جمیل گفت: "خیلی مشکل است. البته سعی خودم را می‌کنم تا این سنت را حفظ کنم، اما متوجه شده‌ام کارهای آسان تری هم وجود دارد."

او گفت تا کنون سه پیشنهاد برای بورس تحصیلی در خارج را رد کرده است تا پیش پدرش بماند و به او کمک کند؛ اما نمی‌داند که تا کی می‌تواند به این کار ادامه دهد.

جمیل اکنون میان دو انتخاب مشکل قرار گرفته است.

"تمام دوره‌های تحصیلی‌ام، از ماندن پیش پدرم و کمک به او آسان‌تر بوده است."

کارلوس ساراس ده‌ها سال است که گله‌های خود را در میان چراگاه‌های این ناحیه گردانده است، اما سئوال این است که آیا کسی حاضر است روش او را دنبال کند؟

مطالب مرتبط