پخش این فایل در دستگاه شما پشتیبانی نمی شود.

اپوزیسیون ایرانی و غرب

اپوزیسیون ایرانی بار دیگر بر سر دوراهی قرار گرفته است. این بار بحث بر سر حمایت از اصلاحات و اصلاح طلبان نیست. بحث بر سر این است که از آمریکا و متحدانش چه انتظاری می‌توان داشت؟

بخشی از اپوزیسیون ایران می‌گوید یک همسویی تاریخی پدید آمده، بین منافع قدرت‌های بزرگ غربی که نگران برنامه هسته یی ایرانند و ملت ایران که خواهان رهایی از جمهوری اسلامی است. پس باید از این فرصت تاریخی سود جست و از حداکثر کمک‌هایی که آمریکا و متحدانش می‌توانند به اپوزیسیون بدهند بهره گرفت. بخشی دیگر از مخالفان جمهوری اسلامی، چنین سیاستی را مخرب می‌داند و می‌گوید نفرت از جمهوری اسلامی نباید اپوزیسیون را به دامن آمریکا و متحدانش بیندازد. اما گروه اول می‌گوید بدبینی تاریخی نسبت به آمریکا و بریتانیا نباید اپوزیسیون را به سمتی بکشاند که جز تحکیم جمهوری اسلامی نتیجه یی به بار نمی‌آورد. در کانون این بحث یک سوال تاریخ ساز نهفته است: از غرب چه باید طلب کرد؟ می‌توان از آمریکا و متحدانش در مقابله با جمهوری اسلامی کمک گرفت یا نه؟ این سوال را شاید بشود به چندین گونه ترجمه کرد. از جمله اینکه از تحریم‌ها باید حمایت کرد یا نه؟ از دخالت غرب در امور ایران تا کجا باید استقبال کرد و کجا باید نسبت به آن هشدار داد؟ این دخالت اگر شکل نظامی به خود بگیرد چکار باید کرد؟ شاید بهترین ترجمه این سوال این باشد: اپوزیسیونی که در ایران است، در زندان و دانشگاه و اطراف و اکناف ایران است، با کدام رویکرد همدلی بیشتری دارد؟ طرفداری از دخالت حداکثری غرب یا دوری گزیدن از غرب؟

این بحث را با مهمان‌های این هفته پرگار در میان می‌گذاریم. در پنل اول مجید محمدی جامعه‌شناس و عبدالکریم لاهیجی حقوقدان به سوالات مخاطبان خود در پنل دوم احمد زرین آباد و هومن مقراضی پاسخ می‌دهند.